Netgedichten

netgedicht (nr. 87.821):

Eenzame vreugden

Al die eenzame vreugden
zitten opgesloten
in gedachten zonder ramen,
waar men grinnikt
alsof lachen iets oplost.

En dan die eenzame geesten,
keurig gekleed in herinneringen,
ze drinken stilte
en noemen het pensioen.

Ik vraag niet om vergeving.
Ik vraag zelfs geen uitleg meer.
Vergeving is voor wie nog gelooft
dat iets hersteld kan worden.

Ik vraag geen einde
aan wat wij nooit goed begonnen.
Ons bestaan liep vast
op details,
op timing,
op mij.

Alleen zijn
en van jou dromen
is geen troost,
maar een gewoonte
waaraan ik mij vastklamp,
zoals een leuning
in een huis dat al brandt.

Jij bent geen persoon meer,
maar een idee
dat mij langzaam verteert.

Niet jouw schuld.
Dit is hoe ik liefheb:
door vast te houden
aan wat mij
afwezig maakt.