Op het standbeeld aan het einde van de boulevard richtte je me op. En hoewel de lampen schenen zei je dat geen mens ons zag. Het zou kunnen dat er waren. Tentdoek maakte het lantaarnlicht tot strepen op je lijf, ze bewogen mee en los op je tijgervel en vielen af als we het terras weer zochten. Vrienden van je in dromerige zalen vol…

Ik zag een wolkje hoog verheven 't was een stilleven wit van kleur bewoog ze zich gracieus ook qua vormgeving eerste keus Ja na het zien van zoveel moois omgeven door hemelsblauw dacht ik direct aan (iemand zoals) JOU…

Je moet wel verdwaald zijn in mijn gedachten, want sinds jij mijn hoofd binnenkwam, ging je er niet meer uit. Zelfs niet voor één seconde. Waarmee voed je je dan, met mijn fantasieën en wat voel je, wat denk je, wanneer ik beef als jij met jouw woorden, mij de adem beneemt. Hoe heb je mijn denken zo kunnen veroveren; je plaatste een vlag…

Ik wil kijken in je ogen je vertellen hoeveel ik om je geef weet me in jouw tedere armen veilig je lieve gezicht en lach die mij doen smelten en dan dat fijne gevoel... Dat fijne gevoel diep van binnen als jij in mijn ogen kijkt en jouw lippen op de mijne voel zou je niet kunnen weerstaan zo verwarrend, en ook zo geweldig... Eén iemand…

Ik kijk omhoog naar de lucht naar al die prachtige sterren en daar... daar zie ik mijn maan hem wil ik alles vertellen alles wat ik voor hem voel... Ik voel warmte, zoete liefde vertrouwen en bewondering overweldigend. Als ik aan jou denk dan gaat er vanbinnen iets gloeien In mijn hart borrelt een verlangen dat zegt dat ik je lief heb…

Leven in een waarheid die niet echt blijkt Geloven in een liefde die nooit heeft bestaan Vertrouwen op dat geen vertrouwen was Vrijen zonder liefde Voor mij was het echt en waar Natuurlijk zag ik wel de seinen Hield mijn ogen stevig dicht En hoorde selectief Wat heeft het leven met me gedaan Waarom zag ik het niet in Blijf ik hangen…

Zullen we nu meteen weggaan met de wolken op onze hielen alle vallende sterren verslaan met het licht in onze zielen Gewoon alles achterlaten alle intenties op nul zetten urenlang tegen de zon praten niet op de tijd letten Nergens de weg vragen maar op ons gevoel reizen het oneindige constant uitdagen liefde zal ons de weg wijzen…

waar ik mijn grenzen verleg verder dan dromen op zoek ga naar wensen de sterren voorbij zie ik jouw beeld in het zonlicht verloren kijk jij mij aan door nevels heen ontdek ik leven in stralende ogen het eind van mijn dromen ligt in jouw hart…

Mag ik je aanraken met een veertje van gevoel naast jou ontwaken met vlinders...een heleboel Mag ik daar bij jou kijken waar niemand ooit keek een hand vol passie aanreiken die nog nooit eerder bezweek Mag ik je adoreren in een waas van verlangen jouw hartje markeren en aan jouw lippen hangen...…

Wanneer de stilte in de avond Valt Hunkert mijn lichaam Verlangend Naar de maagdelijke liefde Van de verliefdheid De onmogelijke onbereikbaarheid weg valt Het idee dat het onmogelijke Mogelijk wordt En de verliefdheid verliefd Wordt op de eeuwige liefde…

'k zat gist'ren te dichten als op elke andere dag maar gist'ren was 't anders ik rijmde op jouw lach Geen gedachten in woorden geen woorden op papier maar dromen van je ogen glinst'rend van plezier Toen schreef ik dus mijn dromen gevangen uit de lucht maar net voordat 'k ze opschreef zijn ze dus gevlucht…

In de fonkeling van de nacht van oog tot oog gewend stemmen zwoel en zacht, heb ik jou gekend. In de fonkeling van de nacht bemoeilijkt ademend met een sneller kloppend hart, wat ben jij verademend. In de fonkeling van de nacht twee verwarmde zielen door een omhelzing van pracht, smeltend door de knieen. In de fonkeling van de nacht…

Onzekerheid doet rare dingen in je hartje en je hoofd Ondanks alle mooie momenten toch zo moeizaam maar geloofd Dat ik je mooi vind, lief en lekker geniet van je humor en hoe je naar me kijkt Soms baal ik dan ook als een stekker dat je niet ziet hoe je mijn leven hebt verrijkt! Als tweede moeder voor mijn kinderen als tweede liefde…

een vleugje van aroma dat zich liefde noemen zal drenkt zich over je lippen die ik teder kussen wil op je schouderblad verschijnt een tatoeage weet niet wat het is maar het zit er stil je huid is zijdezacht en slechts licht bezweet ik zie ons al verdergaan al is het door mijn roze bril wijn drenkelt op je navel en spat er ook rond…

Je blonde haar Je blauwe ogen Hoe langer ik naar je staar Hoe meer ik voel Dat je me hebt bedrogen…

Weet jij… Je hebt de mooiste liefste open ogen De zwoelste mannelijke stem De allervriendelijkste lach Ja, je hebt me helemaal klem Je schrijft Je musiceert Je dicht Je hebt bij mij een snaar geactiveerd Ik weet niet Wat jij nou van mij vindt Ik heb geen kans Dat jij mij ooit bemint Zie je me? Hoor je me? Lees je me? Ruik je…

Ga jij mee het geluk uit de hemel plukken ik heb even genoeg van deze nare aardkloot gewoon al jouw zorgen naar beneden drukken en zwevend van daglicht naar avondrood Reik jouw handen maar rustig naar mij uit ik neem jou mee naar het blauwe rijk van geluk ogen dicht en wegdommelen zonder enig geluid vredig ontwaken in een dromerig meesterstuk…

Met mijn haren in de geur van het vroege ochtendlicht En mijn gedachten in de armen van de ochtendwind Fietste ik door dromen, die niet wakker wilden worden Met ogen vervuld van al de sterren in die nacht. Ik gooide mijn haar los en mijn wilde krullen, Die de vrijheid vonden in de eindeloze lucht, Krulden en kleurden de hemel lichtoranje…

Ik lig en het is nacht Hij praat Maar doet t zacht Er klinkt muziek Uit de andere kamer Hij is ziek Maar heeft geen hamer Ik slaap en wordt wakker 'K wil iets horen Waar is die rakker Voel me verloren. Ik doe ze uit En voel me vrij Ik roep..en besluit: Weg met die oordoppen van mij!!…

Dromen van een nacht zonder einde, altijddurend zwart.... Onbeantwoord verlangen in een stil en eenzaam hart..... Laat me liggen in het diepe duister, rustig en koud..... Nooit kom ik naar boven, zolang jij niet van mij houdt!!…