The show must go on Een voor mij tranen trekkend artikel in het AD van zaterdag 13 april 2024 over Tineke Schouten  Over 'HOE DOOD EN DAN DAARNAMAALS' het thema waar ik onder pseudoniem over schrijf Schoutens man was er tussenuit gepuft net toen Tineke 't puffertje ging halen Hij ging zoals de meesten gaan alleen, op laatste kracht…

men vraagt hoe gaat het je zegt goed hoor en je denkt het gaat eigenlijk helemaal niet goed maar je wilt het liever niet zeggen want je hebt geen zin om het allemaal uit te leggen men vraagt hoe gaat het je zegt goed hoor en je denkt het gaat eigenlijk slecht maar je wilt niet klagen want iedereen heeft zijn eigen portie…

zij zijn anders jij helemaal niet met hun hatelijke blikken of geweld doen ze velen van jullie verdriet Onze Lieve Jezus is tijdelijk van de aarde weggegaan komt op zijn Goddelijke datum terug daar kunnen wij heilig van opaan hoe moeilijk het is nu voor jullie allen zo onrechtvaardig ook WACHT geloof Jezus heeft…

stel dat jij morgen… of wij tegelijk – allebei … wie zal er dan zorgen voor… wie regelt wat? hoe gaan ze verder zonder jou en mij schat ach we zien wel of niet wat er gebeuren gaat echt tot die tijd en daarna draait de wereld gewoon door de rest ligt in het verschiet we leven nu en besef dat je bestaat plooi je mond in standje glimlach…

Ik heb mezelf de oorlog verklaard om uit einde lijk de vrede te bewerkstelligen Alles breng ik in stelling hard daaraan te werken zelfs keihard er tegenaan te gaan fier ten strijde te trekken en mijn wapens zijn woorden, woorden, woorden met af en toe zeer ruige taal dat ze mogen leiden tot een oer-dialoog wederzijds leidend tot absoluut…

ik wil niets meer doen ik ben te moe maar ik doe de dingen die ik doen moet dus ik doe...…

een gehaaid iemand zoek ik zelf nooit op, doet me meteen steigeren.…

geluk is het moment van harmonie en tevredenheid het moment van begrip en tederheid geluk is het moment waarop je in evenwicht bent met jezelf en met iedereen om je heen geluk is het moment van blijdschap en hartelijkheid het moment van vriendschap en saamhorigheid geluk is het moment waarop je in vrede leeft…

na de regenbui zingt in de tuin de merel prachtiger dan ooit…

liefde vindt een weg als water in snelle beken verlangen valt doorlopend op het dak met iedere tik, takken, bladeren alles druipt van dikke druppen regen roept ritmisch, neem me mee, naar waar we onderkennen wat boven water niet kan bestaan geven we ons over, spoelen aan we golven, we komen, we gaan we stromen, samen, als één zijn we…

In het Koninkrijk van God zijn vele kerken vele in de vrije sector met een eigen stijl van verkondiging Daar weet de Raad van Kerken soms geen raad mee Maar God wel, die zag en vindt dat het zo goed was en is Hij heeft de mens uniek geschapen, geen twee 't zelfde Hij is wel al blij als er twee of drie in zijn Naam bijeen zijn En waar…

Jij bent nu mijn moeder jij bent nu mijn kind vanaf vandaag zijn wij samen onafscheidelijk de rollen zijn verdeeld laat mijn lippen je kussen laat mijn liedje je sussen laat mij jouw moeder zijn kind van mij…

ik heb moeite met de dagen maar ook met de nachten kortom ik heb moeite met het verwachten ik heb moeite met de hemel maar ook met de aarde kortom ik heb moeite met het aanvaarden ik heb moeite met het hebben maar ook met het geven kortom ik heb moeite met het leven…

op hoge pieken en in diepe dalen gaat zoveel mis zoals soms ook in het leven maar het gehele beeld afgebeeld op een ansichtkaart doet ons beseffen hoe mooi en fascinerend het leven ondanks alles toch is…

Wolkendons hult vóór ons lucht Vormenpracht vult een klein gedachtenrijk als het mijne…

wat je een ander  laat zien is slechts de schaduw van je innerlijk…

Ogen die stralen bij een kabbelend beekje in de lentezon.…

Door helder sprankelend stromend bronwater verkwik ik wat of meer door de waterval-muziek van Chopin Het afscheid van tante Lucy het bijwonen van de dienst is confronterend raak Ook zij heeft 't moeilijk met het loslaten van een leven zonder leeftijd Tranen ontvallen haar ogen maar worden opgevangen  door de glimlach van haar lippen…

Er waren eens twee konijntjes Die hadden overal pijntjes  In hun buik en poot O, we gaan vast dood Schoolziek, zei hun moeder fijntjes …

een mobielman dat is hij met telefoon en laptop in de trein hij tijpt en belt hij werkt in ’t veld hij netwerkt hier hij netwerkt daar en komt, zo lijkt het, never nooit klaar hij rookt en praat ja ja, zaken zijn zaken kerel, je weet wel hoe dat gaat zijn bril staat scheef bedwelmd door d’aftershave kreunt de coupé op de achtergrond…