Alle inzendingen over schijnbaar kennelijk

Trouwe gelovigen zijn beducht voor Gods vijand die griezel van een duivel doodslager of woeste leeuw klaar voor de aanval om een ieder af te kraken dan is hij licht herkenbaar maar ik vrees veel meer de Boze zich voordoende als een stralende engel omgeven door schone lichtglans prachtige beloftes brengt mijn ogen vorsen en priemen…

gisteren ontmoette ik een dichter, die me (alsof hij het allemaal netjes uitgedacht had) vertelde hoe de zaken in elkaar zaten 'ginds aan de horizon, waar dit pad de hemel pleegt te kussen: daar vatten wij het onbereikbare en proeven van de waarheid, toch?' toen glimlachte hij weemoedig, reikte zijn hand naar een dichtbijzijnde ster en…

soms valt er, schijnbaar speciaal voor mij, een wondere plek uit de hemel: een strand, een landweg, een bos of wat hei waarop of waarin ik zeven levens kan leven. maar jammer genoeg is dat moment te vlug weer voorbij! is de wens niet de vader van de gedachte?…

Tot op de lengte der dagen schijn jij nog altijd op eeuwig durende golven dansen vogels in de wind worden verlaten voetstappen langzaam opgeslokt zijn schelpen stille getuigen van 'n leven voor zij op het zand werden geworpen rent een viervoeter achter een bal tot in de branding haren wapperen mijn jas dicht knopend proef ik jou…

Je moet de goddelijke krachten, die de goden bijeen dachten vertalen naar de aarde in alle aardse talen, om te genieten van kunst, aarde en zee, bracht je een nieuwe gunst met goddelijke daad mee.…

Kennelijk was het voor haar een bekende Zodat zij ontkennend te kennen gaf hem te kennen En ontkennen van het kennen van de bekende Kennelijk geen zin had dit te ontkennen Omdat zij deze kennelijk zeer alom bekende kende Dus bekende zij hem te kennen…

de zwaluw zwalkend bevliegingen tempeestend zwervend in het zwerk snelle vlerken duikvlucht laag over asfalt en weer weg…

Niets is mij te min ik zou mij kennelijk aan je voeten leggen…

languit en schijnbaar in kennelijke staat 's morgens vroeg zo tegen half zeven ziet men hoe de stad begint te leven uit een pui midden aan mokums' leidsestraat je ziet dat die dagopeners in spoed niet groeten niet naar beneden maar steeds recht vooruit kijken zodat ze geen ogenblik vrij hebben op lijken misschien met smoes dat ze zo hoog nodig…

Het jong van de uil, die de wijsheid symboliseert, Wordt om zijn slimheid toch wat minder hooggeëerd.…

Na al die jaren nog steeds goede voornemens ‘t Maakt kennelijk blij…

Grof was niet Alleen zijn volkoren Maar vooral ook De grote mond Waarmee hij Kennelijk was geboren…

zo voor het oog is alles wel voorbij je bent in as verdwenen schijnbaar is de rust nu neergedaald maar er zijn slechts dagen voor geschoven wat eraan voorafging is indringend nog aanwezig laat zich zien wanneer het wil in alle hevigheid…

Op de stevige landrug van mul zand staat een kring korte, knoestige berken, tonen, bijna naakt, de late herfstwerken, toch niet door het trieste getij overmand. Glanzende melk met bruine vla omrand hun kromme stammen, die nóg laten merken hoe eens de wind hen boog, wilde sterken met zijn luchtige, beeldhouwende hand. De gedrongen bomen klemmen…

zich aan je huid hechtte schijnbaar onbekommerd sluimert al het afval rond de schaduw waar je lag ik heb geen tranen meer zeg je geen herinnering of drijvend wrakhout ben maar een vreemdeling zeg ik kom en ga schijnbaar onbekommerd wuif ik met windsels van dromen…

De snelheid van de trein trekt voor mijn ogen de massa uit de wereld, vormeloze strepen tekenen onwetenschappelijk de formule van Einstein op de ramen Soms is even in beeld wat het is, als je stil staat Dan kun je zien wat het is, iets tijdelijks in zijn raadselachtige vlucht van schijnbare illusies Alles bestaat onwetend hoe…

slechts schijnbaar bestaand lijkt het vuur op de maan door schaduw geblakerde bomen zwarter de nacht in verzengend verstand zwarter de dag die moet komen zwarter dan vuur in haar schijnbaar bestaan zwarter dan vuur op de maan…

uitgehold staat hij te sterven staande zoals het kennelijk hoort verwoest door vele jaren nooit boog hij het koppig hoofd…

zeg mij wie je bent schijnbaar ondoorgrondelijk geef je hart ogen…

het koolwitje vliegt schijnbaar doelloos van bloem tot bloem tot bloem tot bloem…

wie overal spijkers op laag water zoekt, timmert schijnbaar aan de weg!…

panisch gestommel een rat in de kamerkast at bankafschriften…

Het pasgeboren kind met vouwen is een gruwel om te zien gelijkt zijn moeder en zijn vader met kennelijk trots iets bijzonders te hebben volbracht een vertederende lelijkerd van het zuiverste afwaswater…

Maar ik zit met mijn gebroekte stramme hoewel goed bedoelde hammen op het schijnbaar vriendelijk mos tussen de schijnbaar gladde stammen van het schijnbaar simpele bos. De aarde wordt het best genoten met onze ogen half gesloten. -------------------------------------------- uit: 'De roomborst van Klaas Vaak', 1997.…

Het burgermansfatsoen was in ’t geding, maar kennelijk heeft men het niet gesnapt. Want bij het laten zakken van zijn broek deed hij participerend onderzoek.…

Al zijn ze bij ons kennelijk beroemd Toch vindt men in het grote buitenland Het trio ongetwijfeld arrogant Dat zich bij voorbaat al “de Toppers” noemt, Iets wat ze weldra niet blijken te zijn En ook hun tophit “Shine” is enkel schijn.…

haar pronte balustrade liet in de polder niks te raden en haar lippen weken zichtbaar uiteen Op kleedjes tussen verhit mansvolk nam ze de verschrikkelijke jeppergast die zo vaak van brievenbus verkast van vroeger zakken genotsklots in de was de Doet het zelvert van de Elandstraat geen feestneus toch eerste klas Wiens puddingbuks in kennelijke…

met schijnbaar goud haar diep gebogen onder eigen gewicht treurt de wilg moe van het dragen…

Dat schijnbaar misgaan met dat killig onbetrokken zijn geen herberg zoeken vinden voor elkander laat staan er ook een zijn…

Je wordt door sommigen beschouwd als held, Er kwam een legobeeld om je te eren, Maar kennelijk kan jij ook irriteren, Net als Johan van Oldenbarnevelt. De microfoon geknot, rust van zijn plichten, Nu ondersteun je mij nog bij het dichten.…