Blauwdruk

Aan het einde van mijn pad zie ik
dat ik de architect was van mijn eigen lot —
niet de wind die stuurde,
maar de hand die tekende.
Lijn voor lijn, soms in het donker,
tastend naar een vorm
die zich pas prijsgaf
toen ik hem al bouwde.

Was er een plan?
Of ontstond de vorm in het lopen zelf,
zoals rivieren geen kaart volgen
maar er een achterlaten.
Bewijs, achteraf, dat er richting
waar ik dacht dat er alleen beweging was.

Elk fundament van twijfel,
elke muur van angst — ik goot het zelf,
met onzeker gereedschap,
met handen die al werkend leerden.
De muren staan er nog.
Niet als gevangenis, maar als handschrift.

Vrijheid was nooit het ontbreken van muren.
Vrijheid was de steen in mijn hand,
de keuze waar ik hem legde.

Misschien was er een plan,
misschien alleen een pad
dat achteraf op een plan begon te lijken.
Ik weet het niet.
Maar ik koos, telkens weer,
te bouwen
in plaats van te wachten
tot het lot voor mij zou beslissen
wie ik was.

zelfbeschikking

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 39