Knikken

Liefde heeft niet gelogen,
ze sprak zacht genoeg
om ons te laten horen
wat we verloren.

We noemden hoop wat eigenlijk angst was,
en toekomst uitstel bleek.
We knikten bij elke belofte
alsof instemming
hetzelfde is als waarheid.

Ze zei niet: blijf,
ze zei ook niet: ga.
Wij vulden de stilte in
met alles wat we misten.

Liefde wees,
wij grepen.
Liefde ademde,
wij hielden haar vast
tot ze pijn deed.

Nu ligt alles open,
maar niets is van ons.
Wat liefde zei
brandt na in stilte,
wat wij dachten te horen
ligt koud tussen ons in.

Liefde was eerlijk
tot op het wrede af.
Misschien zijn wij
gewoon slecht in luisteren
wanneer de waarheid
geen troost biedt.

Liefde zweeg.
Wij maakten er een toekomst van
en noemden het noodlot.

... Dit gedicht toont hoe liefde eerlijk bleef, terwijl wij haar stilte vulden met verlangens die zij nooit heeft uitgesproken. ...

hoop uitstel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.7 met 3 stemmen 60