Achteraf

Wij vertrokken zonder te weten
of het goed zou zijn.
Alles leek zo gewoon:
een afslag die wij kozen,
na een gesprek aan tafel
over een huis met een tuin
die te groot was geworden,
een deur die voor ons ging sluiten.

Pas veel later
zag ik dat die afslag
mij tot hier bracht, vierhoog,
waar ik ongestoord kan zijn,
terwijl zij ergens in huis
ook haar rust gevonden heeft.

Ik begreep waarom het besluit tot mij bleef spreken.
Ik miste de tuin, het lange licht van zomeravonden,
de duisternis die langzaam over ons viel —
tot ik zag wat ervoor in de plaats was gekomen.

Inzicht komt nooit op tijd.
We waren zesenzestig toen we het besloten,
niet wetend hoe gelijk we zouden krijgen —
nu, op zesentachtig, weet ik het zeker.

De ochtend vraagt niets van wat achter ons ligt.
De gemeenschappelijke tuin
kent geen heg van honderd meter meer.
De sleutel ligt waar ik hem neerleg.
De deur hoeft niets te bewaken.

En opnieuw stappen we naar buiten,
niet meer voor gras
of een heg die wacht,
maar naast elkaar,
een kleine ronde door de dag.
Pas nu begrijp ik
waar die afslag heen wilde.

inzicht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3