Beelden, die komen muziek, die verward. Waarom zo dromen? Waarom zo hard? Tranen, die wellen, want afscheid doet zeer. Maar waarom dat kwellen: ik wil toch steeds meer? De rust is vervlogen, de onrust zet in. Is dit overwogen? Is dit het begin? Ik zweef boven het afscheid, mijn lief in mijn hart. Ik ruik de dood komen…

In een zee van woorden stond ik daar, ALLEEN! letters uit de branding stroomden om mij heen, 'k probeerde op te rapen al wat mij bewoog, maar hoe kon ik weten, dat het mij bedroog?…

Laat mij los ! een zachte rilling volgt verlos mijn gevoel van het glanzende in jouw sprookjeswereld ik word belogen en zie constant emotie winnen van verstand -jouw streling zacht bedreven hand geef mij autonomie -zelfbeschikking- -rustige gemoedstoestand kies of laat mij los gevoel dominant -alsjeblieft!.. laat mij…

De rand, dun en hoog. De diepte, diep. Ik balanceer ongeduldig en hebberig; wil ik op de rand staan, wil ik de diepte in. Geen houvast alleen mezelf. Keuzes, zovele. Hersens gepijnigd. Emoties en ratio door elkaar heen; werkelijkheid verweven met fantasie. Droom ik en sta met beide benen op die rand dun en hoog, de diepte diep Wil ik…

verdwaal in je zucht naar liefde, lieve zoek je zelf overal laat je dragen bovenal zweef maar lieve met zuigend hart slurp je leegte vol met smart…

winterjasmijn langs een witte kerkhofmuur bloeit in gele stilte mijn schaduw glipt schoorvoetend door het halfopen hekken…

Gedachten zingen trieste tonen de zon sluimert zachte stralen Het ruisen van de zee zo mooi Maar ik ben aan het verdwalen Ik zoek een herkenningspunt Langs roze huisjes en baaien Maar alles lijkt zo op elkaar laat mijn geheugen verwaaien In mijn jurkje van wit linnen Blote voeten vol met blaren Tranen die een weg zoeken In ogen die zo…

Als los zand glijdt het geluk door mijn vingers, ik heb het in mijn handen maar durf het niet vast te houden.…

een beweging gevormd door haar hand een klank gevormd door haar mond de nacht gesheiden van het zwart de stilte gehuwd met het woord wanneer haar ogen mij verblinden wanneer haar lippen mij verstommen dan zal ik de liefde beleven…

Met grote ogen Kijk je om je heen Je staat op deze wereld Maar je bent niet alleen Met je mond gesloten Ben je in je gedachten Alsmaar aan het denken Kijken en wachten Een hart vol met liefde Vergrijpt aan elke vriend Ben je een angst voor elk ander Wetend dat jij de meeste liefde verdiend.…

Je was wat moe, Toen nog wat meer, En op een dag, ben je stil heengevlogen; Zo plots, Als wind, Jouw leven en jouw kracht, Waar zijn die nu gebleven ? Maar in ons hart, Ruist nog heel zacht, De woorden uit jou stem. Die gaan niet weg Ze blijven eeuwig leven; Als jij, mijn lieve papa…

Ik ren weer mee in een knipoog herkende ik weer het juiste ritme van wilde golven storm met regen schepje liefde vuurtje gestookt In veren wolken zonder schaduw zacht geworden door stralen zon vlieg ik weer rond omhoog wil ik nooit meer dalen nooit weer donker nooit meer dood…

ik kom je zoeken en vind je bijna net als toen je oogt heel mooi kraakwit gelegen in de bocht je gras is bijna groener nog de helling is gelijk de palmen wuiven milder nu dan toen de wind is minder strak ik zet me stil op het terras de kelner lacht herinneringen spelen twee katten provoceren de haag is nog knalgroen mjjn…

Die dag die er toen was en het was er meer dan één die dag die lijkt te zijn geweest en toch mis ik jou het meest. Die woorden die omschrijven gevoelig en onderzoekend ik voel me iets verdrietig verlangend naar die dag van toen. Ik zou wel willen reizen samen en alleen met jou naar het verleden naar de dag van toen. Ik keek je aan…

zijn het je handen of je penseel die mij tussen de bomen langs verzonken huizen in de sneeuw doen verlangen naar de stilte van het licht of is het de rust van je gezicht die mij spierwit in je blik verstrikt…

Hij zat in zijn rolstoel zijn blik was koel. Ik kwam voorbij en riep zijn naam, hij reageerde niet en keek doelloos door het raam. Naar iets, of naar niets. Ik nam zijn hand, dat schept een band. Zijn ogen keken me aan, het begin van een glimlach, kwam er langzaam aan.…

Mijn hoofd is hol daardoor ook zo vol Alle gedachtes lopen door elkaar heen Pak ze maar, pak ze maar, maar nee, vasthouden doe ik geen Waarom? Alles is zo leeg en wat brengt al die leegte teweeg? Alle gevoelens lopen door elkaar heen Voel ze maar, voel ze maar, maar nee voelen doe ik geen Wat is het nou allemaal wat ik voel Het lijkt wel een…

Ik kijk met mijn ogen oké door een bril dat komt omdat het zonder domweg niet wil. Ik luister met mijn oren naar wie dat maar wil maar soms denk ik wel eens hou nou toch eens stil. Ik voel met mijn handen maar dat niet alleen ik voel met mijn wézen zoals ik is er geen. Ik begrijp soms de mensen niet helemaal dan gaan ze tekeer, zo vreselijk…

over mijn hand kabbelt gedempt een mild gefluister de middag in al zijn luister ruist als oeverriet ik vang het melklicht door mijn venster de koffie geurt dit uur is door geluk verdiept…

Ik heb een taart en ga hem verdelen, alles krijgt een stuk zonder vooroordelen...., dus.... één stuk is voor tolerantie één voor liefde en begrip één voor mijn zomervakantie één voor het snorretje op m’n lip één is voor tweede kansen één voor bloemen in het groen één voor alle exotische dansen één voor.. “het was beter toen” één voor de…