Alle inzendingen

Geef mij een mes voor deze blinde nacht. Ik wil de laffe, zwarte plek van het verdriet uit mijn pulserend weefsel wegsnijden, tot er niets dan pure, rauwe wilskracht overblijft. Allen die kwijnen, smeken om genade, maar de wet van de barbaren duldt dat niet. Ik heb mij langzaam recht overeind gezet tegen een rottend-paarse hemel van verlangen…

Ik had de neiging om dit keer te passen, Het donderdagse feestje is geweest. Geen sterveling die nu mijn rijm nog leest, Ik kan dus net zo goed gaan klaverjassen. De diagnose heb ik ook gesteld: Voorlopig is de teller uitgeteld.…

De straatweg haast zich van mij heen, ik zie in het verschiet waar ie verdween. Ik vraag mij af, waarom die grote haast, wat zou ’t zijn waarheen de weg raast. Welk doel heeft de weg voorbij ’t verschiet, ik peins, weeg en wik, maar weet het niet, sta verwonderd te staren, zonder antwoord, dat komt er niet, dat is wel wat mij stoort. Ik…

Het lichte zinderen begint in de verte, waar letters kapseizen in een blinde bedding. Geen vinger die richtte of de bladzijde wendde, toen de inkt miste en over de velden vertrok. En toch landt de nacht in een vlijmscherp verband. De sterren lichten op als een dwingend schrift, een perfecte bedding waarin het raderwerk spint. Geen splinter…

Vooraleer de heren der redaxy alsmede hun aanminnelijk vrouwelijk kroost dat zich in alle stilte hier verpoost in anonieme zwijgende gezichten die 't vak nog moeten leren van Gedichten zich eindelijk verheffen tot ik straks zie dat ik de eerste ben met een reactie Ligt dat aan jullie laksheid of aan hen? Ik denk dus dicht ik voortaan…

Hij zit verscholen mogelijkerwijs verborgen tussen krassen op een rots en op een arm of twee, als teken gods gij zoekt doch vindt hem niet; is hij op reis met al die andere ware poëten nomaden van de geest die beter weten dan wat men tegenwoordig ziet als "wijs" en dag aan dag in rafels redekavelt men weet niks van de dichtkunst meer…

Op een heuvel aan het strand staat de fiere zeeden zijn voeten geklemd tussen harde rotsen de luchtige naaldenkruin wiegt zacht heen en weer in de zilte luchtstroom vangt allerlei moegestreden en pas ontwaakte klanken op bereisde winden rusten binnen de prikkende takken bloemengeuren vol treklust suizen voort en nemen verzonken…

Ik ben een reus, ik kijk uit de hoogte, lopend op hoge, gevoelloze poten Ik zal mijn stelten niet buigen naar de werkelijkheid laat mijn ogen liever lopen over digitale platforms dan op blote voeten door de werkelijkheid Daar ben ik veilig zichtbaar verborgen zwevend boven de werkelijkheid Daar ben ik thuis ken ik de gebaande wegen…

nog altijd ben ik zoekende, zoeken naar jouw geschreven “ rafels “ Wil en ik zoek, zocht in het vinden en vind telkens weer hetzelfde antwoord onvindelijk vriend, jaar na jaar communiceerden we, zoals het vrijheidsbeeld zich één voelt met de “ Upper New York Bay “ over de waarheidsvinding van het bestaan : niet de onze, maar van die…

[Tot de dood ons scheidt] Zolang gij er zijt, het brood voor mij snijdt, de legerstee spreidt, mag God het mij geven, het lichaam, het leven. Hier ben ik. Altijd. -------------------------------------------- uit: 'Verzamelde Gedichten', 2005.…

Zo ook gaat de geliefde Mitri Karamasoff dood Ons op de schouders valt nu laat en schuin de schaduw des Iwan Om het lijden dankbaar worden en schijnbaar blijde het scherpe vechten van spin en bij verbeiden Soms reeds is schoon mijn hand gesloten alsof er geen verlangen over mijn…

Ik word wakker in een kamer die nog niet besloten heeft dag te zijn gesloten lamellen smalle ruggen van lichtloos wit en zwijgen in strepen. Achter hen ligt de ochtend opgevouwen Ik open niets Ik kijk alleen. Dan kantelt iets, Een lamel wijkt, de eenvoud verschijnt niet met een gebaar, maar in dunne banen licht die…

Bank in ochtendlicht de stad loopt hem voorbij zijn droom blijft stil Op deze bank rust iemand tussen uren van voorbijgaan, terwijl de stad haar eigen haastige richting kiest. Ik voel hoe stilte soms luider spreekt dan woorden, en vraag me af welk verhaal vandaag verborgen blijft. Niet iedereen draagt zijn zorgen achter gesloten deuren…

Als voetzoekers in Vlaamse borinage kroongetuigen van het gerstenat dat zienderogen druipt als zwarte kat in dorstige contreien zonder gage Zonder beschutting van de wederhelft van dommelende mallebabbes kazen en vlekken en patatten door de mazen alleen haar volle schutspatroon laat hier geen ruimte, voor een zwart brunettedier want was…

