Ik zie ze niet meer de woorden Ik rijm ze niet meer ze vluchten weg Ik voel ze niet meer de zinnen, het ritme, De stroken van mijn pen zijn ongeoefend en dwars Ik ben bang voor mijn vluchtende emoties Vluchtende gedichten en dwalende gedachten Want als ik ze niet meer zie zal ik ze dan nooit meer zien? Raak ik deze wereld langzaam…

Toen ik voor het eerst hoorde Over kapstokwoorden Dacht ik direct Eigenlijk te gek Dat het woord kapstok, er niet bij hoorde. Duidelijk dat een klere-woord Niet aan een kapstok hoort.…

Zo'n thematische dichter heeft zijn leven geordend op smaak. Hij kent zijn leven van slangen valkuilen en valse vrienden. Hij gaat voor het uiterste en kiest dan vaak voor een levensthema dat hem al zo dikwijls goed bediende. Extremen wisselen elkaar af; belonen de dichter of geven hem een thematisch straf. De ene week kan het over de…

Taaldebatten aan de Voer tussen Vlamingen en Walen. Vormt het riviertje heel stoer een eenheidsgrens tussen twee verschillende talen. Zijn aldaar in het heuvelland zes dorpen als het kind, dat trots zijn tweetaligheid bemint. Zoekt een klein Limburgs bestand naar taalsynoniemen binnen het Belgisch federatief verband. Van Moelingen tot…

Honderd en een, vergeet- mij- nietjes kleurden haar tuintje blauw een tinteling van bloempjes met een hartje. Ik vroeg haar of de wens al was vervuld, maar kon de hint niet vatten. Je bloemen spreken over; niet vergeten. Dat alles zou nog blijken het lag nog in 't verschiet. Ik zag met spijt, de bloempjes plots verkwijnen, één kleine…

voor iemand die leest met 10 vingers is duisternis geen bezwaar…

Poezie onttrekt zich altijd aan elke definitie reguliere woorden mogen een andere betekenis krijgen dan in gewoon taalgebruik het is gevoelstaal waarde meegeven letterkundig geneuzel is hier totaal onder geschikt aan…

je schrijft een paar dingen dan ga je wachten een waterkoet zit op een nest in de vijver zit je op woorden komt er niets uit ja daar zijn een paar piepende kuikens ze zeggen nog bijna niets maar ze volgen de moeder in de vijver terwijl de zon valt in het gebladerte van het woordenboek…

De woorden die ik schrijf, zijn nooit eens naar mijn zin. Ik ben al ontevreden, als ik er aan begin. De letters rijgen zich aaneen, als kralen aan een ketting. Ik meng dan klank en kleur, verander steeds de setting. Verwissel soms een zin, maar hoor de dissonant. Lees het eens hardop, of bekijk het van een afstand. Maar voel ik dan…

Elke dichter zijn eigen taal Zijn eigen klanken Zijn eigen persoonlijkheid Iedere dichter zijn eigen wereld Zijn eigen kosmos Een gedicht is een korte wandeling het schrijven een waarachtige handeling om te komen tot een kern der dingen en tot de essentie van het leven door te dringen het creeren van een eigen melodie in beeldspraak of pure…

Ik ben geen beroemde dichter die met woorden in prachtig gestileerde zinnen gevleugelde gedichten tovert over verdriet, het leven, de liefde en het beminnen en de harten van de lezers verovert toch is het mij ook gegeven mijn steentje bij te dragen op gedichten.nl want voor mij blijft het spelen met woorden een creatief spel…

Wanneer ik dacht dat iemand dacht, dat ik oud en lelijk ben, dan verschoot ik direct van kleur. Wanneer iemand over me oordeelde, dat ik naief of onnozel ben, dan ging ik het tegendeel bewijzen. Wanneer ik mooie bloemen lelijk vond, dan bleven zij toch prachtig bloeien. Ik kan het zelf nauwelijks geloven, maar die simpele waarheid heeft…

Als u poëzie zoekt, moet u verder u heeft nog een weg te gaan maar u zult het zeker vinden want poëten die bestaan. En hun taal is te begrijpen ook al ogen woorden vreemd, verband laat het woord uw tijd bezinken tot de eerste stap in 't nieuwe land. U ervaart daar licht en ruimte met de woorden om u heen spreken, schrijven, doen en laten…

je kunt zeggen er is een probleem je kunt ook zeggen het is een probleem is een verschil maar alletwee is mogelijk net als ik vind dat het een probleem is en: ik vind dat er een probleem is en ook ik vind het een probleem maar: ik vind er een probleem kan opeens niet ja,ik ga naar de kast en ik vind er een probleem bijvoorbeeld…

Mijn schrijvend schip zinkt meer dan het drijft. Onbeschrijfelijke leegte is al wat blijft.…

in de poëzie is bijna elke regel er één teveel met dit gegeven kwam ik mezelf tegen met een potlood in de hand gereed om te schrappen wat nog overbleef was een leeg blad…

een bonte stoet van woorden sleept zoveel woorden met zich mee sommige spelen in het duister blijf zitten waar je zit en verdrogen in zout andere borrelen aan het oppervlak meer of minder paraat voor een vurig Gallisch gevecht of voor iets anders vruchtbaars sommige slaan kletterend tegen de wand of schuren over de grond ze komen…

We gaan het erop wagen, We nemen de benenwagen. We gaan gewoon te voet, Voor je conditie is dat goed. Moet je maar eens aan de dokter vragen. Maar “op je achterste benen staan“, Waar komen de voorste dan vandaan?…

Oogstrelend stromen woorden vanuit het hart geschreven vloeiend in een fontein van gedichten waarin alle facetten samenkomen van het leven als streling voor de ziel...…

Soms heb ik er toch zo schoon genoeg van, van dat rijmen en dat in de pas lopen van de klemtonen en accenten en regelmatigheid en dan lees ik een gedicht en probeer te voorspellen wat het rijmwoord zal wezen en dan vraag ik me af moet dat nou? Wie had dat eigenlijk uitgevonden? En dat in groepjes verdelen van woorden die wel of niet…