Landingsbaan

Ze zegt niet wanneer ze komt.
Ik zet mijn lichaam op stil
en wacht tot het wachten zelf
geen wachten meer is.

Zoveel jaren dacht ik
dat het teveel voelen
een lek was, iets dat afgedicht moest.

Nu weet ik: het is de opening
waardoor het licht anders valt
op een vleugel die toch al
naar iets anders op weg is.

De rups wist niets van vliegen.
De pop wist niets van licht.
Er is een tijd waarin niets
zichtbaar gebeurt
en alles verandert.

Ik fotografeer haar niet om haar te houden.
Ik fotografeer haar omdat ze weigert
te blijven, en dat weigeren
is precies wat ik moet leren.

Morgen zit hier weer een vlinder.
Het is niet deze vlinder.
Dit licht komt niet terug.
Daarom, nu:
kijk.

vergankelijkheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5