In een milddadig etherisch Noorderlicht Richt hij bevlogen door het gezicht Zich als behept met een neurose Op het naaktmodel's ontblote pose Aanvankelijk losjes opgezet Penseelt hij ten voeten uit haar portret Dat al snel gestalte krijgt en signatuur In vlotte gestes vol hang naar avontuur Zijn schildertoets hanterend tot prompt…

ik bezweer het einde, ontken het afscheid berust liever in het onvolledig zijnde zij zei daarentegen het is al jaren zo dat ik je verveel en jij mijn liefde mijdt -alwaar woorden zijn verworden tot zuchten raakt de ziel verdwaald- * de deur valt dicht, voor de laatste keer; zij gaat, door de toekomst ingehaald…

Bewaar het water in kruiken de klei krimpt ineen nog voor het geweld van de zomer de vissen, zij wringen elkaar raspen naar passen voor tango wij verscheuren de kade, die dag de zwavelstaf zweeft over wad rode fossielen verschralen en turen naar tenen van dijken kelen krakelen, de patrijzen zijn schor het grint begint te oreren klinken…

Het is voorbij, vreemde belangen herschikken het dagelijkse leven en ruimen oude wijsheid op De kinderen passen zich aan Ze steken geen vinger uit naar het stof en de lekkages Ze halen hun schouders op over de zoute zeewind en zien de beestjes niet Ze verbazen zich wanneer de deur openstaat en de gangpaden vol vertrapte papieren…

Dit gedicht, Is een gedicht van niks, Het gaat over niks, Want gaat nergens over, Het is een niemendalletje, Het heeft wel een begin, En het heeft een eind, En het stuk daar tussenin.…

Het begint altijd met de eerste druppel — helder water dat de lippen koelt, een woord dat precies de juiste snaar raakt, het zachte licht van een vroege ochtend. We willen vasthouden wat voedt. We openen de kranen verder, stapelen de uren en de smaken op, tot de tafel buigt onder het gewicht. Maar ongemerkt kantelt de wet. De honing op…

het landschap van dienst is dit keer nader tot dichtbij troostend, tevens dienstbaar op verzoek met driehoeksmeting bepaald zodat geen mens verdwaalt verschoven in tijd rekbaar van begrip dit lijdzaam te ondergaan dit neigen naar uithoeken deze landengte verbindt ruimte staat stil ter plaatse tegenover alhier en zich elders…

Afscheid Zuster, zie, wij zijn te zeer gelijkend; Nooit zullen wij zalig zijn: een paar - Hoe ’t geluk, vermeerdring te bereiken, Altijd zelf ontmoetend in elkaar. Voel hoe zuiver wij zijn evenhogen, ’t Tederst van mijn borst jou treft en streelt. Onze nadering komt toebewogen Geen gestalte, steeds een spiegelbeeld. Voel, hoe ’t steeds…

Jij was een avond in mijn tuin. Regen deed vogels zwaarder vliegen, grassen en mossen sneller groeien, mijn huis een vreemde schuilplaats zijn. De kamer onherkenbaar, kromp; geruisloos vielen deuren dicht, de tafel, waar de kat op sliep, verschoof - heel langzaam - maar verschoof. Een bloempot in de hand, stond, ongemerkt veranderd, ik…

Het is in de stilte dat ik me vind In het onbesprokene, het ongezegde Het zwijgen omarmt mij en ik het zwijgen Zwijgen is goud en spreken is een doodszonde Zonde van energie Zonde van onverschilligheid Zonde van inmenging Mijn filter tegen de luidruchtige overweldigende buitenwereld die meer filler dan inhoud is Mijn filter in…

In de map Verzonden ligt een brief die nooit is aangekomen. Hij draagt een poststempel van regen, een datum die zijn cijfers verloor, en onder zijn tong een zwerm ongeopende woorden. Daarnaast rust een concept. Rood als een kleine wond. Niet verzonden. Niet vergeten. Soms denk ik, dat alle concepten geheime kamers zijn, plaatsen waar…

Je zet de beste spelers in het veld, ‘De basis’ die de wedstrijd gaat beginnen, Maar als je met die ploeg niet weet te winnen, Dan wordt er iemand anders opgesteld. Dus dít vind ik niet zo verrassend, nee: ‘De beste wisselspelers doen al mee.’…

Goedemorgen juf, hier is Emma, jouw konijn Ik wil je feliciteren met je verjaardag en nog lang bij je zijn Ik kruip nog even terug in de poppenmand met slang Sisa, lammetje Lena en egel Nala hand in hand Links Willy Wortel, Annie Aardbei en Thijs Banaan Ze schurken verveeld tegen elkaar aan Bella de Bij en Candy de Pop staan tegen de mand…

Het jong van de ooievaar bleef opvallend klein Och, zei z’n vader nuchter het is toch niet verkeerd om een scholekster te zijn Het leek eerst een beetje zuur die twijfel was van korte duur Nu zwerft ‘t jonge ding, bewust niet op grote hoogte maar strak langs de kust…

Paddenstoelen In het bos, waar stilte heerst, groeien paddenstoelen, nooit gevreesd. Aan een oude boom, hun thuis, verbergen zij zich, stil en kuis. De regen valt, en zij bloeien, hun kleurenpracht doet ons boeien. Met hoedjes als een herfstig kleed, staan zij daar in vol en breed. De boom biedt hen een warme plek, waar zij groeien,…

Kunnen stenen voelen, planten dromen of is dat alles beeldspraak en niet waar? Toch maakt een nieuw blad van een plant me blij en doet begrijpen dat ze leeft. Soms menen mensen dat de dieren hun eigen taal verstaan en dingen dromen, maar kunnen dit nu ook de bomen of is daar eigenlijk maar niets van aan? Ik weet het niet, zoals ik veel niet…