Twee gezichten zie ik als ik naar je kijk Twee gezichten zie ik als je me ontwijkt Van het ene houd ik het andere maakt me kapot Waarom doe je me dit aan stoot me af trek me aan en weer en nog eens Ik kan hier niet meer tegen Had ik je maar nooit ontmoet!…

ik schenk je iets wat ik niet bezit het kost ook niets vederlicht neigt het neer het raakt je wang je verlangt ernaar zolang niet bewaren achter glas niet opsluiten in een kast het wordt niet gestolen niet te huren of te kopen nooit te beleggen het wordt niet geroofd een pluimgewicht dat wiegt op een lichtstraal in mijn oog onuitgesproken…

Ik zeg je niets, ik zeg je iets Ik vertel je duizend dingen Om bij jou, maar ook bij mij De waarheid te verdringen…

lig niet zo te gluren kijk mij niet zo aan oh wat lijk je mij toch heerlijk kan de verleiding niet weerstaan de kleur van liefde is degene die jij draagt verleidt mij schaamteloos zo heerlijk ongevraagd geef me aan je over kom ik langzaam dichterbij kan je geur al ruiken jij overheerlijk verse aardbei…

Avond En eind april Met de geur van viooltjes En vroege seringen En hoe jij kwam Van ver en lang geleden Nu zo dichtbij, zo dicht bij mij Geef me de uren, geef me de avond Geef me jouw verhaal Voor het mijne Onze lippen hebben al te lang gezwegen Mijn grijze ogen Ik heb ze nog helemaal Als toen Als in jouw herinnering Zo zei je later…

De wieken van de molen Een kind laat ze aan moeder zien De wind waait ze in rondjes Jij bent mijn wind…

Zoals je daar lief ligt te soezen wakker je mijn passie aan zacht volgen de lakens jouw contouren mijn hart gaat ietsje sneller slaan stilletjes kijk ik zo een poosje herken ieder plekje, iedere plooi tranen branden achter mijn ogen als ik voel.. mijn god wat ben je mooi.…

Zwanger, maar dit keer zonder jou als trotse oma om het aan te vertellen Straks ben ik bevallen en dan kom je niet kijken, het is niet voor te stellen Toch ben ik ontzettend blij, we gingen voor een derde kind Ik weet zeker dat jij het ook geweldig vindt Ach, ik heb het je vorige week wel verteld, en samen met de kinderen viooltjes geplant Ik…

voelbaar naakt sta ik in de ruimte en kijk naar de man die voor me staat ik herken hem uit de sprookjes, die mijn moeder vroeger voorlas enge verhalen die altijd op een bloeddorstige manier eindigden en waar ik steeds naar verlangde net zoals ik nu verlang naar de man, die op het punt staat om me op te eten hij kleedt me uit met zijn…

Ver weg van alles wat ik niet ben maar toch zo dichtbij Gevangen in jouw bijzijn voel ik me vogelvrij Jij hebt geen idee dat denk ik althans Gebonden aan van alles voel ik mij als een vlinder in vrije dans Het is niet genoeg elke keer als ik je tref Het voelt nog als vriendschap heel vrijblijvend maar ik wil zoveel meer…

Toen mijn hart geraakt werd met het rake licht der zon In de borst, waar een pijl het verlies van ziel betekent Toen zag ik jou, en probeerde je te raken.…

aLs Je In MijN OgEn KiJkT.. KuN Je ZieN WaT Ik BeDoeL.. DaT HeT Is ZoaLs HeT LijKt DaT Ik EcHt IeTs VooR Je VoeL De LieFde Is NieT UiT Te LeGGen NieT Te BeScHrijVen MeT GeeN Pen Ik WeeT NieT Hoe Ik DiT MoeT ZeGGen Ik WeeT aLLeen DaT Ik GeK Op Je BeN..…

dubbel dekkende verf met een prachtige struktuur azuurblauw en smetteloos gevaar op een muur van telleurstellingen zo kijken jouw ogen me aan verborgen talent voor gebreken na het drogen komt het verbleken gevaar op afslaan van de motor van onze liefde smetteloos helder van klank was jouw woord, gevoel en gebaar zoveel liefde voor…

Wacht niet langer als hemellichamen zich scharen open armen jouw voeten ketenen vogelvlucht gewiekt verdriet het noorden wijst midden tussen de sterren jouw lippen die glans achter jou laat raden wat je zeggen zou voordat jij gekroond wordt wil je nu tronen mij zeggen vandaag ik heb je lief…

De gedachte verscheurd door gedachten, vertroebeld door de feiten. Melancholiek wordt verdrongen, naar een plek waar geen liefde mag pleiten. Door diegenen die het ‘weten,’ wordt de weg naarstig geleid. Zij denken het te zien, Maar verstand betekent blindheid. De welbekende weg door het gros bewandeld, leid naar het doolhof vol vragen onbehandeld…

grijp wat groen van dwarrelende bladeren tussen kalende bomen in een herfstseizoen Schraap een beetje blauw van de stapelwolken hemel versierd met slaande vleugels in de parelende ochtenddauw proef wat geurig lippenrood van jouw knuffelende vrouw met die ongesproken woorden van liefde intens groot pluk elke dag kleur haar onuitwisbaar…

de illustere raaf spreidt zijn vleugels over de dampende mist die de afgrond verbergt en ik graaf, ik graaf op zoek naar de teugels onder mijn doodskist die mijn leven tergt tot ik met de eenhoorn de nachtmerrie verleid zal ik elders verdwalen in het nergens van ooit bloeit de enige doorn in het oog van mijn tijd als het de droom…

zoveel meer dan liefde geven kan is niets meer dan lucht je kunt omkeren vertwijfeld blijven staan het is je echt gebeurd maar nu is het te laat…

flauw kaarslicht tovert schemerdonker en silhouetten tegen de wand zwart contrasterend in alle facetten komen ze beeldend tot leven onder één vorm op het stenen doek aan de ene kant van het lege bed…

Ik wou dat ik de liefde kon verklaren niet dat ik jou nee dat bedoel ik niet meer het waarom dan zeg maar wie ik kon mij dan misschien wat leed besparen niet dat jij mij nee dat bedoel ik niet meer het waarom jij niet zeg maar degene bent die ach nee niets…