inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 5.553):

De vleugelnootboom spreekt

Loop naar mijn kurkstam, onder mijn takken.
Ik sta hier alleen, al zou ik met soortgenoten
een indrukkwekkende laan kunnen maken.
Zie mijn hoogte, trots reik ik
naar de daken van het Rijksmuseum.

Loop naar rechts.
Hoewel ik hier wortel, kom ik van ver:
Armenië of de Kaukasus.
Hollandse winters deren mij niet:
Sneeuw op mijn takken.
In de zomers een dicht bladerdak.
Tussen twee vleugels mijn vrucht.

Keer om en loop naar links.
Ik wijs je de weg. Je ziet
de wandelpaden van mijn labyrint.
Loop van mij weg. Mis je me al?
Straks loop je weer naar mij toe
en zie je de veelarmigheid van mijn kroon.
Kijk naar de andere kant, lage beplanting.

In mijn schaduw groeit niet erg veel,
maar de buxushaagjes doen het goed.
Ga nu kwiek naar binnen en verbaas je
over wat onze ogen verstouwen kunnen
en wat handen kunnen maken:
de glans van koper, druiven, satijn, een edensteen.
Let op de schaduw van de hand,
de handschoen en de kip van de marketenster.


Remco Ekkers 1941 - 2021

Schrijver: Remco Ekkers
Inzender: emma, 28 jun. 2021


Geplaatst in de categorie: algemeen

3,0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 928

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
Maxim
Datum:
28 jun. 2021
...wat mij opvalt is dat zijn idioom opvallend veel overeenkomst vertoont met dat van onze collega-dichter K. Bladzij...

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)