De visser tuurt naar gifwolken boven de sloot weer niks gevangen…

ik lees het marmer vandaag eerst zonder tranen zie het onkruid - nu…

ogen ontluiken uit zoete roes verstoten zoveel licht valt zwaar…

wie weet was het niks - twee meter van de vangrail schoen op de snelweg…

blij kind vervlogen in stofjas van afvaldamp - hier ligt niemand meer…

Het moet nu herfst zijn mijn nachtrust is er terug tot ziens muggetjes!…

Egeltje kruip gauw in een aardse moederschoot, zie je weer in maart!…

zwarte kapucijn zet zijn witte kraag omhoog, winter in aantocht…

Vluchtende blaadjes werpen hun ketenen af eeuwige vrijheid…

Een mistige dag bode van een somber humeur plots is daar de zon…

Dauw op de velden een deken vol pareltjes doorweekte schoenen.…

oceaan zonder eind vissen worden vogels worden geroepen…

Wiegende bomen knielend voor de gure wind langzaam ontmanteld…

om vlees, boud gedacht omwil van wol, warme dracht arm schaap, toch geslacht…

Zie haar daar zitten Nabij een rode lantaarn Een gevallen vrouw…

jouw lucht geeft ruimte, ademt het blauwe in een zielsgebonden - blik…

een zachte herfstdag laatste mode op de fiets bijna de bilspleet…

De kou begint weer trekkend door heel mijn lijf lief kun je mij warmen?…

Het water is koel Pijn is daar als een heet mes De stilte verdooft…

dezelfde glimlach de stad in of uitrijdend het reclamebord…