Onbekend terrein

Je voeten in het grind, dezelfde plek,
gras plat getrapt tot een tweede huid.
De overkant wacht als een licht
dat dichter lijkt dan het is.

Maar water heeft geen geheugen voor twijfel.
Het likt aan je schoenen en gaat door,
neemt bladeren mee, geen namen.
Op een ochtend is de vraag gewoon weg,
zoals mist optrekt zonder aankondiging –
niet opgelost, verdampt.

Dan de stap.
Geen brug, geen steen die het houdt,
alleen je gewicht dat naar voren valt
en iets in je dat het toestaat.
Achter je trekt de oever aan je mouw.

Onderweg vallen dingen van je af
als bladeren van een boom die niet vraagt
of het herfst mag zijn:
de voering van het vertrouwde,
het kant-en-klare antwoord,
je eigen naam zoals je hem kende.

Waar dat wegviel,
midden in de kou van het kwijtraken,
stroomt iets binnen dat geen naam heeft.
Ruimte.
Licht door een muur die er niet meer is.

Pas later, ver op de andere oever,
draai je je om.
Niet de rivier is verschoven,
niet de velden, niet de lucht –
jij bent het die anders aankwam
dan wie er wegliep.

verandering

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8