Leeftijd zegt hoeveel jaren je telt, maar niet wie je bent of wat voor jou geldt. Niet waar je van lacht, wat je energie geeft, of hoe iemand de dagen beleeft. Achter dat cijfer zit zoveel meer, een mens, een verhaal, keer op keer. Soms denken we snel: zo hoort het te gaan, alsof leeftijd bepaalt waar we zouden moeten staan. Dat er voor iedereen…

Simpelweg zo opgelucht, speels, dartel; kortom gelukkig en opgedoken uit het niets Bellen en kouten en grappen en grollen, ten gepaste tijden de nodige ernst Dit voelt gewoon perfect mits de ontdekking grandioze noodzakelijke aanvulling schitterend, spetterend Mysterie ten voeten uit mits onverklaarbaar puur en zo oprecht Lieve Christine, ik…

Hij zit verscholen achter groen een paar centimeter in de pot, geen tand ontbloot, enkel zijn ogen boven het blad uit gericht op hetgeen dat nog komen moet, onder haar houdt de aarde vast aan wat eenmaal trouw werd gegeven, het wroet, het vreet, het laat niet los, uit loyaliteit gegroeid verhardt tot schuld, dat ieder moment…

wat wil je werkelijk bij mij, van mij, wat wil je dat ik zie wat jij nog ziet, alsof ergens in jouw herinnering een versie van mij is achtergebleven vergeet niet- ik ben niet degene die daar bleef staan misschien droom je nog altijd van haar, terwijl ik allang verder ben gegaan.…

De eerste nacht in een vreemd huis De reis is verstild maar in mij heeft niets halt gehouden De vraag of verplaatsen werkelijk begint met het verlaten van een plaats Of het moment dat een gedachte niet langer past binnen de ruimte waarin zij ontstond Niet om een antwoord te vinden maar om verder te reiken dan zij tot nu…

In elke cel, een wereld vol geheimen, een code die ons leven kan rijmen. Het DNA, een wonderlijk verhaal, brengt licht in duisternis, keer op keer, zonder falen. Oplossen van Oude Moorden In de schaduw van het verleden, waar duistere daden ooit zijn gepleegd. DNA onthult de waarheid, rechtvaardigheid die nooit vergaat. Verloren Ouders…

In de voortuin staan ruggen schouder aan schouder wachtend op handen die hun stilte openen Hij legt enkele woorden tussen hen neer zo licht als veren op water, maar zij keren terug als vogels die geen tak herkennen Er zijn huizen waar boeken blijven vertrekken, bladzijden reizen van hand tot hand Het aanreiken als een…

Langzaam probeer ik te beginnen hoewel de tijd zich al heeft vastgezet,drijven de honden mij zwijgend vooruit hun dwingende aard bereikt zonder haast haar doel ze sluipen, kijken vanuit een zittende hoek,wegen mijn aarzeling af tegen eigen geduld ik weet, uitstel draagt het afstel reeds in zich blijf ik zitten dan neemt het gebiedende…

Alles komt aanwaaien, als zaad op onbekende grond, als woorden die geen oorsprong meer dan enkel de beweging vonden. De wind kent geen geweten. Hij draagt slechts aan wat zich laat dragen. De ernst ontstaat waar ik mijn hand nog openhoud. Want elke gave vraagt haar wederkeer, en iedere keuze schrijft zich zwijgend in tot…

Op het schoolplein werd een hinkelparcours uitgezet, keurige krijtstrepen. bibberende cijfers die samen een geheel vormden het doel bleef onbesproken alsof iedereen het kende, eerst de eerste drie vakken, dan twee voeten naast elkaar de herhaling sprak voor zich alleen bij het einde weifelde ik, Waarom moest ik keren om terug te gaan…

Je moet het maar proberen zeggen ze alsof een eerste keer een lucifer in de regen is, je strijkt, je twijfelt heel even is er vuur vanaf de eerste hap begint het, een mond leert melk, later kersen en afscheid we nemen kleine beten uit de wereld, terwijl de wereld tegelijk haar tanden in ons zet soms kleeft leren aan…

Ik word wakker in een kamer die nog niet besloten heeft dag te zijn gesloten lamellen smalle ruggen van lichtloos wit en zwijgen in strepen. Achter hen ligt de ochtend opgevouwen Ik open niets Ik kijk alleen. Dan kantelt iets, Een lamel wijkt, de eenvoud verschijnt niet met een gebaar, maar in dunne banen licht die…

De kamers van herinnering zijn stil en leeg, geen naam die blijft geen spoor dat ik nog kreeg de wereld kent mijn gezicht ik ken haar niet meer, liefde draagt mijn verleden zacht,als een wederkeer toch valt het licht nog binnen zonder waarom of wie, de dag stroomt door mijn handen, voorbij aan mijn biografie niet wat ik mij…

Ik vloekte op de ecoline, fel en luid, omdat zij grenzen uitwiste, kleur na kleur, uit mijn huid waar ik een lijn wilde trekken strak en klein, liet zij haar waterige waarheid door alles heen zijn, de blauwe vlek zocht rood een zwervend paar verloor zijn naam in paars, en werd iets anders daar ik noemde het verraad, ik noemde…

De tafel was vol schalen die hun geuren deelden glazen waarin het licht bleef hangen vruchten die hun kleuren zonder schroom uitstalden alles was aanwezig, alsof de middag zelf zich had neergelegd op het witte linnen toen kwam de passant zijn schaduw streek over de rand een vluchtige aanraking tussen zien en niet zien hij…

Misschien begint verdwijnen niet bij het gaan maar bij langzaam kleiner leren staan misschien daardoor vroeg al verstaan hoe veilig stilte voelt tegenover werkelijk bestaan hoe zachtheid langzaam veranderd in beleid tot bijna elke emotie voorzichtig wordt vermijd het lichaam bewaart ondertussen ieder spoor later keurige…

ik vond schoonheid in kleine dingen in regenlicht langs oude steen waar anderen voorbij bleven lopen voelde iets vertrouwd om mij heen ik hield van wind door open straten van stilte aan het eind van de dag waar de één slechts eenvoud zag lag voor mij wat blijven mag misschien bestaat geen mooi of lelijk geen waarheid die…

Geen strijd van goed of kwaad maar lagen waarin stilte staat een schaduwvorm een lege huid een naam die langzaam dooft van binnenuit geen wolven in het innerlijk veld geen tanden door verhalen geveld slechts gestalten zonder gezicht, bijna mensen in tegenlicht de donkere kreeg de meeste tijd gevoed door zwijgen, angst…

zij zou graag de mens ontmoeten die geen diepte kent en niet valt iemand bij wie niets openscheurt niets schuift niets onverwacht gestalte krijgt of knalt geen bergen die zich verheffen geen randen om zich aan te verliezen geen lege kamers waarin iets achterblijft dat in stilte opnieuw kan kiezen geen tranen die zich…

In haar nacht valt de wereld stil en zacht, de tijd vertraagt verliest haar kracht is denken helder onverwacht niet zwaar niet door iets voortgebracht maar vrij, een stroom die rustig verder wacht zij ziet de kamer in gedempt licht een glas, een bord, een leeg gezicht van dingen die er gewoon nog zijn de tijd beweegt zich klein…