zonder idealen , in koude harde wereld schreeuwt een kind in de straten, maar niemand die hem hoort. iedereen loopt hem voorbij, niemand heeft hem in de gaten, en er is niemand die zich aan hem stoort.…

“hoge muren, open deuren” Al die jaren blind gevaren Op gevoel en wat ik weet Veel gezien, beleefd, zonder te denken Verwarring, angst , verdriet Niet wetende wat het met me deed Zoekend naar mezelf Schreeuwend in de diepte Niemand die mijn kreten begreep Denkende mezelf in toom te houden Tot het mij mijn keel dichtkneep Gevoelloos…

“hoge muren, open deuren” Al die jaren blind gevaren Op gevoel en wat ik weet Veel gezien, beleefd, zonder te denken Verwarring, angst , verdriet Niet wetende wat het met me deed Zoekend naar mezelf Schreeuwend in de diepte Niemand die mijn kreten begreep Denkende mezelf in toom te houden Tot het mij mijn keel dichtkneep Gevoelloos…

Enkel de gedachte aan haar lichaam om me heen Houdt mij op de been Ik ben alleen.…

Ze was niet mooi, veel te zwaar dat tienermeisje van al zeker elf Met puistjes en halsstarrig haar lelijk, dat vond zij nochtans zelf Ze was niet rank en veel te saai met benen die er lomp uitzagen ’t Was knokken met de bierkaai zonder ‘t perspectief op slagen Ze was niet leuk, met die ogen waar immer traan achter stond Haar leven, zuiver…

Als kind was er altijd iemand anders leuker om mee te spelen. Als puber was er altijd iemand anders leuker om mee te stappen. Als vriend is er altijd iemand anders leuker om mee te praten. Als man is er altijd iemand anders leuker om wat mee te beginnen. Als collega is er altijd iemand anders die zijn werk beter doet. Ik zou zo graag…

een vlinder zwerft in haar nachten terwijl ze droomt verdorven gedachten zacht ondanks woorden van een vlinder in de nacht blijft haar huid zacht raak haar aan streel en zoen doe doe wat je moet doen haar hart blijft zacht zo zacht als het lila van de nacht van de ochtend toen jij op stond vergeten was waarom je haar woorden…

Ruimt eens op dat kastje van verleden Trekt open die laden met hartzeer Veegt het weg uit alle hoekjes Het is voorbij het is niet meer Gedragen verdriet is goed Altijd weer wellende tranen niet Dempt deze met mooie herinneringen Leeft nu in het heden niet zoals je het liet Recycle het kastje…

Vergeten… Behandel me nou niet als een kind, als ik af en toe naar woorden moet zoeken, vaak dingen herhaal en herhaal en herhaal… of soms alleen de weg niet vind… Ik weet ook wel dat ik soms iets vergeet, het gas uit te doen, mijn jas of mijn schoenen, `s nachts zomaar opsta, geen notie van tijd… of hoe je met mes en vork eet... dat…

Vaak ben ik alleen Zonder iemand om me heen Dan zijn ze weer in het ziekenhuis Ik ken het van top tot teen Het is intussen bijna thuis Maar dat zijn verkeerde gedachten het zou veel beter zijn als we veel meer lachten Dan zou alles veel vrolijker zijn Nu huil ik bijna alleen maar Eigenlijk is dat heel raar Je moet doorgaan en niet…

Teruggeworpen op mezelf, alleen met mijn verdriet, hoop ik dat het nooit ochtend wordt want leven wil ik niet... Wanneer niemand om je geeft verliest het leven glans maar als het soms dan toch gebeurt, geef ik het weer een kans en word ik weer teleurgesteld denk ik : “de laatste keer !...” maar het is sterker dan ik zelf en ik sterf…

weelderige lokken ruisende rokken benevelende geuren lippen in adembenemende kleuren jij liet mij staan maar toch liep ik achter jou aan…

het voelt alleen... al heb ik mensen om me heen mensen, die me zo lief zijn het doet pijn... ik geef om hen maar toch het gevoel dat ik anders ben dat gevoel van eenzaamheid raak ik niet kwijt ziek... en toch ook weer niet en daarbij het gevoel van verdriet ... ik wou dat gedicht niet bestond, ja, want dan was ik helemaal gezond...…

Zoals jullie weten, zat ik dood in mijn stoel ik heb er helemaal niets van gemerkt vanuit de hemel kan ik nu alles overzien op aarde voelde ik me vreselijk verlaten iedere gedachte aan mijn kinderen maakte me eenzamer ze reageerden nooit zoals ik verwachtte tijd konden ze nooit voor mij vrijmaken het was altijd druk druk en nog eens druk vanuit…

ik denk ik ben alleen, ik denk ik ben lelijk, ik denk ik ben stom, ik denk ik ben dik, ik denk niemand me wil, ik denk ik ben hopeloos, ik denk ik heb geen vrienden, ik denk ik niemand ben, ik denk dat ik niet leef, ik denk aan alles ik denk negatief, maar andere denken anders.…

Altijd als ze voor haar spiegel stond voelde zij zich enkel onzekerder zijn Innerlijk bang als een geslagen hond was zij aan het einde van haar Latijn Een lelijke draak zag haar altijd aan één die haast stierf van onzekerheid Zij met in het oog die eeuwige traan wie was eigenlijk die vreemde meid Altijd voor het naar school toe gaan toonde…

Wie zich in niets kan herkennen zal zichzelf niet leren kennen het meeste avontuurlijke je eigen zijn je eigen brein het meest natuurlijke blijft schone schijn tenminste als je uiterlijk meezit!!!…

Venijn in het zijn wat voel ik mij klein de dageraad keert weer een dag verschijnt de duisternis verdwijnt de haat verscheurt intens het is de plaaggeest van de mens maar blijft een onuitwisbaar feit het leven staat bij ons in het krijt verdoemden doemen steeds weer op getallen groot met vele cijfers radicaal, funest in grote ijver plotseling…

Leeg is mijn hart vol is mijn hoofd. Waarom ben ik uitgedoofd? Moet ik nog langer zoeken naar de waarheid? Immers, niemand wil de waarheid.... Schamelheid voor in de eeuwigheid, waarom ben ik op aard? Ben ik dan niets waard? Ach...wat zeur ik ook , en keek omhoog naar het grote heelal. Ach ik snap het al...... Geen bal......…

de pijn die in mij snijd, is hard scherp en kil het mes die sneeën maakt heeft geen verschil die liefde die alles verzachten moet is er niet die warmte die alles moet laten vergeten is verdwenen het enige dat er is is een hart met sneeën een hart dat bloed en pijn leidt niets kan het helpen of genezen alle medicijnen zijn al gebruikt niets…