Alle inzendingen

Gefeliciteerd Camiel Jansen nu zijn we collega's jij van de noten ik van de tekst als de JordaanDichter Camiel zullen we samen een volkslied voor alle volkeren schrijven met name voor en over onderlinge vrede in een maximaal harmonische muzikale setting van jouw meesterhand dus jij de noten ik de tekst zullen we Camiel? want de mooiste…

Als je alles kwijt bent wat je hebt En dat nooit meer terug zal komen Een leven waar je niet voor zou kiezen van tevoren Weg zijn al die mooie dromen En je nooit meer zal komen waar je zou moeten komen Als je alles kwijt bent wat je hebt En de tranen blijven stromen Voor altijd een ander leven Zoveel pijn aangedaan Jongen je moet ermee…

op zoek naar een glimp in de ondergaande zon die hen toch anders zag vanuit diens perspectief toen handen nog dansten als vogels op winterwind had ik dan willen zeggen over plichtplegingen heen ergens door dat gekwetter vervliegt elk idee van tijd verloor het strand terrein aan land kruipt het water wij zwommen daar maar op lange…

Het is zonder meer wat je ook van hem vindt een bijzondere jongen ...en dat is-ie... of hij nou dik trom heet van johan kieviet ard jan of keessie van de nederbeat bij hem spat het er af van de eerste maten de tomeloze drang om muziek te maken z'n ziel en zaligheid offerend aan nietbestaande achromatische ladders op grove…

Alle jaren is nu Kerstmis zonder jou, toch weet ik nog van de keren samen. Ze waren zoveel mooier, dan nu ik alleen de herinnering dicht bij me hou. Hoe kan ik niet aan jouw liefde denken als ik een engel in de kerstboom hang, klokjes klinken zoals jouw lach zou zijn. Ja, dan doet het missen toch weer pijn. Stil mijmerend plaats ik hoog…

Mijn muziek mag dan anders zijn, luider naar de gebruiken van de tijd, zij doet het goed, zij danst door mijn kamer, amper minder dampend dan hoe zijn jazz zal hebben gegalmd. Zijn woorden gelegd langs ijl opstijgende toonladders, de fijnbesnaarde ritmes in secties van grote sinecure, van pure agressie en stilte tot de warmste streling…

Aan het alleen-zijn ben ik, Na vele jaren van alleen zijn, Wel gewend, maar als mij De eenzaamheid overvalt, Zak ik weg in 'n diep moeras van Melancholische herinneringen, Herinneringen aan de tijd ik niet Alleen was, omringd door liefde, Die ik al zo lang, te lang ontbeer, Alleen nog in herinneringen, Herinneringen aan de tijd…

Onverwacht weergekeerd uit toen der tijden het goud dat blinkt tussen helmgras en duinen de hagen en nezen der indorockjaren rustend in ons collectief onbewuste Javaanse jongens roken Q65 dragen shocking blue gouden ringen in oren hebben geen zin om te gaan naar hun bazen spelen anti-autoritair op gitaren zijn niet…

Heel even dacht ik, wie zijn nou de slachtoffers de kerst in hun bed vierende baligangers naar peace on earth, vrede op aarde verlangers of de treurig in Holland gebleven reiskoffers? Het is maar een vraag, was het vliegtuig te vol of werd er - heel sneaky - gestaakt op Schiphol?...…

Tussen wat was en kan zijn Een recept voor morgen Er zijn dagen die zich nauwelijks laten afronden. Ze blijven hangen aan de rand van het jaar, als licht dat weigert te verdwijnen. Misschien wil het nog even blijven - omdat ook wij aarzelen voordat we verdergaan. We kijken terug. Niet om het verleden vast te grijpen, maar om te…

Ik nader de vijand en verschuil me tot het donker wordt Ik graaf me in, sluip 's nachts in mijn frontjas om het terrein te egaliseren voor een verrassingsaanval op een geschikt moment Vechtend tegen de slaap sta ik in de greppel te bijten op de punt van mijn tong en in de verte te turen Op mijn schouderflappen prijken mijn insignes…

En terwijl…. ik langs de vaart, altijd die roeiboot op het droge voorbijloop met de titel ‘ t Kan! dacht ik over een kerstgedachte en wist dat ‘t kon Terwijl ik dokumenten kreeg waarin de voorbereiding van dreiging wist ik dat ‘t kan Dat we steeds nieuwe dingen bedenken zoals er elk voorjaar nieuwe knoppen aan bomen zoals de geboorten…

ik graaf ik graaf met overtuiging ik graaf om iets te vinden van die twee kinderen misschien wel gravend ergens in Europa twee blonde koppies een meisje een jochie tot ik beland in een schemerige caravan staand neem ik aan aan het hoofd van de uitklaptafel een radio klinkt door wat gelige contouren mensen praten tegen mij aan…

'December de 21ste'? 'Hoe heb je dat zo bedacht'? Ze bloosde lieftallig en fluisterde: 'Dat is toch de langste nacht'? ------------------------------------------------------------------- uit het geestige werk van John O'Mill (1915 - 2005)…

Zoek heil en heul in uw gedichten; doe als ik en denk om roem en eer geen ogenblik, maar vind in verzen vrede en zielsgeluk. Veracht de wereld en zijn vals behagen in afbreuk doen, wat groot is te verlagen en al het kleine en slinkse hoog te dragen. ------------------------------ uit: Verzen (1926)…

