Morgen begint nu

Het vlees vertraagt, de uren wegen zwaarder,
elke beweging is een moeizame winst.
Ik heb de grens van de jaren leren groeten;
het lichaam schikt zich in zijn eigen herfst.

Maar de ochtend duldt geen lijdzaam wachten.
Met stramme vingers breek ik de stilte open:
ik roep een denker aan, schrijf een transcriptie,
en dwing het wit van de pagina tot een gedicht.

Hier, aan dit bureau, heft de tijd zijn wetten op.
De jaren bepalen de pas, maar niet mijn richting.
Zolang de pen beweegt, blijft de geest ongetemd;
in elke regel die ik schrijf, schep ik mijn eigen vrijheid,
en reikt mijn blik al voorbij de nacht.

autonomie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9