Levensgevaarlijke stunten. De nieuwste rage heet schampen, 't woord zegt al genoeg, in dit geval is schamper met je leven omgaan, niet waar je naaste je om vroeg. Zij moeten verder met in hun hoofd waaróm? Valt dit nu nog onder de noemer DOM? Of is 't gewoon roekeloos en ondoordacht, geef de ouders en nabestaanden kracht, dit zinloze…

Twaalf jaar lang was je mijn schoonmama zelfs na mijn scheiding bleef je dat voor mij nu moeten we afscheid van je nemen met zijn allen voor je in de rij rust zacht en geniet van de rust die nu voor je is gekomen ik weet dat ik je weer zal zien in het hiernamaals of in mijn dromen Rust zacht lieve schoonmama eindelijk voorbij het lange strijden…

Elke dag loop ik langs Daar waar jij begraven ligt Dan praat ik even met je In de aarde verschijnt dan even je gezicht Over van alles vertel ik dan Je glimlacht de hele tijd Je hoort er eigenlijk niks van Maar dat is een gedachte die ik dan vermijd Mijn hele hart kan ik luchten Ik weet dat je dat niet erg vindt Soms hoor ik je uit medeleven…

Het leven op de zee altijd aan het varen met de kapitein aan boord hij was de anker in je leven wat nu wreed werd verstoord Nu dobber je maar rond niet weten wat te voelen tranen dansen op je wangen, in je hart het is nog niet daadwerkelijk realiteit alles gaat zo snel en lijkt verward Straks zal de zee betijen en stuurt je bootje weer…

Hoe kan alles zo hetzelfde zijn maar toch zo anders Al onze spullen op hun plek Ons huis nog hetzelfde Het leven draait door maar staat toch stil Jouw bedje op zijn plaats maar zonder jou Jij maakte het compleet Nu is alles stuk…

Toe maar, ga maar doe je ogen maar toe je hebt je strijd gestreden ziekte, pijn, je kan niet meer bent zo heel erg moe. Jij mag nu gaan rusten na 'n leven van zorgzaamheid van vreugde en verdriet maar het was in evenwicht, wij raken je kwijt maar jij gaat door 'n tunnel op een wolkje naar het licht.…

Er zal straks een leegte zijn die niemand voor u kan vullen een hart is immers klein maar enigzins te hervullen alleen niet op die ene plek speciaal voor u bewaard er is geen gebrek want uw liefdadigheid was goud waard al doet ons dit allen veel verdriet het leven gaat gewoon door maar vergeten doen we u zeker niet we vechten er samen voor…

In het grauwe licht van deze februari morgen knipper ik mijn tranen weg Of was het toch de wind? Nog steeds word ik overmand door het verdriet van jouw sterven De leegte die toch eeuwig bleek Als een angstig hert zit het verdriet verborgen in de donkerste uithoeken van mijn hart Komt soms galopperend tevoorschijn om afgeschrikt door…

Haar navelstreng wordt doorgesneden het heeft nu al lang genoeg geduurd Leven is een pijp kaneel, een ieder krijgt een vrolijk en een droevig deel Na Lourdes wacht nog het Vagevuur Slechts door loutering kan een mens de hemelen betreden De pomp die levensfuncties overnam wordt stilgezet met vaste hand haar laatste zucht klinkt door de kamer…

Waarom heeft de tijd zich zo vergist en jou meedogenloos ontvoerd naar het land waar iedereen jou mist mij achterlatend…uitgevloerd Dit verdriet blijft mij beklemmen de pijn wurgt mij dag en nacht woede weet mij te ontstemmen hopeloos verlies ik alle kracht Ik zal jou voor altijd meedragen totdat al mijn tranen zullen drogen en mocht…

Jij bent er morgen Ik niet Deze nacht is voor mij De ochtend voor jou De ochtend Zonder mij Maar jij Aanwezig Zoals altijd Niets merkend Doorgaand Ik Achtergebleven Zoals altijd Vergeten Alleen een droom in de nacht Jij bent er morgen Ik ook De ochtend is voor ons Door jou Ben ik er morgen niet Deze nacht is voor mij Nog het…

"Ga mee"... Fluisterend roept de dood je Zijn zwarte sluiers omarmen je Hij tilt je zacht uit het licht "Ga mee"... Fluisterend roept de dood je Zijn zachte stem glijdt door je heen Hij tilt je in het schip van vrede "Ga mee"... Fluisterend roept de dood je Geduldig sluit hij je koude ogen Tilt je op in je doodsgewaad "Ga mee…

Ik zal altijd van je houden tot de dood ons scheidt Dan zal ik je vergeten Dan raak ik je wel kwijt Ik zal nooit meer aan je denken Geen gevoel of fantasie Herinneringen als as vervagen tot ik niets meer zie De tijden van ons leven verloren en vergeten Ik heb je nooit gekend Ik heb het nooit geweten Ga weg uit mijn hoofd rot op uit…

Wát een erfenis, laat ze na, Mary is niet meer... Verdrietig zijn is op gepáste wijze toegestaan, want haar kennende, zal de show in 't hiernamaals, zéker verder gaan!…

Je bent al zo'n tijd Zo ver weg van mij De dag dat het gebeurde Voelt alsof het gisteren was Maar er zijn al 2 jaar voorbij Nog elke dag mis ik je En vraag ik me af Waar je toch bent Maar het blijft bij gissen Waar jij bent is mij onbekend Maar als ik 's avonds Naar de sterren kijk Ben je misschien helemaal niet Ver van mij…

Zomaar een collega altijd spontaan en ongeremd een fijne collega, gewoon zoals hij was ja, zo heb ik hem gekend. Zomaar een collega vertelde gewoon hoe hij het voelde enkele woorden tussen de regels door uitleggend wat hij precies bedoelde. Zomaar een collega die vertelde over "zijn" kinderen van toen over dat deel van zijn leven hoe…

Ik huil mijn tranen branden in mijn ogen nog altijd weer Ik roep, ik schreeuw, ik fluister je naam wat ik ook doe je komt echt niet meer En toch was jij het vannacht die mijn hand heeft vastgehouden mij kwam troosten met lieve woordjes en zei dat ik mijn tranen moest drogen Ik probeerde je te zeggen dat je terug moet komen gewoon…

Dag lief mannetje! Wat ben je mooi! Het spijt ons dat je er niet bent Maar in zekere zin ben je er toch wel Je hebt van je moeder een mamma gemaakt en van je vader een pappa Je zult het ze nooit kunnen zeggen maar ze weten en voelen het wel! Dag lief kereltje! Hoe kan zoiets nou gebeuren? 't Is niet eerlijk! Maar wat is wél eerlijk? Jammer…

De dood neemt altijd wie je wilt dat blijft, Het oude vrouwtje dat ligt weg te kwijnen in haar bed wachtend op de greep van de dood om haar ziel, die maar moet wachten en wachten Dan het kleine jongetje. vol aan het onderzoeken, nog lang niet alles gezien, die wordt weggenomen bij zijn ouders zijn leven Het zieltje nog lang niet klaar, nog…

De witte rozen op je kist deden denken aan eerdere uren, voor elk levensjaar gaf jij een roos, waarmee je liefde wilde sturen. De witte tulpen op je kist, deden denken aan al die dagen, dat je er voor iedereen was, zonder opmerkingen of vragen. Die ene zwarte roos op je kist deed me denken aan je leed, aan die vreselijke pijn, de verloren…