O, gij donkre nacht, diepe duisternis doortogen, Waar wilde winden woelen door 't wouds gewelf, En zwanen zweven zacht in zwermend zwijgen, Daar vlindert 't licht als goudne gloed gedaald. Gij bloeme blank, met blaadjes broos en blank, In stormgeslagen stonde, strelend strijkt de bries, Uw hertjen geel, getroost door tranen talrijk…

Meisje, ooit stond je daar, eenzaam en alleen. Een schoolplein vol gevaar. Gehuld in een jas, helblauw. Broodtrommeltje in de hand, al gedreven in het nauw. Donker haar, krullend lang. Ineen gedoken, voor iedereen bang. Arm kind, zoals je daar stond, voor mijn ogen. Genageld aan de grond. Woorden kunnen messen zijn, ik was de bijl…

Het is nooit saai bij mij is er rotzooi om elke dag weer verbaasd te luisteren naar muzen ziekjes te horen dat de buren weer overstag gegaan zijn naar de supermarkt voor een drinkontbijt want ze happen de apen in bananen uit bedreigde diersoorten zoeken zij waar ik bij hoor onder tussen alle saaiheid.…

de grens ademt stil niet het einde maar begin van nieuwe wegen…

Als holle vaten op hun tenen gingen lopen kregen zij amper een deurklink open.…

Sommige mensen zijn altijd onderweg met plannen in de zak en een uitweg in zicht ze weten hoe je schuift hoe je wint zonder te blijven Anderen dragen minder geen kaarten geen noodpaden zij kennen één weten wanneer het leven nadert scherp en zonder omwegen zoeken zij niets buiten zich zij keren terug naar dat ene punt en daar…

Elke nacht Als de medicatie Niet werkt als verwacht Me meer met de dood verwant Hij komt precies alvast Even naast me liggen Om al wat te wennen Aan zijn warmte Aan zijn leegte Ik sta op Met hart en ziel Prik ik me opnieuw Op een betere plaats Zodat de donkere gedachten Stoppen met wanen En ik toch nog wat Kan slapen…

Er was eens een begin, zo klein, een wereld die nog stil kon zijn. Een verhaal dat door de mazen glipt, en zachtjes aan de morgen tipt. Er was eens een droom, heel even maar, met maneschijn in het zilv'ren haar. Een pad dat door de wolken zweeft, terwijl op aarde... niet alles meer leeft. Er was eens een hart, vol goede moed, dat wist:…

’s nachts wanneer de wereld oplost opent de geest verborgen deuren beelden verschijnen zonder oorsprong tijd vouwt zich terug in zichzelf een sleutel is geen sleutel een angst geen angst alles spreekt in tekens die niet begrepen willen worden en wie durft te blijven in dit woordeloze weten vindt de stille weg waar het onbewuste zichzelf herkent…

Ik zou zo graag, zo heel graag verschoond willen blijven van al die bagger en drek welke de media mij dagelijks presenteren: oorlog, geweld, mishandeling, misbruik met gruwelijke zeer schokkende beelden Ik zou het zo graag, zo heel graag dan moeten wel alle beeld- en geluidsdragers uit maar of ik er dan verschoond van blijf? of er vanaf…

Niemand die er is Niemand die ik mis Niemand Niemand in de nacht Niemand die op me wacht Niemand Niemand die heen wil gaan Niemand kan dat verstaan Niemand Niemand die mij nog kent Ook ik weet niet meer wie ik ben Niemand…

In de diepte van de achtergelaten dag schreeuwt de nacht door mij heen- het ontluikende licht spiegelde kenbaar het ontbrekende zicht op een dwarsliggend buitenbeen.…

Met Lucifer… Pardon met wie? U weet wel, Lucifer! Ken ik u? Nou dat denk ik wel, Ben wijd en zijd bekend, Wie kent mij niet, Zeker als je me ziet! Nou, er gaat bij mij Geen lichtje op, U bent aan ’t verkeerde adres, Dus ik hang weer op. Meteen gaat Weer de telefoon, Met Mij, God, Goed dat ik u tref. Weet u bij geval Waar een…

Met het vertrek van Mevrouw Dr. Christina Pumplun zakt de Wester niet als een pudding in elkaar maar op menselijk vlak en religieus leiderschap zakt m'n broek af om Christinas vertrek, gemis aan haar zijn, haar klein zijn bij het Braambos haar intimiteit, eigenheid en echtheid haar belangstelling voor mijn dochter Giulia haar schoonheid…

Natuur: 60 minuten natte spetters Cultuur: 60 minuten cijfers en letters…

Hoop is als een deken Om je buik warm te maken voor de toekomst  En om je rug koud voor het verleden Hoop is als een kussen Om je hoofd op te rusten in moeilijke tijden En om in weg te zakken met verdriet Hoop is als een lampje Om er naar te verlangen in het duister En om het vast te grijpen zodat je iets ziet Hoop is als een teddybeer…

ik ben het meest mezelf wanneer niemand kijkt geen rol geen afstemming geen kleine correcties om het draaglijk te houden alleen is geen tekort het is afwezigheid van ruis in gezelschap schuift iets net naast zichzelf woorden buigen gedachten wachten maar alleen valt alles samen ik hoef niets uit te leggen niet te reageren niet…

In zijn volle agenda sprak mijn psychiater boekdelen- helaas was ik geen geheel bestond slechts uit 1 deel zijn zure gesprekjes zouden mij niet helen gebroken laat ik al zijn boeken vergelen.…

Woorden van liefde verspreid door de wind uitgestrooid over het land hopend dat iemand ze vindt Verlossende woorden zo lang op gewacht toen kwamen ze eindelijk zelfs eerder dan gedacht Woorden van begrip toch nog gekregen ernaar gehunkerd, zonder kon je er niet meer tegen Woorden van spijt zo warm als zonnestralen vallen in dorpen…

Wanneer ik op een windstille dag mijn stormparaplu om mij heen vouw- om regendruppels te vangen met mijn schepnetje vis ik zorgvuldig door alle mazen heen.…