inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 2.467):

De canapé van Pamela

Zo dichtbij als mijn kamerjas,
vanwege de kou onder de deken
gelaten en tegen mij aan gelegd,
voor de morgen, als zijn komst
zo betrouwbaar,

zo naast mij in aarzelende zinnen
van adem in en adem weer uit met
telkens dat even onneembare obstakel
dat weloverwogen weg wordt geslapen,
zo luisterrijk,

zo naar binnen gedropen als muziek,
al die adem samengekruld en deinend
van minuut tot minuut op een snaar
in mijn hoofd, een spinnende fuga,
zo nabij.
---------------------------------------
Uit: 'Verhoudingen', 1995.

Schrijver: Michaël Zeeman
Inzender: hvb, 18 mei. 2010


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

2,5 met 8 stemmen 7.739

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Femina Duplex
Datum:
7 aug. 2011
Dit lijkt me een observatie van een Homo Duplex (om met A.F.Th. te spreken), nabij en toch op afstand van zijn desmalige geliefde. Hij maakt het mee en 'kijkt ernaar'. Hoe na bij de ander kun je komen?
Naam:
peter
Datum:
2 dec. 2010
ik begrijp het gedicht niet goed, kan iemand me het uitleggen?

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)