Hij laat het niet zien maar stiekem kijkt hij naar haar Hij begraaft zijn gevoelens maar stiekem houdt hij van haar Zijn omgeving weet niks van hem en hij weet niks van haar Wanhopig verlangt hij naar haar en zo doodt hij de tijd...…

Een politie-auto patrouilleert voorbij de ochtend is nog in duisternis gehuld jouw zachte armen roepen mij die met het schoorvoetend licht de dag tot volle wasdom brengt…

Het kabbelende beekje in het bos. Je draagt je haren los. Zachtjes streel ik over de huid van je wang en plots ben ik even bang voor wat nog moet komen en ons reeds is ontnomen. De ochtendzon en de rijp op het gras Ik heb altijd al geweten dat jij de ware was.…

Mijn energie reageert op jouw energie: mijn liefde gaat uit naar jou ... kon ik dit maar voor me houden, liet ik het te sterk blijken, schreeuwde ik het te luid?…

De steen is verlegd. Onze wegen zijn gescheiden. In een ander lichtjaar zal ik je nog steeds verleiden. Je mag op mij wachten, maar neem de tijd en leef. Nu met de ondergaande zon neem je onze warmte mee. Mijn uitgebreide zinnen zijn nog nooit zo kort geweest. Mijn hoofd is nog nooit zo vol, tevens leeg van geest. Jouw pad nam een weg met mijn…

Zij is mijn eeuwige omhelzing. Ze laat mij niet los. Ook is zij een verre grote bloem in de verte. Wat mij nederig maakt omdat ik haar in werkelijkheid niet kan plukken. In mijn bittere nachten. Wanneer het niet meer brandt de vlamme der moed in mijn schouw. En ik in de kinderkamer op bed griezelde en gruwde van alle lichten uit en witte heksen…

Ons weerzien komt, en het gevoel gaat. Het is een ontmoeting als een bliksemschicht. Maar het gedonder komt altijd te laat. Waardoor ons vuur niet voor wrijving zwicht. Noodweer kan als een rivier van de berg stromen. Maar het beekje in het dal evenaart onze krachten Net zoals wij ons gevoel uitspreken van ideale dromen. Waardoor opklaringen…

Nog nooit zo gevoeld Hart leeggelopen,eenzaam zonder de warmte van de ziel wat het ongrijpbare gevoel van liefde mogelijk maakt. Brein gevuld door de leegloop van m'n innerlijk dat rationeel denken staakt. Accelererend en niet te stoppen overweldigend gevoel van onmacht De optelsom van brein, hart en ziel is het verlangen naar jou liefde, hebben…

jij bent voor me een onbekende ik ben een vrouw tussen de bloem ik noemde jou vreemde ik noemde jou mannelijk genoeg jij noemde me preuts vandaar kwam naar boven mijn trots en stilte tussen ons…

Wij hadden een stil gesprek omdat we dat beide wilden. Minuten en secondes kropen voorbij in zwijgzaamheid, waardigheid ook vooral. Ik was degene die niet meer kon lopen en jij leerde mij weer; je leidde me! Ik was degene, die niet meer kon zien en je leerde me opnieuw te kijken! Jíj liet me leven, lopen, zien: door jouw ogen. Wandelend…

Vreugde sprongen in de regen. Opspattend water, kringen door hartstocht.. Het hemelwater valt als een zegen. Nu de passie is gedeeld, maar niet verkocht. Kringen van liefde deinen. Als baltsende vogels tegen het avondlicht.. Bespelen wij doorlopende refreinen. In de kringen van liefde weerspiegelt je gezicht.…

Ik wil me over jouw behaarde borst neerbuigen, neerzinken op jouw diepste ziel. Ik wil jouw hardheid, zachtheid zuigen, vol dorst wil ik jouw denken drinken, je aderen vol bloed, vol gloed, in jouw heetheid mij verwarmen, in jouw helder weten mij omarmen. Wees dan in mijn zaal de koning, jouw verre komst allang bereid, open mijn deuren,…

spelende met mijn liefde zag ik de smaragden tranen die als sprankelende diamanten zich een weg baanden over een zonverbrand gelaat dat met verbaasde ogen mijn versteende blik als een harde bikkel de liefde omarmde die ik jou gaf als een gouden kus op een paar zachte platina lippen die ik kuste. Ik smolt als een klomp…

de zon is niet ver genoeg voor mij ik wil jou alle stralen geven jouw gelaat omlijsten met al het licht het brengt je leven. de sterren zijn mijn gidsen door een donker zwart heelal, zij zullen eeuwig voor jou stralen omdat ik als eeuwig licht voor jou diezelfde sterren plukken zal dus wees niet bevreesd het licht van de zon blijft…

hij wacht al op haar als ze plaats neemt voor de spiegel al die jaren samen en nog steeds elke avond als de gordijnen sluiten ze zich terug trekken in hun eigen privé vertrekken, hij als een kind zo blij een voor een trekt hij de spelden uit haar opgestoken haren sterke haren, heerlijk geurende haren hij houdt ervan hoe de zware pracht…

Van je zelf houden Heb ik vroeger nooit geleerd Je hield alleen van je ouders En naasten Van jezelf houden, Doe niet zo mal Dat bestond niet Maar nú Nu weten we beter Van jezelf houden Is heeeeel belangrijk Een knuffel van jezelf, heerlijk…

Er was een toenemend tikken in de slaap het gezicht met natte kusjes bedekt Wakker geworden dacht ik aan jou hoe je op me klom, zorgvuldig je gewicht verdeelde me bevrijdde van een langdurige eenzaamheid Al geeuwend de dakramen gesloten In een boek met Griekse mythen gelezen hoe Zeus in de gedaante van een regenbui een sterfelijke vrouw…

Voor J. Bijna had ik je Laten gaan, in De stormvloed Van dit leven, Maar toen we Na de strijd Om ons bestaan Samen waren aangespoeld Op het zachte strand Dat rust en vrede brengt Merkte ik dat ik mijn Liefde voor jou niet Los kon laten - liefde Die in mijn ziel te zeer Was ingebrand…

We zwierven, zwerven, hebben gezworven: "Wanderers" op deze aardbol. We zijn nog altijd zoekend en tastend, bijna wanhopig op pad, samen, alleen. Ik liep daar naast jou en wist, eens dit gedicht te schrijven moeten. Wij zwierven samen met elkaar, in elkaar op zoek naar warmte en geborgenheid, beste vriend, richting nieuwe vrinden om al van…

Toen mijn liefde voor jou, kristalliseerde in een kroon... Ik een paleisje voor je bouwde, met in het hart een mooie troon... Een waterspiegeloppervlak Met daarop de keerzijde van het dubbeltje Rijmde mijn gedicht maar zoals wij toen... Het tijdelijke is versteend door de tijd, en het eeuwig ermee verbonden eeuwige... Blijft voor altijd…