Alle inzendingen van Nathan

zodra we veilig zijn, gevoed en enigszins tevreden, vinden we nieuwe redenen om ontevreden te worden we beginnen te smachten, naar een driedubbele penetratie door de leden van onze lievelingsband naar het noorderlicht. een ander leven, of, wanneer het verlangen een wat minder toeristische richting uitgaat, naar de dood dat kan ook een…

het klimaatactivisme wordt graag verkocht als hoop, enige moed en eigen idealisme uit overtuigende liefde voor de aarde gaan we de straat op, de aarde heeft geen liefde nodig ze is geen moeder die we moeten redden, geen treurende weduwe die op ons wacht zij heeft nooit om die familierelatie gevraagd het is een kolkende bol vuur die al…

uit huizen waar de klok luider was dan de televisie stam ik van af, waar iemand altijd door het raam naar buiten keek voor hij de deur opendeed een grote afkomst heb ik niet, wel een moeder die vond dat je je schoenen uitdeed voor je binnenkwam ik ben allang ergens anders, maar nog steeds klop ik mijn schoenen af voor ik binnenkom…

je bent mijn reden, zeg ik het klinkt mooi. daarom zeg ik het nog eens ik vergeet alleen dat ik eerst zelf de vraag was, het kind kijkt met ogen die nog nergens van weten ik geef het een naam, een toekomst die ik alvast voor invul buiten wordt het donker het kind slaapt, ik kijk naar het gezicht en voel mij voor het eerst een…

met twijfels redeneer ik of ik mijn huid moet vragen iets langer te onthouden dan ik, dit komt niet uit ijdelheid, bang dat de tijd zich ooit anders zal herinneren een datum, het gezicht van een kind, net of mijn huid later getuige kan zijn wanneer mijn geheugen het laat afweten terwijl ik daarover nadenk, zie ik hoe ook mijn handen…

niet ieder verlangen hoeft uit het onderbewustzijn te worden opgegraven, bepaalde verlangens staan gewoon in de woonkamer te oefenen neem de beginnende slamdichter, waar hij droomt van een podium hij oefent thuis voor de spiegel, zijn handen maken gebaren die nog geen betekenis hebben en ziet zichzelf naar de microfoon lopen, even wachten…

er is geen verdriet in een wereld waarin niemand bestaat, wij schenken het leven en verwachten dankbaarheid niet meteen. eerst moet het kind leren praten, daarna leren we dat geluk ergens moet zijn, er altijd iets moois te vinden is, meermaals noemen wij het niet geboren worden een verlies, om het vermeende verlies te herstellen…

weleens denk ik dat een gezin een taal is die ik te laat geleerd heb, ik ken de goede dagen maar de stilte nog beter van een luier tot een eerste woord wordt een mens langzaam iemand toen ik zei dat het niet ging, hoorde ik pas later hoe waar dat klonk voorbeelden om na te doen was er niet, herinneringen aan hoe het mis kan gaan…

men beweert dat een foto bewaart, de stelling laat alleen zien hoeveel er verdwenen is, kijkend naar een oude foto, lang genoeg om te vergeten dat ik naar mijzelf kijk, de jongen op het papier weet niets van de man die hem nu vasthoudt dat is denkelijk de enige vorm van onschuld die blijft…

ik leef in geleende tijd, het zit in de dingen die verdwijnen zonder afscheid, de klok vertelt mij dat niet, ik kan alleen zorgvuldig omgaan met wat nog in mijn zakken zit, een jas die stiller hangt, de tuin die mij langzamer herkent en ik, die steeds vaker achterom kijk iedere dag blijft liggen voor iemand hem komt ophalen…

in november begin ik langzamer te kijken de bomen durven dan pas iets zeggen, wanneer ze hun bladeren loslaten de aankomende winter maakt de wereld kleiner, voetstappen in de avond vreemd genoeg heb ik juist dan het gevoel dat ik meer zie dan in de zomer de stilte begint eerder, zo kan ik haar eindelijk aanhoren…

jarenlang als kind hield ik van je ogen, daarna ook je doen en laten, nu ook wat ernaast is gekomen kleine tekens van tijd die zonder toestemming zijn toegevoegd in een oud woord als meedogen, zit dat nieuwe als taal niet meer precies raakt vroeger was er alleen maar nu, nu is er ook toen er is meer geworden om te houden van…

de eenvoudige schrijfkunst is niet iets bedenken, het begint zelden met een gedachte het is merken dat de appel langer op tafel ligt stof dat zich anders verzamelt op een nachtkastje het huis wist allang wat jij nog moest opschrijven, de manier waarop een hand blijft hangen na een afscheid…

soms schrijf ik zoals je een stoel bij iemands bed zet, je weet dat de nacht niet korter wordt. toen de dochter koorts had, bleef ik mijn hand op haar voorhoofd leggen. je trekt het deken nog eens recht, geeft een slok water blijft zitten tot de ademhaling rustiger klinkt. lang dacht ik dat woorden iets moesten herstellen,…

in de gang hing de geur van koffie en schoonmaakmiddel de televisie stond aan voor niemand grootmoeder keek naar buiten. ik ging naast haar zitten, we keken allebei naar dezelfde tuin ik had haar stem onthouden. zij de mijne niet. toch glimlachte ze toen ik binnenkwam naar iemand die ik niet meer kon zijn. ik liet het gebeuren…

