Alle inzendingen over slapengaan

Oom Ewwe in het hooggebergte, evenredig was de zware dag gedeeld, wat kan ik nader vertellen? Ik plak mijn kauwgom op de wekker. Zo, de dag is voorbij. Droom zacht, oom Ewwe, ook de vijand is moe, die monteren we morgen weer op. Lekker slapen nu, meld ik me later, met nieuws van de maan. Amen, ome Ewwe, amen.…

Ik geeuw en kruip langzaam diep onder de dekens. Als een meesteres in camouflage, pas ik me aan aan de omgeving waarin ik me op dat moment bevind. Zo los ik volledig op in mijn omgeving en word ik helemaal geabsorbeerd. Maar, regelmatig verkleur ik ook om mijn gemoedstoestand te uiten. Daarbij moet ik wel zeggen, dat ik toch vrij gevoelig ben.…

Je lag daar en keek me aan bang dat ik weg zou gaan. Je lag daar met zoveel slaap en weer kwam er een grote gaap. Je lag helemaal opgefrommeld op je bed toen gaf ik je een kleine zet. Ik kwam naast je liggen, sloeg een arm om je heen het moment dat jouw angst verdween. Nu kon je rustig naar dromeland gaan je dacht dat ik morgen met je op…

is verstoord de soldaten van de UNITA je ouders wreed vermoord Kleine donkere jongen die stottert als hij praat die boos is bij het slapengaan ik hoop dat je ooit weer lekker slaapt…

als avondritueel leest mijn liefje voor zijn stem rondt de dag áf, voor het slapengaan ik luister naar gedichten met eigen melodie of een mooi kinderboek met spannend avontuur mijn armen wachten hem na het sluiten van het boek…

voor jou is leven nog slechts een tussendoortje dat je bij de koffie schenkt met zijn foto in de hand een wachten tot ook jij zal opstaan uit de levenden tot dan is er voor het slapengaan een steeds groter kopje troost met een koekje -als het echt moet- want elke dag hongert dit bitter-zoet verlangen een hartslag vroeger…

Waar wortels knagen en water kabbelt Waar schoonheid behagelijk siert Waar vroeger nu is en vandaag regeert Het is fijn in mijn stad te zijn Waar markten bruisen Schoonheid aanschouwend Torens nog echt zijn en mensen zo klein Mijn stad Mijn thuis Mijn spiegelbeeld Voor en na het slapengaan…

het brullen van een woeste rivier als er een bruine beer komt laat ik hem in bomen klimmen om de honing van de bijen te stelen ik zoem vervolgens een leger boze bijen die hem steken op zijn neus en knieën tot brommend de beer huilt van pijn dan vertelt wanhopig hun moeder mij dat met al die spanning en het lawaai de kinderen zo nooit slapengaan…

Groot sprookjesboek Om de kinderen koest te houden De dag te temmen in het hoofd Nog lang en gelukkig voor het slapengaan Nee dan mijn krant bij het ontbijt Roodkapje verkracht en kermend opgevreten Assepoesje verkocht aan de hoogste bieder Grietje kotst haar snoep Wanneer mag ik verder lezen?…

, alleen dromen worden nachtmerries Naakter dan bedekt door bezweet Zonder verhalen maar met gebroken glazen muiltje Niet het sprookje dat ik je kan vertellen Voor het slapengaan…

Onder de deur wat licht. Vage, gedempte stemmen bewegen ergens onder mij, onzichtbaar, bevestigend aanwezig. Mijn handen klemmen het laken vast, we zijn niet alleen.…

in de kiezeltuin bleven verkreukeld op de grond davidssterren liggen de dromenman verborg ze nooit 's avonds voor het slapengaan noemde hij al hun namen bracht de punten naar zijn mond maar altijd kwam in elke nacht prikkeldraad terug rond zijn hart de man vlocht naaldgras door hun haren herdacht het lichaam dat geen meisje werd…

Wat zo mooi begon, doofde als Een nachtkaars uit bij het slapengaan. Gebrek aan inspiratie houdt ons van Veel schoons verschoond, edoch niet missen.…

‘Of een leuk verhaal voor het slapengaan?’ ‘Kan ik er misschien in knippen of scheuren?’ ‘Staan er dan raadsels in en rebusjes?’ ‘Of van die stickers met die felle kleuren?’ ‘Is het dan een boek met liedjes en versjes?’…

bewaar Aan dingen die hun waarde zijn verloren Maar die ik toch met goed fatsoen Niet zomaar even weg kan doen Omdat ze ook een ander toebehoren Een prille zoen door Greetje mij gegeven Een lief gedicht van mij aan haar geschreven Een rode lok, die kreeg ik van haar toen Voor wat er kwam, een poosje na die zoen En als ik voor het slapengaan…

eindeloos lijkt het gevecht pubers bed en slapengaan doorgaand tot het late uur brengt de vakantie hen rust als in de nacht horizontaal genieten zij volop de dagen die school ze vaak verstoort als verkeren zij in een jetlag roept dan dag en dauw hen rond zevenen vroeg op bed met een vriend(in) of game staan zij chaos stommelend als de…

