Donderdagmorgen Een stralend kind Mama vangt het geluk op Warme ochtendknuffel De tijd kent nog geen pijn Een schoolwandeling zonder retour De verwachte stem blijft in de toekomst Draaikolken vegen de rust weg Het opgejaagde hert vermenigvuldigt zich De onbezette plaats stelt steeds dezelfde vraag…

Vergelijkbaar met een kleine hoop klei Is zij door het leven geboetseerd En bestaat er niks anders meer dan brij Van wat de tijd haar heeft geleerd Alles ontnomen, geheel ongevraagd Nu dolend op zoek naar de scherven Bestolen van haar ware karakter en aard Valt er van haar niet veel moois meer te erven En ze begon zo prachtig als onbeschreven…

Oh! mijn lang verwachte geliefde wat wilt U in al uw pracht? Jij kwam naar beneden met een kaartje in uw hand en bekoorde mij. Ik werd aangegrepen en tot tranen bewogen Toen kwam het lied dat ik zocht in mijn hart in mijn werk Laat mij alsjeblieft, Elena als de avond valt nooit vergeten U te danken Laat mij alsjeblieft, Elena…

Ik heb je toegelaten in mijn leven Ik was blij dat jij er was Ik had je een plek gegeven En je hielp mij keer op keer. Ik heb gelachen en me gelukkig gevoeld Ik kon de hele wereld aan Samen met jou ging alles goed Nooit gedacht dat het verkeerd zou gaan. Ik heb van je gehouden Door jou kreeg ik zekerheid En zelfs wanneer er niemand was…

Op deze plek mis ik jou Op de andere plek ben jij nu Ook al is het hier nu donker en grauw Ik mis jou niet continu Meer op de momenten dat ik niet verder kan Of dat ik zonder iemand ben die ik goed ken Dan weet ik er de zin niet van Dat jij hier nu niet bent Deze plek wordt dan heel kaal en bedroefd Zodat het van mij niet persee meer verder…

Hoe kan ik nu nog in wonderen geloven, als niemand ziet dat ze nog bestaan. Hoe kan ik nog van iemand houden, als iedereen mij verlaat. Hoe moet ik van mijzelf houden, als niemand een plekje in het hart openlaat om mij de liefde te laten tonen, die ik voor ze heb bewaard. Alles is mij afgenomen: ik dank de dag, dat ik deze wereld verlaat…

gezin dat niet op een gezin lijkt, familie die niet op een familie lijkt, liefde die niet op liefde lijkt, maar verdriet, dat is de werkelijkheid…

Tante Sjaan woont geheel alleen in een tamelijk stille straat waar practisch geen verkeer doorgaat, erg stil dus om haar heen. 's Morgens eet tante Sjaan beschuit drinkt daarbij een kopje thee staat dan op, neemt het kleedje mee en slaat buiten de kruimels uit. Vogels komen overal vandaan storten zich dan op de buit vechten om de rest…

Ik wil verdwijnen Verdwijnen naar een plek waar het rustig is Vol met geluk bovendien Naar een plek waar geen verschil is Waar iedereen er hetzelfde uit zal zien Ik wil verdwijnen Zonder dat iemand het merkt Zonder dat iemand me mist Zonder dat iemand me zich herinnert Alsof ik nooit heb bestaan Ik wil verdwijnen En alles hier vergeten…

Met een gebroken hart staar ik uit het raam. Er zijn vele mensen om me heen, toch voel ik me zo eenzaam. Vanwaar dit eenzame gevoel, dat weet ik niet. Lachende mensen om me heen maar waarom heb ik verdriet? Waarom ben je weggegaan? Waarom heb je me verlaten? Wat moet ik nu doen..., moet ik je haten? Honderden vragen in mijn hoofd zoeken naar…

Wie zijn verdriet verdringt zal het nooit verwerken…

Je hebt me bang gemaakt... Bang om weer van iemand te gaan houden, bang om dezelfde fouten te maken... diezelfde fouten, die jij óók niet tegen kon houden... Bang om mijn hart weer zoveel ellende aan te doen... En bang, om niet alleen mijzelf, maar ook anderen te vertrouwen... Bang om te gaan huilen, omdat jij dat als een zwakheid ziet…

Als de pijn in je hart voelt dat de liefde faalt en afstand steeds meer de waarheid bepaalt: dan voel je de strijd van stoppen of doorgaan en weet dat de tijd komt er alleen voor te staan.…

De mensen huilen, de wereld vergaat, er is geen licht, het blijft donker. Een lange nacht, geen bloem die bloeit, en geen vogel die fluit, alleen maar stilte. Het verdriet blijft sterk, alles staat stil, niemand die iets zegt, alleen maar tranen.…

Je liet 'n leegte achter toen je ineens m'n leven verliet.. Ben niet meer compleet, En niet meer heel.. ben waarschijnlijk de enige die dit ziet.. dat maakt me zo verschrikkelijk emotioneel.. Jij leeft je leven weer, alsof ik er nooit ben geweest.. je pakt je draad weer op, en ziet me niet meer staan.. en dat maakt me juist zo onmachtig…

Ik sla niet terug absorbeer elk gevoel ga onderuit en huil Ik sla niet terug ik kan niet winnen Ik val en ik lig stil En wacht Op de wind die gaat waaien En ik graai naar woorden Die verloren zijn gegaan Waardeloos in oren Van anderen Van mensen die jagen En ik maar klagen Dat het anders moet zijn Ik weet het ook niet anders…

nooit was de waarheid ver weg, maar jouw ogen deden mij verdwalen, de weg naar jouw leugens heb ik eindelijk gevonden, dus de waarheid zal ik op jou verhalen.…

Je groeide in mijn buik ik mocht je niet houden en je moest eruit. Dagenlang heb ik gehuild, want ik wou je niet kwijt; geloof me, lief kind, pijn en verdriet is waar ik nu onder lijd. Ik vraag me af hoe je er nu uit zou zien als je nog geleefd had, ik zou je knuffelen en alles geven, mijn schat.…

Bij het ontwaken van de dag ontwaken ook bewuste gedachten die tijdens slaap hun kans af hebben lopen wachten Zodat de werkelijkheid meteen de ogen spert, adem stokt in de keel Het is teveel... teveel dat doordringt tot diep in het hart, hoofd weer laat malen, emoties gaat vertalen in stromend tranendal Pak ik mezelf vast op het randje…

Wie ik ben dat is de vraag. Het antwoord weet bijna niemand. Ik laat mezelf niet zo gauw zien, sta liever aan de zijkant. Met masker veilig bijna eng, omdat ik zelfs mezelf nauwelijks ken. En als ik voor de spiegel sta stel ik mezelf de vraag: ben ik dat waar ik nu naar kijk? Of is dat het masker dat ik draag?…