Netgedichten

netgedicht (nr. 89.140):

Strakke hand

Je zit daar
met diezelfde blik
die vroeger alles rechtzette.
De koffie voor je,
al lang koud.

“Recht je rug,” zei je,
zoals vroeger.
Ik glimlach even.
Meer zit er niet in.

Ik probeer het,
maar mijn schouders zakken terug,
ze dragen wat jij niet ziet.

Je handen liggen stil,
maar ik herinner ze anders—
op mijn rug,
duwend,
corrigerend,
alsof er één juiste vorm bestond.

Ik kijk naar je.
Misschien zeg je het nu.
Iets kleins.
Iets dat blijft hangen.

Maar je ogen glijden langs me heen,
alsof je nog zoekt
naar wie ik had moeten zijn.

Ik ben het niet geworden.
Ik weet het.

Ik heb geprobeerd.
Op mijn manier.
Met vallen dat jij nooit zag,
met opstaan
dat niemand benoemde.

En toch zit je in mij.
In hoe ik twijfel
voor ik iets zeg.
In hoe ik mezelf recht
zonder dat iemand kijkt.

Ik ben anders.
Maar ik zit hier wel.
Voor je.
Wachtend—
niet op gelijk,
niet op begrip,

alleen op één keer
dat je me aankijkt
en zegt
dat het goed is zo.