voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.196):

De tak

je eet wat rijp is
wat zich zonder verzet
in je hand legt

je kent de smaak
maar niet de tijd
die nodig was
om hier te komen

onder de schors
loopt nog altijd
het stille werk
van wortel naar blad

misschien is dat
wat dankbaarheid is:

niet teruggeven
wat je hebt genomen
maar iets heel laten
waaruit het opnieuw
kan ontstaan

je loopt verder
met lege handen

achter je
blijft de tak
ongeschonden

en in het licht
van de late middag
lijkt hij niets
te vragen

Schrijver: Cor Koene
24 augustus 2026


Geplaatst in de categorie: filosofie
vergankelijkheid, dankbaa

3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 77

Er zijn 4 reacties op deze inzending:

Cor Koene, 2 weken geleden
Mensen met een goede boodschap zijn altijd welkom, R.E.N.S., maar er moet wel een luisterend oor voor zijn. Bedankt voor je reactie.
R.E.N.S., 2 weken geleden
ik zou willen dat er meer urgente poëzie geschreven wordt
die gaat over de wereld die heel rap op z'n einde loopt
in plaats van al dat navel gestaar en overbodig geneuzel
dichters die met hun eigen kop in hun eigen hol vastzitten zijn er al meer dan genoeg
Cor Koene, 2 weken geleden
Bedankt, R.E.N.S., voor je opmerking. Je hebt ‘De tak’ als beeld van de aarde gelezen, ik ook wel, maar ik nog meer als beeld van het menselijk ontvangen en doorgeven. Zie jij dit ook? Ik hoor graag van je...
R.E.N.S., 2 weken geleden
niet teruggeven
wat je hebt genomen
maar iets heel laten
waaruit het opnieuw
kan ontstaan

Je slaat de spijker op z'n kop
wat betreft onze omgang
met ons kostbare land
..en de wereld
****

reageer Geef je reactie op deze inzending: