Alle inzendingen over telraam,kralen

vroeger stond het telraam rechtop alsof cijfers zich nog lieten opvoeden de juf schoof kralen van links naar rechts met het vertrouwen van iemand die dacht dat tellen hetzelfde was als weten wij knikten maar er bevond zich iets vreemds niemand hoorde een tik geen schuivend hout geen vallende kraal maar bij het ochtendlicht…

zoals het er nu naar uitziet redden CDA en VVD het niet met maar één bijwagen achter geheime Haagse telramen worden rekenmeesters hoorndol van het schuiven met de kralen slotsom christendemocraten liberalen gaan straks Wilders en Rouvoet samen zoenen tot een unieke vaderlandsche rol met kleine lettertjes is voor de koningin al vast…

Ze telt de fantasieën met de houten kralen, op de eerste regel is het leven slechts begonnen, de volgende regels hebben nog geen naam, de optelsom van jaren zal zeker komen.…

Jij telde niet de dagen oh nee, je telde ze niet vliegen wilde je alleen maar vliegen ademloos brak jij met het aardse en dacht dat deze ene vlucht vergeten vrijheid bracht de bomen konden niet hoog genoeg zijn, jij vloog er wel langs of onderdoor blad of geen blad voor eeuwig gebekt sloegen vleugels in het wilde weg de diepe…

duur zonder er enige aandacht aan te schenken hoofdrekenen is een enorme klus zweetdruppels gutsen van het hoofd vraag het maar aan de caissière bij de Plus die blind het bedrag op de kassa gelooft vraag niet of je er 15 cent bij moet passen dat kan haar denkwijze echt niet aan misschien moet het rekenen terug in de klassen en moet het telraam…

gezond, elke kraal krijgt een plaatsje met een levens-taal, daarmee is het plaatje rond.…

Kralen tot stilstand op acht, vijf, vier centimeter van de jam en nooit stel je de vraag hoe ze ochtend na ochtend op exact dezelfde plaats hoe dat in godsnaam.…

Als raamlicht dartelt door de glazen kralen, dan speelt een beeld van jou in elk facet. Om jou uit het verleden op te halen, bekijk ik steeds dit kleurrijke palet. Geen diamant, hoe fel hij ook mag stralen, waar één moment van ons is ingebed.…

na kraal vallen…

Vanuit het dodenrijk verzocht mij Driek (Diens naam gebruik ik om me in te dekken) Om eens de stoute schoenen aan te trekken Voor mild verpakte snelsonnetkritiek: Wilt u, collega‘s, naar de winkel gaan, En schaf u daar zo’n handig telraam aan.…

Het leven is een kralensnoer met daaraan geregen diverse kralen van toevalligheden Toch vormt ’t een fraai kwetsbaar geheel want die kralen verhalen zoveel…

Zij rijgt met kralen van haar geluksmomenten de mooiste ketting…

strooi ik klaprozen zaad overheen het verlaten strand opdat zij door de wind worden gedragen en bloeien zullen in de duinen in de pan van het hart als twee-eiige tweeling verbonden in de beweging van eb en vloed tussen de zon en de maan in het heelal zo verborgen een sterrenval gelijk dat ik wens de dromen naar mijn werkelijkheid te…

Het nagelaten spoor, moet glans aan de kralen geven. Wij moeten dus echt weer door, en hopen op een glansrijk leven.…

lege letters rijgen zich als kralen aan een koord langzaam ontstaat wat ik je zeggen wil: het laatste woord.…

Zwarte kralen vallen op de grond, over mijn gezicht glijden ze één voor één. In de pijn verloren raap ik de woorden terug op, tussen tranen gevallen, zijn ze verhard tot steen. Met geschramde vingers breekt het touw, mijn koude hand legt de stilte om de kralen heen.…

Hun kralen straalden maar ze verdwaalden want Antwerpen stond niet op hun kaart.…

Binnen het telraam van de tijd Waarin begin en einde ligt Blijf ik op zoek naar mijn gezicht.…

Het zenden van een vrouw is een risicovak zij is een creatuur van het wilde twijgen in het braakland dat zich tot jungle zal wassen waar ze ook gaat het talen wordt gedanst het ritme voert het hoge woord schamper vel belooft een ritueel verbindingen worden gesmeed ieder telraam slechts gewaardeerd om zijn subtiele ronde vormen Voodoo…

met losse of andere handen Een leeuw gaat ze te lijf met blote vuist, ondertussen een wolk met gif verjagend met een pennestreek Na een lange en eenzame weg vleit ze zich neer op een uit tijd gehouwen stenen bed en tuurt in voorbije verten Iemand telt haar dagen en dat is degeen die ze zoekt en aan wie ze wil vragen: geef dat telraam…

langzamerhand worden de dagen langer rondom ons de roze en witte bloesem zichtbaar in de bomen ik onthoud de kleur en houd hem vast bij de herinnering aan koude winterdagen de wereldse plagen van dreiging en geweld schommelen als ijs klompen in de ziel ik open de deur naar de vrijheid met een gevlochten ketting van robijn rode kralen…

De uitkomsten van ons vlees en lusten samentellen op het telraam? Of zullen we uit de modder, in de meander van ons samenzijn, onze nieuwe oevers bouwen?…

Winterse kale takken grijze mussen zitten als kralen van een ketting bij elkaar te klitten. Verschrompelde bladeren bedekken de grond roodborstje trippelt pikkend alleenzaam in het rond.…

Zijn leven bestaat uit aaneengeweven momenten geregen als de kralen van een rozenkrans op de eenzame weg waarvan je het eind niet ziet daar ligt het moment van acceptatie en verzoening van realiteit dat geen genade kent…

In het schrapen van de tijd waar uren stil verloren gaan en dagen kralen rijgen aan het snoer van eeuwigheid, laten weken maanden sterven raken jaren in vergetelheid verstrikt…

stormen wijken vogels zoals slaap onbemand het bed beroert met lispelende spleetjes schemering een telraam in het hoofd waarvan de kleuren van de bolletjes afwijkend zijn van die nacht ervoor het tellen schraapt de stille woorden één bij twee wat tenslotte het vele schuiven het laken verandert in een historische metafoor geen geschiedenis…

Nu de wijven Schutteldoeken uit het telraam Van hun mager a b c Hoe innemend de haat kraait, de vliesdunne wrevel Bij donker alleen met de rook Het gebaar voor de spiegel De baltsende vogel vergaat In het vuur van haar bloot Ah de muis in haar hand de beminde Die klautert en klimt In haar adem Het lichaam staat groot…

zij is weggegaan hoe kon een wereld die eeuwen lang tussen eikenhout werd aanbeden met kruis en kralen worden gesust Veurne riep ze steeds gij mijn uitzicht op de brakke kreken geen steen is zonder een gebed op elkaar gestapeld zij is weggegaan…

de hemel is een stempelkussen een blauw papier met witte inkt ik blaas bellen kijk, ze drijven op de wind je spande spinnenwebben om de deurklink liet stenen kralen vallen uit het raam en alle bomen huilden toen ik vandaag verloor…

voor mij rolt het pad trekt strepen door het land de horizon verandert met elke stap maar komt nooit dichterbij panorama's rijgen zich aaneen glijden als kralen van 'n rozenkrans door mijn hand tot ik alleen nog luister naar wat geen stem nodig heeft…