Zonder jou heb ik geen steun Geen zin, om door te gaan Zonder jou is er geen leven Geen reden, om te blijven bestaan Zonder jou ben ik zo zwak Geen kans, om te overwinnen Zonder jou staat de tijd stil Geen besef, zo leeg van binnen Zonder jou zijn de dagen donker Geen enkel licht, dat er nog is Zonder jou duren de dagen langer Besef je…

die dag was het doodtij hij gleed gestaag voorbij de uren vielen als los zand op de ongelezen ochtendkrant binnen oog- en oorbereik hing de deurbel stil voor lijk de telefoon hield zich ook al dood waarmee hij een saaie aanblik bood uit de radio kabbelden geluiden die op niets bijzonders duidden slechts wat slome variété verder…

Mijn drang voor erkenning illustreert mijn gevoel voor onzekerheid De illustratie, een teken dat ik besta Ondanks dat ik besta voel ik geen leven Geen liefde en geen rust Een hopeloze romanticus die alle vorm van liefde afweert En vervolgens verder zoekt naar het ultieme medicijn Een medicijn die me gevoelloos maakt Ik heb veel ruimte nodig…

Wie ben ik? Wie heeft mij nodig? Wie houd er van mij zoals ik van hen houd? Met deze vragen loop ik al heel men leven rond! Soms vergelijken mensen me met een hond! Ben ik echt zo? Of schuilt er een fantastisch iemand in mij? Wanneer komt die persoonlijkheid dan vrij? Ik weet het allemaal niet meer! Het is net alsof ik mijn leven negeer…

De ene hand in de andere samen geslagen zo alleen was de ander niet te veranderen klagen hielp geen steen noch been wereldnieuws de dag verstrijkt in de leegte van het samen waarbij dood verlossend lijkt turen geraniums voor de ramen grijze staar verloor de steken op het werkje tot avondrood onder verwijt is liefde geweken te vroeg gestorven…

Ze is nogal onpeilbaar Een vlinder in de schaduw Met een heel fel kleurenkleed En een vlijmend scherpe tong Zo balanceert en evenwicht Ze tussen dag en nacht Zegt of denkt nooit precies dat Wat een ander haar verwacht Ze lijkt zo snel uit haar lood Maar is stiekem van staal Deze vlinder vliegt te laag, Komt nooit dicht bij de zon, Terwijl…

Ik sta op de oever van het kanaal Wie merkt mijn kwaal? Ik gooi scherven in het water. Als ik later verhaal dat ik aan het water stond blijkt mijn mond verstomd. Alleen stukjes glas spuw ik in 't rond.…

Ik voel me zo alleen, zo alleen met al die mensen om me heen. Hier op deze plek, op deze stoel in deze klas. Zo alleen met al die mensen om me heen.…

Na het vallen Gewoon weer opstaan Vindt men in de volksmond Maar als de val te hard is En je op één gedachte hinkt Als het hart weer is gekneusd En de wonden zijn te groot Om met woorden wederom te dichten Blijf ik liggen tot de dood.…

Velden met onvolgroeide angst dat is al wat doffe ogen zagen droge neerslag liet het gevoel insluiten door een ring van stof veeg het weg! sla het er af en zoek de helderheid van de pasgeborene laat het kind dat in je zit gewoon eens heerlijk buitenspelen maak vrienden zoek ze vind ze in het licht van de nieuwe dag…

Ik ren heen en weer zonder te bewegen, sluit mijn ogen maar vind geen rust. Ik bel naar zomaar mensen zonder een kik te geven (fluister mijn naam maar zij horen mij niet.) En uiteindelijk weer overweldig ik mezelf zoals altijd; zonder lust. Gevangen in een nis tussen de dagen. Ik probeer te slapen maar ik slaap niet.…

Als de tranen het zout van de zee verzachten En een glazen blik op oneindig is gesteld Als mijn voeten het rulle zand verkrachten En de hemel schuin omlaag helt Als de wind zachtjes door mijn haren streelt En ik zou willen dat jij degene was Als ik wacht op een dag, waarvan ik niet weet of hij zal komen En mijn pijn gemaskeert wordt door een…

Als een vlinder Fladder ik door het huis In de nacht Geruisloos blijf ik Zweven en kijk liefdevol rond Houd de wacht Mijn gedachten vloeien Over in een kabbelende stroom Warm vol kracht De stilte is Overweldigend heerlijk en rustgevend En dan onverwacht Beginnen vogels te Zingen in het sluimerende waken Van praal en pracht…

De snelweg raast, op de achtergrond. Een trein dendert voorbij. De wind die blaast, het geluid verstomt. Ben alleen, maar vrij.…

onderweg ik dacht: ik ben er en: ik wil er blijven ik dacht: ik kan blijven binnen deze ommuurde tuin verborgen voor tergende demonen die me verjoegen naar godverlaten oorden stil luisterend rustig ademend onder het bladerdak onrust vond moeiteloos zijn weg en ik dacht: ik kan hier niet meer zijn ik was opnieuw onderweg…

Harder lopen langer lopen verder van mezelf vandaan Gedachten in de achtervolging Gevoelens op me neer te slaan Altijd op weg maar nooit kom ik aan Harder lopen dan de waarheid verder van mezelf vandaan…

De zwarte nacht valt in de straten `t maanlicht schijnt te kil haar licht een lege lach in verkleumde ogen vertekent een ooit mooi gezicht zijn auto stopt, de prijs bepaalt of ze aan dope komt of niet er komt geen passie aan te pas geen gevoelens, geen verdriet afgewerkt wordt het hoertje afgezet daar waar ze prostituerend stond geen…

aan hen die zich kwellen met vragen en medelijden ook het kaf, het gras en de mooiste bloem zullen niet eeuwig zijn maar schoonheid keert telkens terug laten we dat voorop stellen een hand, een troost, een eerste herinnering zal u verblijden beseft u nu uw eigen schoonheid en uw pijn dan heeft u straks het grote verdriet achter de…

Oogkleppen op en langs je huis gelopen. Daar in dat hofje waar ik het zo koud had toen ik op je vader wachtte. Dat hofje is mijn doolhof nu, want ik verdwaalde op weg naar jou. Jij vond een ander hof. Zonder mij. En nu loop ik, Oogkleppen op, langs je huis. Waar ik het zo warm had toen ik in je armen lag. Dit hofje is mijn hel…

Ach god, Verdomde eenzaamheid Gij snijdt en rijt Mijn tweestaltige constructie uit elkaar Geliefde tweestrijd Als innigen in hun doodsomhelzing Zingen doodse smarten Tot onzinnigen die het lot tarten Blik die leidt tot niets Een liefdevol gebaar naar stilte die Geen stilte is Want stilte Is het luid verkondigen Van gemis.. Maar…