Alle inzendingen over uit handen,glijden

Je handen glijden langzaam over mijn strakke bloesje De opwinding is zichtbaar als mijn tepels zich aftekenen Je vingers knopen langzaam mijn bloesje behendig open Dan sluiten je handen zich om mijn zachte borsten Je handen glijden langzaam over mijn lichaam naar beneden Daar vinden zij mijn geheime oase en kreunend laat je mij genieten…

zag je vingers van mijn handen glijden als tonen uit een melodie zinnen braken woorden stokten in het lied zonder muziek weer gescheiden wegen in de zaal van leven met stilte als publiek…

De hitte ligt met haar buik bloot op het strand herinneringen de scherpe schelpen van toen nu zand geworden laat ik langzaam door mijn handen glijden zee zuivert gedachten fris montert koel bries…

Mooi bekoorlijk zacht handen glijden over haar huid zonder enige weerstand weten `t zelf eeuwenlang bezongen in menig liefdeslied mannen knielen als voor de grootste opponent vrouwen weten mannen knielen eeuwenlang…

glijden van wat ooit vanzelf sprak ze leert vroeg dat blijven niet betekent dat je er ook bent.…

wanden plakken aan alle kanten even glad en hard zijn we greep en grip verloren handen glijden af in gedachten zijn we links, rechts boven, onder soms alleen nog slechts versteend onszelf of zijn we zo geboren…

op zoek een woord verbasterd -oorgetuige- ik hoor uw gangen ga ze na uw handen glijden langs behangen terwijl ik naast u ga ik ruik en hoor het ruiken en zie een glans verschijnen op uw wonderschoon gezicht in het donker voel ik uw verlangen op zoek naar evenwicht.…

Voor mij ligt een doek het zijn de kleuren die ik zoek dat heeft te maken met mijn stemming op het doek heb ik geen remming daar laat ik mijn handen glijden en mijn spatels begeleiden golvend ga ik op en neer het doek krijgt nu een bepaalde sfeer de compositie is compleet het is net als dit gedicht een poëet dit schilderij bevat romantiek…

mag ik korrelen in jouw woestijn in het zand van hitte alle dagen onvervreemdbaar bij je zijn nachten met je delen in de uitstraling van pijn om het niet bij je kunnen zijn samen schurken tegen rotsen waar we botsten dat maakte onze korrels voelbaar fijn mag ik als los zand nog door je handen glijden jouw sahara zal mijn gobi…

Wat oud is en bewaard laat ik door mijn handen glijden: zand en zaad en scherpe randjes vormen kringen op de loop van deze tijd. Een enkel beeld laat net dat beetje herinnering zien als kleine steentjes, opspattend en de ruit weerspiegelt de strijd.…

niet de plicht ontwricht mijn denken het zijn de barsten in het beeld de afgebladderde verf van zijn gezicht ik schuif het loden gordijn opzij vervloek mijn duivels werk marmer, zwart en wit geaderd zerk, na zerk, na zerk mijn handen glijden langs de groeven van geboorte en sterven terwijl mijn hoofd door doden bladert kerf ik in de diepste…

de pianotoetsen wit en zwart de handen glijden eroverheen strelen bedenkelijk het oppervlak of beuken, hameren er geweld uit we zitten als bevroren in de grote zaal. Na afloop groot applaus, de pinguin staat op en buigt voor het publiek, we lopen verward het gebouw uit, ik weet even niet links of rechts.…

De handen glijden langs de naakte navel ritsen de broek open en bevrijden het stof van haar bekken, waarna de mode naar beneden zakt en zij eruit stapt De handen glijden langs de naakte navel kruipen onder het broekje en bevrijden het stof van haar bekken, waarna de mode naar beneden zakt en zij eruit stapt.…

Je huid, warm, snakkend in de fraskelstroom, m'n handen glijden zacht door slingerwoom. Knoepels draaiend, ik proef je diep, we storten samen in een knarsend kleep. Kruisend, knerpend, voel je natte klauw, boezeltongen likken langs de rauw. Lustige klotters, likkend, wild, in je diepte kreunt de wereld stil.…

als nimfen leunen zij met hun blanke lijven tegen mijn vragend vel vier handen glijden willekeurig over een geurige vlakte waar hemelse nagels het genot verfijnen om de eenheid van samen uit te breiden lange haren schuren elkaars naakte aarde plakkend waar vocht verschijnt totdat de nog prille liaan langzaam een verhoogde potentie…

ik laat ze door mijn handen glijden de stenen en de keien die ik heb geraapt een levenlang voel de scherpte van vele kanten het glas dat brak als ik ze wegsmeet de splinter die me stak jij was geen steen maar een gesmeed juweel de diamant nog ruw een stalen setting deed je glanzen als fluweel ik polijstte je het zicht werd zachter…

