Een ongeklede tak Vogel droomt over lente Prille zon komt op. Nacht strijkt voorbij, er komt een nieuwe dag waarop hemel schapenwit en voorjaarsblauw zal kleuren Als het geheim van een zonsopgang begint te onthullen dan zullen de roosjes en viooltjes binnen de kortste keren opnieuw bloeien als vanouds. Wanneer prille geluiden vrij te horen…

Verstrikt in een web, spartelde ze probeerde van alles los te komen ze draaide zich alleen vaster en vaster, tot ik ‘t niet langer aan kon zien. Dat worstelen tegen iets wat je niet aankunt ook als je maar een piepklein vliegje bent gaat mijn gevoel te boven. Ik plukte voorzichtig het webdraadje, waar ze in vast zat en kreeg het los, ineens…

een wattenstaaf zonder snot eindigt ver in je strot al voel je je wat rot het is toch gewoon te zot zet die prik er maar in er is een klein begin oudst, ouder, oud zorgzaamst, langzaamst ziekst, zieker, ziek het is misschien de griep! we niezen in het geniep we kappen zonder te snappen we vermijden mooie tijden en zijn zo moe aan…

Langs de waterkant starend over het water Terugkijkend naar vroeger en vooruitkijken naar later Wat ging er goed en wat ging er verkeerd En heb ik van deze levenslessen wat geleerd. Heb ik van bepaalde dingen echt spijt Of iets gedaan waar iemand onder lijd. Fouten uit het verleden kan ik niet over doen Wel excuses maken voor de fouten…

Op de weg Naar mijzelf Ben ik mij aan het Los worstelen Van alles Wat mij verlamt En benauwd Op weg naar mijn zelf Op weg naar mijn vrijheid Op weg naar mijn zijn…

Haal de zon in huis. Laat haar schijnen. Laat haar schijnen in je hart. Waar liefde is zal haat verdwijnen. Krijgt het leven een nieuwe start. Want onder de zon ben ik geboren. Vond ik mijn eerste levenskracht. Heb ik mijn onschuld verloren aan de liefde die nimmer wacht.…

Op de mest van gedachten, bloeien mooie bloemen. Waar oordelen sterven. Opinies niet bestaan. Meningen vergaan. Velden, vol met rode rozen, bloeien in alle moederharten. In het hart van onze moeder, die ons haar leven gaf. Harten, die niet denken kunnen. Harten, waarin de liefde leeft.…

Het algoritme van het brein als machinekamer dendert voort Nooit was de vernietiging zo groot De schoonste bloem vermaalt in rekenkundige modellen Een mooie wereld ging ten onder Een starre geest telt onze dagen af…

alleen in de stilte kan ik tot U komen kan mijn hart voor U voluit openstaan wil ik dat U altijd in mij blijft wonen iedere dag en ieder uur met mij zal gaan toch weet ik dat zo velen naar U vragen dat ik maar een schim in die massa ben wilt U al mijn verlangens helpen dragen opdat ik weet dat Gij mij van dichtbij kent soms ben ik bang dat…

Ik zie je rennen op het plein Zonder angst pak jij je fiets Ik ben geweest waar jij nu staat Al die jaren lijken niets Ik zie je ogen naar mij kijken Pap, ik kan de wereld aan Hij droomt van mij alleen, zijn papa Ik droom hem altijd in die waan Alles lijkt nu nog zo vredig Zonder angsten en verdriet Totdat het leven ook gaat nemen Blijf…

Het normale van het ongewone. Het leven met of zonder vrije slag. Gek gaan kan ook wel eens lonen. Het leven trekt vaak de waan van de dag. Het voelt als het zwemmen in een grote poel. De slag in vrijheid kan men vaak niet maken. Gek gaan voelt dan als een doel. Eens te bewegen buiten algemene zaken. Wie heeft immers ooit een normaal mens…

uit de zee gekomen aan land afgezet je toen opgericht vol met te vervullen dromen voor een toekomst met een nieuw vergezicht toch altijd zal je gemoed onderhevig zijn aan dat van de zee voel je heel ver weg heel onbewust gedwee nog steeds haar eb en vloed…

Soms sla ik spijkers met koppen, als ik ze maar niet op laag water zoek. Dan zet ik de puntjes op de i, als ik door de bomen het bos maar zie. Dan krijg ik boter bij de vis, maar hom of kuit dat kies ik niet. Soms smeer ik wel een beetje stroop, hoewel ik heel veel door de gootsteen giet. Zo blijf ik bij mijn eigen leest. Ze jagen mij niet…

Ik ben een mens, zo kwam ik ter wereld een klein mens weliswaar een mens met noden en behoeften gaf liefde weg, zonneklaar! Ik ben een mens, maar wanneer ben je dit wie plakt dat etiketje wanneer ben je mans- en mens genoeg om menselijkheid te vervoeren? Ik ben een mens, als iedereen niemand is eender, gelukkig maar want mens zijn en dat…

Ik ben populair Elke dag in het nieuws Vaak op een vervelende manier Want ik ben een soort Nog net geen dier Maar wel volgens velen Een dierlijk soort Ik sta in een rij met De Jood, de Zigeuner, de Roma De Zwarte, de Gekleurde En in bepaalde landen Ook bij geloofsfundamentalisten Zelfs met moeder de vrouw Prooi voor het stierlijk soort…

Ach aarde wat ben je mooi. Jij voedster, jij gastvrouw ligt aan onze voeten. Eens geschapen, nu gelouterd. Eeuwen, eeuwen, eeuwenlang wordt jij al geslagen, getart, verwond. Maar ... Broos is de boosheid Keihard is de ontkenning van de pijn die wij als gasten keer op keer veroorzaken. Houden wij genoeg van jou? Of alleen van onszelf, van…

De zon is een donkere plaats. Deze plaats heeft zwarte bloemen De bloemen branden mijn ogen Mijn ogen springen in een brandveld Het brandveld is mijn verloren paradijs De donkere duivel staat ook hier voor de paradijsdeur, Hij staat met zijn glimmende hart in zijn handen Hij offert zijn ziel zodat hij het paradijs weer kan binnengaan Nu is…

Volhardend geloof is in het daagse leven en klein gebeuren, nuchter, met bezonnen geest, Gods wil gedenken en doen.…

Van vorst, ijs, sneeuw en kou is het buiten bijna lente zie ik de narcissen staan en de sneeuwklokjes parmantig. In amper een week tijd, van ijs en vrieskou naar zomerse temperaturen tulpen in vazen en zon op de muren. In een oogwenk, is de wereld anders in een handomdraai gewijzigd van licht-wit naar zomers licht van kou naar warmte…

Geen mobieltje maar een haan kraait de ochtendstond Wordt gekleed wakker op een matje in een lemen hut Doe je slippers aan in het halfdonker en stap behoedzaam over moeders grut Pak de emmer op weg naar een gat in de grond Het varken komt al, verderop jankt een hond Ontbijten gaat snel, honger blijft je metgezel School is een uur lopen, er…