De zwarte, dikke wereld rond laat ik mij onder het gaan steigeren, kantelen op mijn mond, opstaan en slapengaan, opsteigeren, omkantelen op mijn mond, opstaan, slapen gaan.…

bladzijde inspanning tekent je gezicht de ijver geeft je rode blosjes het is ook 'werk' dat je verricht Je tong tussen je lippen geklemd geen minuut die je 'verspeeld' geeft de klok allang bedtijd aan als jij nog stiekem een minuutje steelt Vooruit, nu toch echt naar bed voor vandaag is het genoeg geweest een kort verhaal voor het slapengaan…

Ik hoop dat de tijd nooit wil slapengaan want in deze verhalen zie ik jouw verlangend gezicht.…

enigszins hervonden Je voelt je ongebonden en bevrijd Bent zoveel meer dan je persoonlijkheid Je bloedrivier wist weer hoe uit te monden In een onwerelds gladde oceaan Waar zielenvonken dansend gaan en staan Je kronkelpaden maakten je bewust Van ogen die begripvol gadeslaan Je was er voor je werd mee uitgerust En opent ze nipt voor het slapengaan…

't Is goed in 't eigen hart te kijken Nog even voor het slapengaan Of ik van dageraad tot avond Geen enkel hart heb zeer gedaan Of ik geen ogen heb doen schreien, Geen weemoed op een wezen lei Of ik aan liefdeloze mensen Een woordeke van liefde zei.…

Leed is het kleed Dat ziel niet aflegt vóor zij het versleet, Een kleed met 't slapengaan niet uit te trekken. En al uw warmgevoerde pracht Van heerlijkheid haar toegedacht Reikt niet het te overschaadwen of te dekken...   Toch, nachtegaal, zing voort! Geluk is 't éne woord Dat haar slaapwandlend hart vermag te raken...…

Soms raak jij nog even mijn behaarde arm aan met een zacht, wit veertje kietelend als God, oud-geliefde, voor eeuwig verdwenen Godin, 's nachts voor het slapengaan in mijn bed doe ik alsof ik mijn tranen niet voel.…

Mijn bloempje, dat nog altijd bloeit, is zij, van wie ik toch heel veel houd Onze liefde die nog dagelijks groeit, is mij meer waard dan ‘t aardse goud Een dikke knuffel, al voor ’t ontbijt; ook zo’n knuffel voor ’t slapengaan Zeggen, ik wil jou tot in eeuwigheid we blijven samen in vreugd en traan Mijn bloempje, dat vandaag jarig is, lijkt…

's Avonds telt hij stenen voor het slapengaan. Ze liggen warrig door elkaar, zwijgen voor het bedverhaal. Heel even een moment, met komma's en met punten, rustpauzes. Hij daalt in, straks beginnen de weeën. Muren zijn niet eindeloos.…

Waarom wilde jij niet slapengaan achter het gordijn of in de maan? Weet je in haar witsatijnen huid luisterend naar feeëriek en lieflijk slaapgeluid kon je liggen, veilig opgeborgen, Maar je vluchtte. De avond ruikt niet meer naar kinderspelen en muziek, enkel naar melancholiek en de angst voor morgen.…

Eensklaps strooit de volle maan aalmoezen op het asfalt door het gat in mijn andere hand; op mijn ene been schop ik ze, voor het slapengaan, de hinkelbaan uit, schaamrood voor het eind van het spel. Hemel biedt zomin verstrooiing als de hel.…

En voor het slapengaan bidt ze heel zacht: ~Ach Lieve Heer, als ’t even kan, vannacht.~…

een dankgebedje voor het geloof door de ruit zie ik hem al staan tegen de schuur Opa heeft hem weer helemaal piekfijn opgeknapt fier schuin leunend aan de oude rode muur de pedalen helemaal versleten getrapt zíjn ouwe stoere ros staat tegen de mijne aan vandaag gaan we met zijn tweeën op de fiets zoals gisteren beloofd, vlak voor het slapengaan…

vol kattenkwaad het moederland onder het wereldpuin laat haar voortaan stralend naakt in de wastobbe staan hunkerend naar de nacht die ons heeft voortgebracht laat haar de jonge honden in ons wakker houden gouden passievruchten preken van eigen vlees en bloed laat haar alle talen van de aarde spreken verhalen verzinnen voor het slapengaan…