2110

Lenny is vier.

Nog klein genoeg om de wereld
met zijn handen te snappen —
een steen, een grasspriet,
de hand van zijn moeder,
de schouders van zijn vader.

Deze week zijn eerste schoolweek.

Ik heb zijn dagen gevolgd:
twee lieve juffies, Stephanie en Laurentine,
de spin op de kapstok,
een hand die nog even zwaait.

Hij leert straks letters,
cijfers,
hoe je naast een ander zit.

Ik kijk naar hem
en denk aan 2110.

Dan is hij zo oud als ik nu ben.

Wat zal er van de wereld zijn
die hem vandaag
nog zo klein omringt?

Zal hij zich dan herinneren
hoe een steen voelde in zijn hand,
hoe zijn moeder hem losliet
bij de schooldeur?

Misschien bestaat er dan
een manier om alles
wat voorbij is
terug te halen.

Misschien is juist dat
wat verloren gaat:

het eenvoudige geluk
van een kleine hand
in een grote hand.

En toch —

vandaag is hij vier.

Hij loopt naar school.

En de toekomst
begint gewoon
met deze morgen.

toekomst

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7