we begonnen met twee glazen op tafel nu drink ik uit allebei niet zozeer ik ontzettend dorst heb versta me niet verkeerd. ze wees naar een wolk en zei niets. sindsdien kijk ik omhoog en bewaar ik haar daar genoeg om te begrijpen hoe klein verdriet kan zijn.…

haar kadaver wist niet dat het verlaten was na de laatste adem, bleef alles nog even op zijn plaats. de kamer, haar zijde vacht ik droeg wat overbleef naar buiten het gewicht was vertrouwd de aanwezigheid niet meer toen ik, haar naam zei en niet terugkwam veranderde het gezicht van de dochter er was nog de poot, de scheve mond…

de kernzin van mijn bestaan hangt af van mijn schrijven voor elke eerste regel ben ik alleen daarvoor onvoltooid de bloemen die ik je gaf leken niet op jou het briefje evenmin die paar woorden waar ik zo lang aan dacht waren het ook niet kijkend door het gordijn jouw handen om de bloemen heen…

bij de laatste groepsmeeting was ik aanwezig in delen ik luisterde naar Bob zijn verhaal over slechte keuzes die zich blijven herhalen de vuisten gespannen het lichaam dat meedeed met elk woord toen Sofie begon was mijn aandacht al weg ik oefende mijn beurt hoe weinig het betekende naast wat ik al vooruit schreef zeg iets Nathan…

poëzie lijkt op de afdruk die een hand achterlaat op een venster mijn dochter staat naast me. ze wijst naar een vogel die ik niet gezien heb ik kijk naar haar van haar houden maakt herinneren eenvoudig buiten proberen vogels de ochtend uit alles wat ik vergeten was komt stilaan terug…

kun mij missen. dat hoort zo kinderen groeien liefdes veranderen mensen versplinteren maar doe af en toe alsof dat niet hoeft schrijf me eens. vertel iets onbelangrijks vraag hoe het gaat zodat ik even kan vergeten hoe goed je bent geworden zonder mij…

kom binnen beste lezer niet in het gedicht. in de kamer. kijk naar de stoel. de tafel. het glas water dat je half hebt leeggedronken zo ziet liefde eruit na verloop van tijd…

de laatste herinnering aan mezelf hoe ik ineens niet meer alleen was in mijn mogelijkheden je werd één vrouw in plaats van veel hoe dat woord — hebben — plots zwaarder werd in een kroeg zat ik te vertellen hoe mooi je was praten was een manier om tijd te vertragen tot iemand zei: ga dan naar huis. het moeilijkst was…

semantische vragen verdraaien mijn hersenspinsels ze brengen mijn denken in twijfel terwijl ik de buurvrouw een tas koffie breng nog voor ik iets zeg komt de smalltalk op gang ik blijf proberen om te begrijpen wat haar woorden betekenen we praten tien minuten zonder iets te zeggen taal is misschien toch niet het probleem…

een lach die niet meer vanzelf komt op momenten dat niemand hem verwacht iemand kijkt mee die ik niet kan bereiken zij hoeft niets te zeggen de dagen beginnen ergens zonder dat ik het merk gelogen heb ik tegen mensen uit onvermogen carnaval, noemde ik het vroeger je zei iets over een fles die een plaats had ingenomen ik…

het verdriet dat wij deelden heeft geen betekenis bewaard dat ligt nu tussen ons waar niemand bij kan je naam draag ik als kou die zichzelf herhaalt alleen mijn berouw blijft achter het late besef dat ik je te laat begreep…

In mijn begeerde stilte, vraag ik me af of jij ooit werkelijk lief hebt gehad. Liefde voor jou was altijd iets dat mensen zeiden vlak voor ze vertrokken. Je sprak over later, over samen oud worden— zoals mensen doen voor ze begrijpen dat tijd niet terugpraat. Nu hangen woorden rond jou als versleten valuta. Te vaak uitgegeven…

Zo speel ik meerdere personen in één lichaam, geen van hen voelt als een volledig bestaan. De rustige. De zachte. De afstandelijke. Degene die blijft praten zodat niemand mij opmerkt Geen van hen voldoet. Elke versie laat iets achter dat niet mee kon functioneren. Ik wissel van gezicht naargelang de kamer, de stilte, een noodzaak…

Ze kwam niet plots. Niet als een ramp waar mensen bloemen voor sturen. Het nestelde zich langzaam in mij, alsof mijn lichaam ruimte had vrijgemaakt voor iets dat mij zou vervangen. Bewegen voelt als onderhandelen. Ademen als arbeid. Opnieuw wakker worden om toestemming te geven aan een dag die mij niet wil dragen. Het lichaam reageert…

Woorden zijn geen keuzes. Een nasleep van iets dat zich al voltrokken heeft voor het begrepen kan worden. Wat “ik” noem is meestal te laat. Een registratie dat al geschreven werd in de marge van bewustzijn. Soms lijkt het op betekenis. Maar betekenis is sloom. Te traag voor wat hier gebeurt. Dus corrigeer ik niet. Ik laat het gebeuren…