Duw me niet van je af, mijn lief Ik heb bergen weg te geven Neem iets aan, wees een dief Doe het, zonder angst of beven Begrijp mijn nutteloos gevoel Dat van niet nodig te zijn Begrijp alsjeblieft wat ik bedoel En verzacht mijn hartenpijn…

de storm vanbinnen huilt zonder venster verbergen kost moeite een effen gezicht dijken zijn sterk lijden de stroom totdat ze bezwijken is niet ongewoon eindelijk een doorbraak beëindig de strijd om te verhullen wat je begrenst passeer je grenzen zonder legitimatie verlies de controle over dat mens geen blauwe…

Nooit zal ik je vasthouden Je verleidelijke mond kussen Nooit zal ik je kunnen aanraken Je ontstuimig mogen beminnen Nooit zal ik je leven binnen gaan Je passie mogen smaken Nooit zal ik je leren kennen Je heerlijke geur mogen ruiken Waarom lijkt het zo eenvoudig Maar is die afstand zó ver Waarom mag onze liefde niet leven En onze harten…

Ga uit mijn hoofd, ga uit mijn gedachten, je hebt je kans gehad, ik ga niet langer wachten. In het spelletje wat jij speelt heb ik geen trek, dus denk ik nu, man verrek! Bij mij heb je, je kansen verkeken, je bent mijn vertrouwen niet waard, das nu wel gebleken. Zoek maar iemand anders om gek te maken, ik laat me door jou niet meer raken…

Een verlichte ziel in donkere nachten Nachten, lang, eenzaam en koud Waarin ik, met al mijn gedachten toch jouw warmte, zonder oponthoud heb gevoeld, in het grenenhout van mijn bed, waar ik jou nimmer en nooit heb uit gezet... Fantasie speelt mij nu parten want je was er immers nooit maar, in mijn gedachtenwereld heb ik je er nooit uitgegooid…

Nu ik jou daar zo zie lopen Nu ik jou daar zo zien staan Zie ik met mijn eigen ogen Wat ik jou aan heb gedaan Nee, ik wil je niet vergeten Ik wil je nooit meer kwijt Ook al heb ik fout gezeten Ik zeg het je dat het me spijt Maar wil je me vergeven Ook al doet het zoveel pijn Want zo kunnen we toch niet leven Ik wil altijd bij je zijn…

Gisteren heb ik een moord gepleegd En geen gevoelens van berouw Ik was het zat, de kou Mijn demonen toen maar weggeveegd Duizend steken heb ik van ze gevoeld De pijn van het moorden Het steken van hun woorden De onrust die in mij lag bekoeld Ik verklaar mijzelf hierbij verdachte Geen proces, geen advocaat Verklaar mijzelf schuldig aan…

Ik heb iets verloren Op dit grote strand Zit al uren te kijken Of ik het vinden kan Een onbenullig dingetje Onvindbaar in dit zand Maar mijn ogen blijven kijken Ze worden hier zo rustig van…

't Zijn is verworden tot ik ben of ik was 't Verdriet is verworden tot slikken en 'n traan 't Accepteren is verworden tot 'n leegte niet te vullen Toekomst is verworden tot verwachting en hopen ...…

Als ik eens op een dag wakker word en niet terugdenk aan de laatste tijd dan zie ik een toekomst voor me liggen, een toekomst die ik wil m'n leven in rustig vaarwater en stil mooie en leuke gedachten die overheersen overheersen over de angst m'n leven in eigen handen, mijn vangst Dan word ik wakker uit mijn droom ik rek me uit, lekker loom…

wie ik ben probeer ik te bezoeken wie ik ben geeft zich thuis de troost ontroostbaar probeer ik troostrijk vorm te geven moeten en willen kloppen elkaar bemoedigend op de schouder verdriet en vervreemding een kanten bruidssluier van de nachtmerrie waaronder mijn jeugd verpletterend platgetrapt verpletterd geen gezeur aan wie ik ben…

Ken je dat gevoel, van houden van, en beminnen, van verliefd zijn, diep van binnen. Ken je dat gevoel? Ken je dat gevoel, van trillende vlinders, fladderende in je buik, gevoed door al die gevoelens, verwarmend als een kruik. Ken je dat gevoel? Ken je dat gevoel, van nergens anders meer, rustig aan kunnen denken, van alle aandacht…

De dag dat alles anders wordt breekt aan. Zomaar, alsof het altijd zo bedoeld was. We gooien de ramen open, luchten de bedden en schonen het huis. Piepende scharnieren worden gevet en de vloer wordt flink geboend. Alles zal glanzen als nooit tevoren. Zo mooi is het hier.…

Zie haar zitten. Samen delen we onze hoop. We lachen tegen sluimerend verdriet. Tranen in onze ogen. Zie haar zitten. Ik voel weer even dat allereerste gevoel.…

rode stippels zwart met goud alles donker maar zo vertrouwd schim van licht wil je gaan of heb ik je gewoon weer niet uitgedaan?…

Ik kan niet slapen wat mis ik je toch zo maar ik weet dat je altijd bij me bent. Ook al kan ik je niet zien in mijn hart draag ik je mee. Daar zal je altijd blijven. Mijn gedachten zijn steeds bij jou, vele vragen onbeantwoord. Op zoek naar redenen voor wat er gebeurd is probeer ik me te verzoenen met het verleden ook al is dat niet…

worstelend in een hevige strijd waar gevoel en verstand hun eigen weg kiezen ik wil niet het leven leiden wat ik nu lijd zal ik het deze keer van mezelf verliezen? ik wil de eindstreep bereiken een doel hebben om naar te streven mijn wilskracht begint te wijken zoekend in mezelf naar motivatie om te leven vastzittend in een diep donker gat…

Mijn gedachten leg ik aan banden stilzwijgend wil ik mezelf zijn Schepen achter mij verbranden God wat doet dit………..pijn…

wat zou er na dit leven zijn? je wil het zo graag weten is er dan nog zoveel verdriet en pijn? je wil dingen gewoon vergeten je wil er zo graag achterkomen misschien dat het wel beter is van binnen kun je er van dromen is er dan iemand die me mist?…

Ik weet alleen je gezicht, ik ken alleen je naam, ik hield alleen m'n ogen op de jouwe gericht, en je ging net zo bekwaam. Mijn nummer weet jij, ik weet je kleur en een beetje geur, je ogen straalden aan m'n zij, je nam me mee in een sleur van rozengeur.. Je was mooi, ik had je nooit gezien, ik zou je willen meemaken, als een vriendje…