[Dit schreef ik voor iemand] Ode aan mijn lieve vader Gestorven Je bent in mijn handen gestorven. Het valt mij heel zwaar. Je was mijn lieve vader en ik was trots op je. Nu zonder jou verder, het lijkt onwerkelijk maar het is echt de waarheid. Voor altijd zal ik je dragen in mijn hart en respect blijf ik houden voor jou. Lieve…

hij drinkt want hij wil vergeten – nu vergeet hij waarom hij toch drinkt…

Maar Cecilia Bartoli zong laatst naakt een aria voor mij!...…

Als de avondzon laag is gezonken de maan schuchter haar gelaat vertoont als woorden als vallende sterren ontvonken leggen ze hun geheimen en wensen bloot. Zalig is voor mij zo'n avond wanneer ik kan aan 't dichten gaan wanneer de rust de scherpe kanten schavend van een dag die zorgwekkend voor mij kwam staan. Als ik in gedachten ben verzonken…

Met uitzicht op overlijden gaan ze ruhrren, bijna rellen over hun relatie met hun ouders de kinderen nu volwassenen als ouders, grootouders met hun verwekkers ‘oh wat hadden ze een goede of slechte band’ maar ik zeg als broer Jan Jacob van en tegen mijn 2 broers, 5 zussen (1 is dood) “jouw ouders zijn de mijne niet” ik heb mijn ouders…

(Dit schreef ik voor mensen die iemand hebben verloren) Einde Toen het einde naderde werd het zo stil. Je hele leven kwam voorbij met een zucht blies je je laatste adem uit. Vol verdriet sloeg ik mijn armen om je heen om je een goede reis toe te wensen.…

In mijn kindertijd smeet ik brood naar de eenden, als ouderling ook...…

Hoe is het met je innerlijk kind? nou dat kind hindert: dringt zich veelvuldig dwangmatig aan me op dagelijks ja, ja, dat kind van vroeger, ja, ja, dat kind ben ik verwekt zomer 1951, geboren winter 1952 ik werd volwassen en kreeg zelf een kind, een dochter oerverlangen bevredigd, nieuw kind, nieuw leven, nieuwe kans ik wilde niks…

Je propt zo lekker eucalyptusbladeren in jouw leuke snoet...…

Op de melodie van: ‘Joy to the world’ Dank Marnix bad we zijn weer nat de dank daarvoor is groot op dinsdag lekker bloterig veel ruimte dus niet stoterig het water lekker warm massages lekker lang dus danken en danken wij het Marnix bad!…

compassie is harten delen leven vanuit een gemeenschappelijk hart voel eenheid bij elkaar rijpen met zo veel mogelijk velen dan zet je niemand meer apart compassie is begrijpen wat een ander voelt of denkt en dat je elkaar kunt helpen als je onverdunde aandacht schenkt niet die ander botweg afwijst maar zijn noden helpt te stelpen hand…

Het nieuwe jaar werd knallend ons gemeld met glazen tot de rand gevuld en hoog geheven in stilte loopt de polder vol met 't nieuwe leven het eerste schaap met lam, in het ontdooide veld. Dit landschap onder torenhoge luchten ik wil die grootsheid jaarlijks ondergaan en raak door rust en ruimte aangedaan mijn ik gevoel verkleint en staak mijn…

Zonder bustehouders grazen zij als verlichte goeroes in de wei...…

Voor zij die nog willen leren voelen Hoe leer je voelen als je nooit gevoeld hebt als je nooit echt en hecht gevoeld bent als je ook niet geleerd hebt te voelen ongewoon door, gewoon door jezelf aan te leren te voelen voel maar aan je handen zeker ook aan je voeten en vooral je grote teen voel vooral ook aan je gezicht maar ook je benen…

Je bent veel mooier dan Nijntje en Bugs Bunny en veel aaibaarder...…

De stilte werd in mij gewekt om te luisteren naar het ruisen van de luwe wind haar verhaal waarvan ik vind die luister van de natuur bij mezelf te zoeken rust op mijn oude dag om te genieten van dat vleugje schoonheid en adem het zuurstof in dat verwondering wekt wanneer vertrouwen gaat bloeien die een open wond nodig heeft om dicht…

Toen ze nog zicht had (75) haar ogen nog voldoende zagen zag ze ook het uitzicht op haar eigen verlijden haar eigen overlijden, haar dood beging tachtig (80) altijd heel actief geweest gingen vooral haar ogen achteruit dus ze ging aan de slag voor haar overlijden, voor haar dood midden in de tachtig (85) werd het zien vooral tasten maar…

Even de stilte. Na een rumoerige dag. Is men daaraan toe.…

Door godverlaten straten trekt de dood even verlaten door de koude herfstwind De wind huilt droevig diens grote nood hij schreit luider dan een droevig kind De dood werpt zijn schaduwen vooruit als spoken dempen ze het laatste licht Rillingen glijden over menig kille huid angst leeft op ’t oude afgeleefd gezicht De dood werpt blikken…

ik heb gelachen en gezongen heb schandelijk gefeest heb in het wilde weg als een dolle rondgesprongen als een ongekend losgebroken beest o wat heb ik een lol gehad en nu nu zit ik oud en belegen stilletjes op mijn slappe gat overzie hoe het was en is geweest en heel stiekempjes beleef ik het dan toch weer in m’n eentje met mezelf…