Netgedichten

netgedicht (nr. 87.833):

Vrijlating

Ik weet dat ik deze fantasie
niet moet voeden—
liefde is geen verband
voor wat in mij blijft bloeden.

Jouw handen genezen niets
wat zichzelf heeft leren aanbidden,
een pijn die gelooft
dat ze dieper wordt door betekenis.

Ik hou woorden vast
tot mijn hart terugdeinst,
alsof stilte een arts is
die weigert te komen.

Ik wil je vereren
vlak vóór de hoop verdampt—
een kleine ironie:
Ik kniel voor wat mij niet redt.

Dus maak ik mijn hart wreed,
praktisch,geoefend in verlies,
met een idee van jou
achter tralies te houden.

Het is niet jouw schuld,
zeg ik—
Mijn ziekte draagt nette schoenen
en noemt zichzelf trouw.

Ik leer je loslaten
zoals men leert leven:
te laat, met tegenzin,
en overtuigd dat dit ook liefde heet.