Waarom heeft dit onze vriendschap Op zo een manier kunnen verstoren Dacht dat men op een vriend kon bouwen Dacht dat vriendschap was om te vertrouwen Begrijp nu wat ik aan je had En bouw een muurtje rond mijn hart Zal me nooit nog aan een vriendschap hechten Hoef dan nooit nog met mijn gevoelens te vechten.…

Een rode draad, in een verhaal, lopend door een vriendschap die ooit niet genoeg voedsel kreeg, om te blijven bestaan. Dat leek zo, tot vandaag, als door een toeval (bestaat niet toch) kwamen we elkaar weer tegen, of we gisteren, nee vorige week, nog aan de telefoon hingen. Je zei 't zelf, als een rode draad loopt 't door ons leven…

Ach wat had ik je graag als vriend Maar ik zal je maar vergeten en vergeven Want de pijn die ik mocht voelen Is iets vreemds voor jou. Net als het woord “gevoelens” Elkaar nu niets meer te verwijten Enkel het gebroken glas is wat er overblijft.…

Als donderwolken zich gaan vormen En de zon steeds zwakker schijnt Helder denken niet meer lukken wil En je zelfvertrouwen verdwijnt Wanneer je de kracht ontbeert om te vechten En je terugtrekt in je schulp Schreeuwen niet meer lukken wil En je niet meer vragen kunt om hulp Dan staan zij voor je klaar En bieden je een helpende hand Luisteren…

het is alweer heel lang geleden dat ik je voor het eerst zag en wat me toen meteen al opviel was jouw eerlijke spontane lach ik vraag me nu soms wel eens af waar ben je toch gebleven maar ieder is juist op dat moment doorgegaan met zijn eigen leven jij ging jouw weg en ik de mijne hoe zou het nu toch met je gaan steeds dacht…

Ik zag hem vertrekken op een avond, Zoals je een gemiste trein ziet vertrekken, Ik probeerde uit te leggen wat een pijn ik voelde. Maar kreeg geen woord gezegd, toch voelde ik het verdriet om zijn vertrek, En nu eenzaam ween ik traan om hem die ik verloor, Mijn beste vriend.…

Ik wil graag je hart lenen want ik ben het mijne kwijt. Ik mis het pulserend ritme, voel de lege afwezigheid Mag ik je hart lenen om het mijne te achterhalen. Ik wil na zo'n lange tijd niet meer verder dwalen Leen me je sterke hart, jij kunt me kracht verstrekken. Samen zullen we beslist mijn verloren hart ontdekken...…

Je leerde me wat liefde geeft Maar ik was het even kwijt Wist niet dat het in vriendschap leeft Er is geen plaats voor spijt…

Er verschijnt een licht aan de horizon Vertrouwd en indrukwekkend als de morgenzon Steeds krachtiger doorbreekt het de winterse kou Het benadrukt de ontwikkeling van meisje tot vrouw Voor mij is het licht een herkenningsteken Een betrouwbare haven in verlaten streken Een geschenk als je nergens om hebt gevraagd Een oase wanneer je de hitte…

Je gooit je tas neer sleutels op tafel even rustig zitten en geen vragen starend naar het onkruid gegroeid in de tuin denkend aan de zomer wintertrui aan lekker even dromen geen gezeur aan je hoofd masserende handen in je nek even verdoofd zuchtend op de stoel er even tussenuit niet denkend dat je weer moet werken je bent nu lekker…

vriendin van één uur steeds doe je het weer je warmt mijn hart wanneer ik je nog eens zie wat heb ik je toch weer gemist die dagen weken of maanden stil drijf je in mijn gedachten en heelt mijn verdriet leeft mee in het plezier van mijn moment je bent het centrum van mijn gedachten als ik je sms nog eens lees als de tijd de beelden…

Vrienden heb je nodig, zonder kan je niet. Ze zijn echt niet overbodig, zoals je weleens ziet. Soms een schouder om bij uit te huilen, vaak om leuke dingen mee te doen. Ze zijn niet te koop, je wilt ze ook niet ruilen. Zonder vrienden ben je nergens, de wereld zou vergaan. Als ik geen vrienden heb: heb ik geen been meer om op te staan…

Vaarwel, triest verleden, ik verwelkom de nieuwe tijd. Vaarwel, donkere steden, ik raak de weg niet meer kwijt. Alleen, voel ik het web, mijn herinneringen gevangen. Ik ben blij dat ik jou heb, ...mag ik nog méér verlangen?...…

al gaan de dingen soms echt niet zoals je wil al lijkt alles hier aan deze kant zo kil we moeten verder, de zon schijnt aan de overkant en overleven is nog steeds een sterke drang Je bent niet alleen want ik ben bij je ook al lijk ik soms voor jou ver weg ik ben bij je al lijk je eenzaam er is steeds een plaats voor jou langzaam…

Draag me naar de andere oever waar stilte is geplant waar rust zal bloeien Draag me naar die andere kant Laat me niet vallen voordat we arriveren voordat je het opgeeft Laat me niet kreperen…

Lieve vriendin in mijn leven, dit gedicht draag ik op aan jou. Wilde je even laten weten, dat ik heel veel van je hou. Onze vriendschap nooit gewoon, sterk onze band. Veel meer dan gewoon vriendinnen, je bent mijn zielsverwant.…

ik ben niet bang voor het leven ben niet bang voor de dood niet bang om het ergste te beleven niet bang om te belanden in de goot niet bang om te worden vermoord niet bang om niet te worden gehoord niet bang om te vechten voor mijn en de ander zijn rechten voor niks ben ik bang bijna niks... zonder vrienden oud worden dat vind…

Vriendschap is een open deur een huis om in te schuilen en als het soms eens moeilijk is een schouder om op uit te huilen vriendschap is aandachtig zijn en steeds opnieuw luisteren naar verdriet, weemoed, angst en pijn en tussendoor een bemoedigend woord fluisteren vriendschap is verbonden zijn in angst, verdriet en lijden en als de ander…

Je hebt iemand nodig, eerlijk en oprecht. Die, als het er op aan komt voor je bidt en voor je vecht. Pas als je iemand hebt die met je lacht en met je grient, Dan pas kan je zeggen... Ik heb een vriend.…

Vergeef me aller, allerbeste vriendin van mij, want steeds opnieuw komen er zoveel tranen vrij. Maar wees alsjeblieft niet ongerust, ze komen zo spontaan, ze komen zo onbewust. Ze vertellen hoe waanzinnig veel ik van je hou, ze vertellen je dat ik je heel mijn hartje toevertrouw. Ze vertellen je hoe intens gelukkig me je maakt, met al de…