Alle inzendingen van Cor Koene

ik zoek klik na klik naar een brief die kwijt is niet voorgoed niet ergens in de wereld maar hier op mijn eigen scherm alsof ik met iedere knop de vergissing ongedaan kan maken de techniek weet precies waar alles is alleen ik niet een berichtenapp kent geen vergeetachtigheid een zoekfunctie geen twijfel een verzendknop geen aarzeling…

je eet wat rijp is wat zich zonder verzet in je hand legt je kent de smaak maar niet de tijd die nodig was om hier te komen onder de schors loopt nog altijd het stille werk van wortel naar blad misschien is dat wat dankbaarheid is: niet teruggeven wat je hebt genomen maar iets heel laten waaruit het opnieuw kan ontstaan je…

morgen heeft nog niets beloofd. alleen vandaag ligt hier, met zijn gewone uren en wat er toevallig gebeurt. een hand die je vasthoudt, een gesprek dat langer duurt dan je dacht, licht op de tafel aan het einde van de middag. misschien is dit wat leven vraagt: niet bewaren voor later wat nu al van betekenis is.…

Lenny is vier. Nog klein genoeg om de wereld met zijn handen te snappen — een steen, een grasspriet, de hand van zijn moeder, de schouders van zijn vader. Deze week zijn eerste schoolweek. Ik heb zijn dagen gevolgd: twee lieve juffies, Stephanie en Laurentine, de spin op de kapstok, een hand die nog even zwaait. Hij leert straks letters…

rijkdom begint niet waar het geld ligt maar eerder bij de hand die het naar zich toetrekt bij de prijs die iemand niet betalen kan bij het bezit dat langzaam de eigenaar wordt meer nog meer tot alles een getal krijgt en niets meer genoeg is dan die vreemde stilte een tafel en niets dat nog genoeg is…

ik geloof niet in een hand die aan de geschiedenis trekt niet in een stem die bepaalt waar wij heen moeten maar ergens achter wat wij kunnen meten begint voor mij een ruimte geen hemel geen wonder geen antwoord eerder een bron waaruit iets komt dat wij zelf niet kunnen verklaren misschien is dat wat mensen God hebben genoemd…

Ik was vier, en woonde bij mijn grootmoeder aan een pad onder de dijk, waar het groen welig tierde. Met een stok sloeg ik door het gebladerte. Een wilde duif vloog op. Naast ons werkte de wagenmaker. Hij sprak met het hout en uit planken en wielen maakte hij boerenkarren. Na school mocht ik op de kar die klaar was. Het hout rook naar…

Er was een man die naast mij liep toen het begon te regenen. We schuilden onder hetzelfde afdak en keken naar het pad dat langzaam donker werd. Hij vertelde niets bijzonders. Een dochter die ver weg woonde, een hond die hij had gehad, het dak dat hij moest repareren. Toen klaarde het op. Hij stak de weg over, ik ging de andere…

De zomer heft haar gouden hand omhoog en strijkt het licht langs weide, sloot en dak. Het koren ruist als wind door zwaar geel zachte golven breekt. De middag sluimert onder de blauwe boog. Een witte wolk verdwijnt, zo stil en traag, en in de sloot die het hemelblauw bewaart drijft blad en bloem voorbij de zomerdag. O zomer…

Ze oefent glimlachen voor de spiegel, telt de seconden dat oogcontact normaal aanvoelt, niet te lang, niet te kort, precies genoeg. Ze heeft een script voor hoe was je dag, een script voor lachen op het juiste moment, een script voor stilte die niet ongemakkelijk mag lijken. Niemand ziet de moeite van het spel. Thuis valt het masker,…

Ze zegt niet wanneer ze komt. Ik zet mijn lichaam op stil en wacht tot het wachten zelf geen wachten meer is. Zoveel jaren dacht ik dat het teveel voelen een lek was, iets dat afgedicht moest. Nu weet ik: het is de opening waardoor het licht anders valt op een vleugel die toch al naar iets anders op weg is. De rups wist niets van vliegen…

Ik hoef het woord niet meer te voeren, laat de kinderen praten met elkaar, laat de kleinkinderen, allang geen kinderen meer, hun verhaal vertellen, met hun stemmen de kamer vullen. Ik zit erbij, niet erbuiten, ik luister naar hun stemmen en geniet van de kamer die van ons allen is. Mijn vrouw kijkt vanuit haar stoel, haar ogen doen mee…

Hij praat, iedereen knikt, al voor de zin is afgemaakt. Zijn stem heeft het volume van het gelijk, maar niemand kan het navertellen, zelfs hijzelf niet, als je het morgen vroeg. Geen leugen — daar zit tenminste iets achter. Hier is het gewoon zo: de zin begint, krijgt vaart, en stopt, ergens op de plek waar de clou hoort te zitten. Ik…

Ze zeggen: wijsheid komt met de jaren, alsof kennis zich opstapelt als stof. Maar het brein is geen archief — het is een rivier die zich herschrijft, elke bocht verlies, elke golf winst. Wat zij traagheid noemen, is niet meer haasten naar het antwoord. De vrouw die zoekt naar een woord weet wat het betekent — alleen de weg erheen slingert…

Ik heb ze opgezocht in inkt die bruin werd van de tijd, namen zonder gezicht, data zonder adem. Een kind, vijf jaar, geen jaartal daarna. Een doodgeborene die achter de heg van het kerkhof een laatste rustplaats vond. Een vrouw, verdwenen na de bevalling, daarna alleen nog wit. Een man, de klei nog aan zijn handen, op zijn vijftigste al…

