Waar je stilte woont

Lege stoel bij mij
toch schuift de ochtend langzaam
nieuw licht naar binnen


In de stilte na je stem
beweegt een dunne breuklijn door mijn
borst, alsof elke adem verloren warmte blijft zoeken die
niet meer terugkeert; je afwezigheid rust als een schaduw op mijn huid.

Als de avond voor mijn
ogen ontvouwt, dragen herinneringen
nog altijd hun stille gewicht. Ze vullen mijn handen met
wat niet meer bestaan kan; ik laat ze los, maar ze blijven om mij heen.

Diep in de stilte van mijn
gedachten leeft jouw echo, een spoor dat
geen tijd of afstand kan uitwissen. Hoe kalm ik mijn hart
ook probeer te bewaren; jouw naam blijft er fluisterend na-ademen.

En toch, in het langzame
ontwaken van een nieuwe dag merk ik hoe
mijn wezen zich behoedzaam herschikt, alsof het begrijpt dat
verlies ook ruimte maakt voor een zachtere toekomst die nog niet is uitgesproken.

Biografie van deze schrijver

gemis stilte verlies

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

1.5 met 11 stemmen 338