Alle inzendingen over niets verdwijnt

als je verdwijnt zo zonder omkijken oplost in de verte witter wordt dan de witste muur als je verdwijnt zo zonder dralen een wordt met de schutkleuren van een ondoordringbaar woud als je verdwijnt zo zonder naam onherkenbaar samenvalt met de massa en niet terug zal keren…

Agendaloos daalt de avond schrikt niemand als op het station een didgeridoo zijn aardklanken uitstoot de drum van de passagierstrein aanwelt en je iemand aan de overzijde van het windverlaten perron door de bewegende ruiten van de coupé heen ziet en niet verdwijnt niet verdwijnt -------------------------------- Uit: 'Dichters in…

Wanneer fatsoen verdwijnt daar waar corona verschijnt is respect volkomen ondermijnd!…

de nacht verdwijnt in werelds ontwaken tranende ogen begroeten de dag waar duister verdwijnt in nevelflarden het gezang van de merel even verblijdt verdwijnt haar hoop op vleugels gedragen het lied in de morgen vervaagt in het niets…

wat verdwijnt komt nooit terug het zijn de foto's die getuigen van weleer... we weten dat niets blijft zoals het is maar dat doet niets af aan de pijn en 't gevoel van dat het wel wat snel ging…

De tijd verdwijnt geruisloosheid valt binnen je ogenblik het traan met de tikken verdwijnt het onverstoorbaar als de tijd is verder veel verder geruisloos voor me uit gegaan…

In het kamp verdwijnt de werkelijkheid tussen -- droom en welzijnswerk.…

Het verdriet verdwijnt in steeds wijdere kringen -- van doorvertellen.…

De angst verdwijnt. Geen loze gewetens. De angst verdwijnt. De woede vergeten. de angst verdwijnt...…

Kijk naar de heelheid Van mijn leven, Naar de heelheid Van mijn bestaan, Waarvan de loper Oneindig ver wordt Uitgerold - Waarbij de tijd Verdwijnt, mijn tijd Verdwijnt, en naadloos Overgaat in de eeuwigheid…

Verdriet verdwijnt niet Verdriet slijt niet Verdriet blijft altijd aanwezig in alle facetten. Verdriet is een werkwoord, een zelfstandig naamwoord een voltooid deelwoord Want verdriet is een begrip en verdwijnt nooit.…

Wijn verdwijnt Mijn moeilijke maag is misselijk Maar ik loop Alleen wel scheef…

ineens is hij er helemaal voor mij alleen dan verdwijnt hij…

Terwijl de laatste lucht verdwijnt roert mijn stem zich nog eenmaal Eenmaal kom ik nu nog overeind wijl ik luister naar het eindsignaal Terwijl de laatste lucht verdwijnt prevelt mijn stem het zacht gebed Van de duisternis, die ondermijnt wijl ik lig te sterven op mijn bed Terwijl de laatste lucht verdwijnt zucht mijn stem bij ‘t einde…

Als sneeuw voor de zon verdwijnt het wintersprookje als was het een droom…

nog voor zijn woorden de oppervlakte raken verdwijnt hij uit zicht…

nabijheid van de goden iemand trekt me naar zich toe ik knijp de ogen dicht het is niet alleen het huis dat verdwijnt het is ook de dood die aanhoudend op mijn schouders klopt…

Vingers plukken stralend zacht van gitaar bespannen snaren zomerseizoen melodieën wekken zegepralend rozen op stam dan… nog één keer zijn gebogen rozenbloemen heft stralend lachen naar de zon maar na prachtige melodieën beseffen ‘het is tijd wij moeten nu vertrekken buigen voor de gitarist’ onbetwist illusionist verdwijnt…

De echo verdwijnt in een verstild niemendal door holle woorden.…

Kleuren vervagen als de regenboog verdwijnt uit je schreiend hart.…

de auto verdwijnt in het gat onder de dijk langzaam uitgespoeld…

als de zon verdwijnt dan volgt de nacht met de maan dat is zekerheid…

het gevoel verdwijnt alarmbellen rinkelen spoed is geboden…

In de brievenbus het laatste telefoonboek: 'onze' tijd verdwijnt.…

Daar waar regen reeds verdwijnt. Maak voor alle ellende een laatste buiging, omdat de zon weer schijnt.…

is er geen eind als het denken verdwijnt als geen beeld verschijnt als niets is wat het leek er is geen eind als mijn licht niet meer schijnt boven de oever van de beek waarin ik werkelijk keek en mezelf zag hoe ik daar lag wazig en vertekend duizelig en onwetend nee, niet dan er is pas een eind als het dromen verdwijnt als ik dat niet…

waar de nacht mij zal leiden door het dal der dromen het tastbare verdwijnt illusies bekoren ontwaar ik jouw beeld waar de sluiers breken nevel verdwijnt in hoopvol licht beleef ik het dromen van wij ooit samen ik loop door het dal de illusie verdween…

Leven is zo vlinderlicht dat met het slaan der vleugels, verdwijnt in 't morgenlicht.…

[Senryu] Elk moment verdwijnt en verlengt het verleden tot in eeuwigheid.…

Een ree springt op en verdwijnt. Samen en alleen.…