Achteruit kijken naar de voetstappen in de sneeuw, elk spoor keurig verklaard, elke misstap een les die pas na de val een naam kreeg. Maar de voeten staan al weer stil te trappelen, neus naar het wit dat nog niemand betrad, geen kaart, geen les, alleen kou tegen de wangen. De tred gaat verder terwijl de verklaring nog buigt over…

Ik heb nooit gedacht dat ik zou blijven. Geen lijn zonder einde, nergens. En toch, hier is het, nu. De zin terwijl het gebeurt. Een dag telt omdat hij eindigt. Een gesprek raakt je omdat het ophoudt. Een hand die je vasthoudt is waardevol omdat ze ooit loslaat. Sartre zocht een gemis dat ik nooit heb gekend. Misschien verschijnt betekenis…

Driehonderdvijftig meter voor de finish breekt hij met de logica van het peloton — niet op kracht alleen, maar op een geheugen in de benen dat teruggaat naar het slijk, het veld, de kou waar dit soort waanzin wordt gesmeed. Pogacar valt stil als een motor zonder vonk. Achter hem de sprinters — hongerig, te laat, rekenend op benen die nooit…

Jij zegt: alweer een week voorbij, alsof de dagen ons voorbij lopen in plaats van wij hen. Ik denk aan de eerste keer dat ik alleen fietste, hoelang die zomer duurde, hoe elke straat toen nog iets te melden had. Nu ken ik de straten uit mijn hoofd. Ze zwijgen als ik langskom, en zonder hun stem telt de klok niet meer voor mij…

Aan tafel schuift een zin als een stoel over een houten vloer. Iemand legt woorden neer, niet om iets te bewaren, maar om de lege plek tussen twee ademhalingen dicht te timmeren. Aan de overkant knikt een gezicht op de juiste momenten. De ogen staan open als ramen waarin niemand verschijnt. Buiten trekt een merel één heldere…

Aan het einde van mijn pad zie ik dat ik de architect was van mijn eigen lot — niet de wind die stuurde, maar de hand die tekende. Lijn voor lijn, soms in het donker, tastend naar een vorm die zich pas prijsgaf toen ik hem al bouwde. Was er een plan? Of ontstond de vorm in het lopen zelf, zoals rivieren geen kaart volgen maar er een achterlaten…

Er is een verhaal dat vervaagde, een tuin die zich achter ons sloot op de dag dat we wisten wat we niet meer wilden weten. Maar niet alles ging verloren. Kijk omhoog, op een avond zonder wolken, zonder licht van steden — de sterren staan er nog, onaangeraakt door alles wat we sindsdien deden. Zij herinneren zich niets van onze val, zij…

Licht op de vloer, half over de drempel, een mus tikt tegen het raam en is weg voor ik kan zeggen wat ik zag. Koffie wordt koud terwijl ik zit te kijken naar de damp die dunner wordt en dunner. Gisteren ligt achter de deur die ik dichttrok. Morgen is een kamer die ik nog niet ken, de meubels staan er niet. Hier: een fiets over grind die…

Wij vertrokken zonder te weten of het goed zou zijn. Alles leek zo gewoon: een afslag die wij kozen, na een gesprek aan tafel over een huis met een tuin die te groot was geworden, een deur die voor ons ging sluiten. Pas veel later zag ik dat die afslag mij tot hier bracht, vierhoog, waar ik ongestoord kan zijn, terwijl zij ergens in huis…

Je voeten in het grind, dezelfde plek, gras plat getrapt tot een tweede huid. De overkant wacht als een licht dat dichter lijkt dan het is. Maar water heeft geen geheugen voor twijfel. Het likt aan je schoenen en gaat door, neemt bladeren mee, geen namen. Op een ochtend is de vraag gewoon weg, zoals mist optrekt zonder aankondiging – niet…

Soms lijkt het leven water dat pas laat zien hoe diep het gaat terwijl je zwemt. Je zoekt een moment waarop alles stil mag liggen, maar juist dan begint de stroming te trekken, voel je de bodem onder je wegzakken. Evenwicht is geen bezit. Het is een gebaar dat je telkens opnieuw maakt — een arm die vindt, een adem die zich zet, vertrouwen…

Er komt een moment waarop een mens beseft wat werkelijk telt: een lichaam dat hem nog draagt, een geest die helder blijft en de dag die zich opnieuw ontvouwt. Geen goud kan terugbrengen wat ooit vanzelfsprekend was: een wandeling zonder pijn, een hand die nog kan geven, een stem die nog wordt gehoord. Een sterk gestel is een stille rijkdom…

Ik speelde met een afgedragen klomp waar een gat in zat. Niemand zou hem nu bewaren. Voor mij kon hij alles zijn. Ik voer ermee door sloten waar geen water was, vloog langs wolken die alleen ik zag, reed over wegen die begonnen waar ik hem zette. Hij werd wat ik nodig had. Er kwam een tijd dat ik hem zag zoals anderen hem zagen…

Nog vóór de vogels de ochtend openen heeft het licht de bladeren al gevonden. Niemand gaf het de weg. De beek buigt om een steen, het riet beweegt voordat de wind zichtbaar wordt, een wolk verliest zich zonder iets kwijt te raken. Alles lijkt elkaar al langer te kennen dan namen bestaan. Alleen de mens vraagt wie dit bedacht,…

In de wagenmakerij naast ons huis sprak een man met hout. Onder zijn handen verloor een plank haar zwijgen. Een spaak vond zijn kring, een as zijn evenwicht, een wagen zijn verborgen gestalte. Als kind keek ik toe. Nu denk ik: hij maakte niets. Hij keek tot het hout zich opende, alsof elke nerf de weg al kende. Hij luisterde tot vorm…