Soms borrelen woorden zomaar op Puur vanuit het hart uit eigen goedheid Je opent je mond al om toe te geven Als je plots pijn voelt ergens binnenin En alles… alles komt weer naar boven… De zon die je net nog verwarmde Verdwijnt voor je eigen getuigende ogen Geen zicht… En de aarde die net nog vrolijk draaide Stort in onder jouw trillende…

Zielsvretend tergend traag knagend aan hart en geest baan jij je terloops een weg door mijn lijf Stap voor stap zoek en vind jij jouw plek verscheurd mijn innerlijk gaat nietsontziend jouw gang een vrije doortocht voor gedachten…

als de nacht haar deken spreidt mij hult in zachte dromen waar een ster in nevelen schijnt mij liefde wil beloven zal een zucht uit het niets een schreeuw van verlangen de beklemming doorbreken groeien in mijn hart waar rust in mijn dromen de belofte van een ster zal verschijnen in stilte als een zucht uit het niets…

jouw gezichtloosheid, gesponnen door illusies in een spiegel beland, in mijn onschuld verdronken, brand je schreeuw Mijn doodangst…

De eerste zonnestralen schijnen naar binnen We worden wakker en de pijn kan beginnen Vandaag de laatste dag dat je hier ligt De allerlaatste dag dat ik wakker word Met naast mijn wang jouw prachtige gezicht Die ik elke ochtend kus en streel en aanschouw Een verlangende herinnering is wat ik er aan overhou Dus hou ik je stevig in mijn armen gedrukt…

Zie in mijn dromen het land waar ik geboren ben, beelden die steeds vaker komen. Heb heimwee naar de bossen hunebedden, de paarse hei. Zie kleine plaggenhutten hoe ze leefden in die tijd stapels turven op een rij, was herinnering bijna kwijt. De streek waar ik geboren ben onttrokken aan het veen... Hóu van het Drentse land ga er direkt…

Niet bitter, niet eenzaam het is waarvoor ik me schaam: Ik ben verlegen. Mijn ik ken ik niet mijn ik verschuilt zich achter mijn vlees en bloed Het ontbreekt me aan moed. Wat moet ik zeggen tegen mensen die ik niet ken Hoe moet ik uitleggen dat ik verlegen ben Ik wil me niet opdringen maar wil wel meezingen Het is zo moeilijk om het…

Ik breek nog elke morgen mijn slot, Mijn eerste gedachten zijn van ijzer. Mijn ogen duwen de stilte open, van de zware poort naar een nieuwe dag. Ik kijk in de spiegel en zie mezelf staan. Beelden zijn niet eens aanwezig. Alleen emoties en wonden die steeds weer opengaan. Een blik op mijn lichaam, vermagerd, verhongerd en zo moe. Ik voel…

Verlies van kind mensen zeggen dat ik jouw verlies vergeten moet niet moet denken aan dan komt alles vanzelf goed ik heb immers twee gezonde kinderen en een goede baan ze zeggen dat ik sterk moet zijn er niet aan onderdoor moet gaan me verzetten tegen de pijn maar ik weet dat je nooit in mijn armen zult zijn ze zeggen dat het goed gaat…

Elke keuze heeft zijn consequenties en preventies. Dus ik wandel over het levenspad waar ik continu een keuze moet maken. Ga ik het pad der liefde in of het pad van andere belangrijke zaken? Nu zit ik op zo'n kruispunt waar je diverse levenspaden op kunt. Laat ik mij verleiden naar het onzekere en naar avontuur? Of is het de zekerheid waar ik…

Ik ben gekomen tot praten veel te lang was zwijgen goud mijn gevoelens had ik verlaten ik had het al zo lang zo koud Maar jezelf helemaal geven dat is een recht en goed gevoel de waarheid onderstrepen de prijs van het leven en een hoger doel Tijd nemen om te kijken te luisteren naar 't leven om je heen mijn hart enorm laten verrijken…

'Wind mee is wind tegen, als je de andere kant op wil,' die woorden had ik van jou gekregen, ze klonken koud en stil.. Pas veel later heb ik begrepen, wat jij hiermee bedoelt, soms laat je je meeslepen, door iets dat je voelt.. En ik voelde hier pijn, ongeluk en gebreken, want jij was niet wie je wilde zijn, is uiteindelijk gebleken…

De blaadjes gaan weer vallen. Sterker wordt weer mijn gemis. Aan warmte en geborgenheid. Iets wat ver te zoeken is. Als ik even niet verder durf, wie pakt dan mijn hand. Als mijn gevoel me even verlaat en ik doelloos dwaal door levensland. Als alles triest en troosteloos. Omgeven door druppeltjes dauw, klaar ligt voor de winter. Gaan…

je ademt sombere lucht en je verdriet trekt als flarden koude mist over het vlakke land…

Er zijn zo van die dagen dat alles tegenslaat, dat je stormen moet overwinnen, je voelt je zo opgejaagd. Je moet je pijn alleen dragen, soms meer dan je kan verdragen. Het liefst ben je dan alleen in het donker, wachtend op een houvast-wonder. Je vindt geen rust, je ziel wordt niet gesust. Je tekent vragen bij een niet-begrijpen en bidt…

Ergens diep van binnen een snik een waterval van tranen die zich voordoet als een lach Ergens in je hoofd een stilte een oorverdovend geluid dat zich voordoet als een lach Ergens in je hart een gevoel overvol met leegte dat zich voordoet als een lach Een lach geïnspireerd door de leugen...…

Je staat tegen over mij je kijkt, je staart je raakt in paniek ik wacht langzaam tot je bedaart Verschrikt vol van angst je ziet mij, mijn web waarin mijn leven mij vangt Genageld aan de grond kijk ik terug, in je ogen ik zie je ziel je bent bedrogen je hebt dezelfde littekens als ik...…

Ik zit hier opgesloten in mijn kamer Gordijnen dicht, niemand die me ziet Zacht huil ik mijn warme tranen Een dag overladen met verdriet Mijn maag bepaalt de verkregen gedachten Mijn brein heeft zich te ruste gelegd De wereld door betraande glazen Ik besta er niet, hoezeer ik ook vecht Door eigen achterdocht werd ´k afgestompt De wereld…

Mijn hand is er voor jou Je leerde er aan lopen De deuren van mijn hart Staan altijd voor je open En als tranen komen Door zorgen groot of klein Dan zal mijn uitgestoken hand Er altijd voor je zijn…

Een stralende glimlach, op je gezicht is net als elkaar begroeten, een sociale plicht Vergeet niet dat anderen naar je kijken moeten bovendien... wat schiet je op met chagerijnige snoeten Dus iedere ochtend, een glimlach van oor tot oor Wat je van buiten ziet, straalt naar binnen door Vergeet niet dat een lach je warmte geeft da's belangrijk…