Dit konden ze nou even niet gebruiken Het jonge stel had maandenlang gesmacht Heel netjes tot hun huw'lijksreis gewacht Om met elkaar de koffer in te duiken Nu balen ze enorm dat dat niet gaat Omdat die koffer nog op Schiphol staat…

Loopt het in de OLVG-ziekenhuizen op rolletjes? er loopt heel veel op rolletjes! en dat merkte ik op mijn holletjes! mijn holletjes als zanger van het OLVG Kerstkoor, ook op rolletjes! eerst wat plenair dan ad-hoc de hort op,  de afdelingen op vooruit met frisse zin, zang 'Ding Dong Merrily on High!' indringend, aangrijpend, intens…

Lieve Ouders Jullie waren er steeds voor mij Ben verkeerd terechtgekomen Door Bepaalde omstandigheden En personen Daarom ben ik Zolang thuis blijven wonen Lieve Ouders Eén ding moeten jullie weten Wat jullie voor mij hebben gedaan Zal ik nooit vergeten…

Dagen knijpen stilaan toe. Zo was en is het van nature. Donker duwt verspreid bijeen. Waar nog weinig kan, rijpt rust. Licht betekent zichtbaar, komt van bronnen, klein, groot, van schemering tot zonneschijn en vormen van aangestoken zijn. Grote bron van licht, ruimte, altoos present in het heelal, nadert dra zijn verste verte, zal keren…

De duisternis wordt licht Het gevecht een tedere omhelzing De hebzucht soberheid Irritatie wordt compassie Hard wordt zacht Het hoofd reist naar het hart Vastklampen verandert in uitnodigen De kilte in warmte Oorlog maakt plaats voor vrede Onrecht verdwijnt voor rechtvaardigheid Competitie hulpvaardigheid Kalmte doet de onrust zwijgen…

Ziedaar Ik hou van haar Zo is dit Zwart op wit Openbaar Kunstbezit…

Wordt het weer eendenborst dit jaar, of gans Rollade, varkenshaas of parelhoen, Een hele zalm, een reerug of kalkoen In elk geval een bietensteak voor Hans Wat zullen we met Kerst op tafel zetten Ach, weet je wat? We gaan maar weer gourmetten…

Als het laatste woord in het oude jaar is gezegd, Men behoedzaam zijn arm om een geliefde heen heeft gelegd. De sterren zich spiegelen in het kleurrijke licht, Van vuurpijlen die op het nieuwe jaar zijn gericht. Het tijd is om zich te bezinnen, Dat er een wereld valt te winnen. Wanneer men zijn hand ook reikt, Naar de medemens die aan eenzaamheid…

onbewust van klassiekers met blijde voeten stappen op koud zeil uit het nest weg van de verenlastsmet ongevraagde mest in dons uit angst opgedroogd krijt na dolschoppen doorlopen op naar ontregelend keren de eigen schulden bezuren opveren van gouden oudjes letteren uit een kwetterend overdreven breed verleden langzaamaan achter…

Wie spreekt over het leven en de dood moet de taal van liefde spreken schrijven op het scherp van het potlood zwijgen met het hart als wiekend teken. Wie het overkomt: de dood of het leven moet in het zicht van het licht naar het pad van de wolken zweven vuren laten branden als in een heldendicht. Wie bloemen ziet groeien op gebroken grond…

Is dat zo? vraag ik u af. Jazeker - ik vraag het en vraag het u tegelijkertijd. Ik gooi dit hete hangijzer vast in de groep, om u zelf ook die vraag te laten stellen, snapt u wel? Als ware het een boemerang. Misschien wat pijnlijk en confronterend, zo in aanloop naar het feest van het licht en de vrede in 's mensen harten, maar wees gerust.…

Ik ben een metafoor die niemand begrijpt, een zin die struikelt, een stilte die blijft. Ik draag het masker van regen en wind, en verlies mij telkens, waar ik jou terugvind. Mijn hart is een raam dat beslaat in de kou, het toont wat vervaagd, maar verbergt wat ik wou. Elke traan is een woord dat nooit werd gezegd, elk gebaar een verhaal dat…

Ze zei het zo vaak dat het bijna een gebed werd: alles een plekje geven. Alsof verdriet zich laat neerzetten op een plank, in een lade, tussen de theeglazen en het servies van een leven dat ooit eenvoudig was. Maar elke ochtend stond ze op met de zwaarte die nergens wilde rusten. Over welk plekje ging het eigenlijk— waar laat je een moederhart…

een verre idylle slechts bereikbaar in de stilte die 's nachts oplicht het eiland een gedachte een nomade onder volle maan aan de rand een oud beseffen waar de kern in 't midden ligt de geur van zout eeuwenoud hout onbenoemd en uit het zicht…

Ik wilde je vergeten nu jij om mijn liefde niet meer kunt vragen maar ik ben weerloos tegen gedroomde kussen en oude scènes van de ene dag per jaar dat je mijn vader was en met mooie woorden zonder mij aan te kijken over mijn gemis heen praatte en dat ik je stoorde en moest gaan spelen en die keer onder aan de trap dat ik je…