Angstig

Angst zit niet tegenover me.
Het woont hier.
In mijn adem,
in de ruimte tussen twee gedachten
waar niets durft te spreken.

Het noemt zich voorzichtigheid,
legt zijn hand op mijn schouder
en duwt me langzaam
uit elk verlangen.

Angst leert je buigen
voor er iets breekt.
Het noemt zichzelf wijsheid.
Maar het is slijtage
met een geruststellende stem.

Ik liet levens liggen
omdat ze te veel leken op hoop.
Ik hield deuren dicht
tot ze vanzelf
ophielden te bestaan.

Angst schreeuwt niet.
Het sust.
Het maakt je kleiner
tot je precies past
in je eigen gemis.

Ik deed dingen niet
uit pure voorzichtigheid,
ze stierven toch
in mijn handen
zonder afscheid.

Dit is geen overleving.
Dit is conservering.
Ik ben niet bang gestorven—
ik ben voorzichtig
verdwenen.

angst troost

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 52