inloggen

Gedichten

gedicht (nr. 1.070):

Samen

Grote knoken vouwen om
de stok met afgesleten knop
krakende knieën knielen op
het bankje vooraan in de kerk
streng maar rechtvaardig, stil
gesloten, alleen niet voor mij.

Mij neem je mee op avontuur
door ouderwets verhalenland
met scheepsjongen op kruistocht
naar een walvis ver in eeuwig ijs.
Je schrijft mijn naam zo mooi als niemand,
schuin, versierd met vaste krullenhand.

Ik zit op schoot en krijg wel tien cent
zakgeld om het snoep te kopen wat niet mag.
Zo veilig met je armen om mij heen en
jou dichtbij wordt het nooit meer.
Dat is nu toen en was van ons en gaf
de zekerheid nooit ben ik meer alleen.

Schrijver: josephine banens, 3 november 2005


Geplaatst in de categorie: familie

4.0 met 182 stemmen aantal keer bekeken 58.460

Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Naam:
quinta
Datum:
19 november 2005
Email:
onbekend
Vet goeie tekst, ik schrijf zelf ook.
Naam:
Jelmer
Datum:
16 november 2005
Erg mooi gemaakt hoor!
Naam:
T. de Haas
Datum:
10 november 2005
Email:
printesjehotmail.com
Erg mooi! U krijgt van mij een 10!
Naam:
meike
Datum:
8 november 2005
Mooi! Gaat het over je opa?

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)