Ik kan slechts naar je staren volledige stilstand van de tijd ter wijl je met jouw hand strijkt door je haren en met een sierlijke beweging de kleding van je lichaam glijdt De douche kaatst de parels op jouw huid jouw handen glijden over buik en keel ik strek mijn handen naar je uit terwijl ik diep in gedachten met je lichaam speel Een…

trillen en zijn wit De spiegels in je ogen breken Je huilt onderhuidse tranen En je bent zo koud geworden Je verbrandt de bladeren En onder je voeten brand de zon De kleuren worden vager En porseleinen gezichten breken IJsjes smelten voor je ogen En je handen glijden weg Er is geen reden meer om te blijven…

Wilde krullen die glanzen Rood en onweerstaanbaar Volle lippen zacht en vochtig Bruine ogen waarin ik staar Groene ogen die glinsteren Vervuld van innig verlangen Lange zwarte wimpers trillen De lucht van lust bevangen Warme huid zo glad als satijn Handen glijden naar beneden Over mijn borsten mijn buik Jouw tong naar binnen gegleden…

Ik sluit mijn ogen, ik hoor je adem weerklinken in mijn oren In jouw omhelzing ben ik verloren Mijn handen glijden over je zachte huid We smelten samen zonder een opvallend geluid De wereld draait om me heen Ik voel de tintelingen van genot tot in mijn tenen Zachtjes lik ik speels aan je arm Je lichaam verstrengelt met het mijne, we hebben…

Het is bijna sinterklaasavond de warmte van de moederhaard waarin vlammetjes kleurrijk spelen doet blozende wangen roder kleuren koude handen glijden vanuit wollen wanten de warmte tegemoet op de stoelleuning een dikke sjaal onder de kapstok staan de moonboots ze lieten een nat spoortje na op de treden van ‘t portiek op tafel geurt…

Nee, want shampoo mag toch niet van je handen glijden? Dus microplastic was echt niet te vermijden!…

hebt me gewaarschuwd, maar ik voelde de afstand in je zoen zopas je lach lijkt wel geschilderd op je gezicht zichtbaar voor iedereen geef me mijn hart terug, misschien kan het nog helen mogelijk kom ik ooit terug om je het litteken te tonen ik hield van je, van je ijdelheid en je gracieuze houding van je kussen, vol passie en teer je handen…

Zoute tranen die in je wangen bijten uit je oksels lopen van je handen glijden een plas vormen rond je voeten. Laat je niet kennen niemand mag je opmerken handen bij je, opgevouwen onder je armen niemand mag je aanraken. Zoute tranen die binnendringen door je vlees duwen naar je hart wringen je ziel langzaam wegvreten.…

Geplakt aan het raam, laat mijn gezicht los, onze handen glijden weg, krampachtige afdrukken vertekenen het bedroefde vocht op het raam. Ik herinner mij... Zittend, sla ik de handen voor mijn rood betraand gezicht. Ik sluit de ogen, zie jóu daar staan op het - voor mij - achtergebleven station met een smekende blik vol wanhoop.…

nog om me heen Na die heerlijke dans van vannacht Ook al ben ik hier nu weer alleen Ik weet dat jij vol verlangen wacht Jouw sterke armen houden me vast Mijn hoofd tegen je schouder gerust Versmolten in het ritme van muziek Draaiende heupen lippen zacht gekust Jouw mooie bruine gespierde lichaam Strakke jeans… je bent om te smullen Handen…

ze maken kunst van zand, op het strand zandkunstenaars, de mediterraneo zee likken kinderen aan 't ijsje in hun hand glijden rolstoelen met de toeristen mee plezier en gevaar op de boulevard ruggelings schommelend op de golven uitgevaren op baren, niet bewust van 't gevaar bewoog ze ongestoord : onder 't schuim bedolven en dichterbij…

Een kleine stap achteruit Om je in je geheel te bewonderen Onze handen in de lucht en een pirouette Zodat ik alles kan zien, van boven tot onderen Een hele langzame rotatie, tot halverwege Dan pak ik je middel, en hou je vast Laat mijn handen glijden over je buik, Langzaam omhoog, alles op de tast Een waanzinnig zachte buik Om over je…

Zijden kousen met glitter omspannen stijve kuiten, levergevlekte handen glijden langs volvette uitgezakte heupen bijeen gepropt in een baleingetrokken korset Dikke roodgeplamuurde lippen ontploffen in het aangezicht van vermeende herwonnen jeugd uit een mondhoek drupt ongemerkt een kwijltje controleloos over een dikbesmeurde kin, glanzend…

je stille glimlach in de straten tussen gevels steeds kleiner loopt de nacht mee in lijnen grijs of zwart de huizen ademen de ochtend in minnaars de zijden kousen nog glanzend tussen hoofd en buik de wil tot meer of ik van je houd vraag je en ik glimlach wanneer de lichten uitgaan in een stad die groter wordt je gooit…