inloggen
dichtwoordenboek

tabblad: gedichten

< vorige | alles | volgende >

gedicht (nr. 1481):

De tijd weet van niets

Oud worden is niet moeiijk,
het is onmogelijk, men blijft

het nadenkende kind, de popelende
minnaar, de man, de beschaamde vader,

maar steeds meer afgedane tijd begraaft zich
in huid en lijf en leden tot

alles is eengeworden met de dagen
die zijn voorbijgegaan. Men sterft vanzelf.

-----------------------------------------------------------
uit: 'Mythologisch. Gedichten, oud, nieuw en herzien', 1997

Schrijver: Guillaume van der Graft
Inzender: MV, 14 jun. 2005


Geplaatst in de categorie: tijd

4,1 met 24 stemmen 13.024



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Fred
Datum:14 jun. 2005
Emailadres:fredmolenaarcasema.nl
Bericht:Leven = sterven...


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)