Netgedichten

netgedicht (nr. 87.820):

Zware enveloppen, lichte waarheid

Een grote, zware envelop
valt op de mat,
alsof het verleden zelf
met een plof mijn huis binnenkomt.

Stapels papier,
zinnen die om mij heen cirkelen
als een defecte zweefmolen
zonder monteur in zicht.

Ze vroegen om woorden,
om nog meer uitleg,
om hokjes die ik niet kende.
Telkens weer bevestigen
dat dit voor mij is,
alleen voor mij.

De belangrijkste weken
blijven wit.
Tussen de regels
staat nergens opgeschreven
hoe hij lachte,
hoe hij keek,
hoe stil het werd
toen hij er niet meer was.

Ik vul de leegte
met aanbiedingen in fietstassen,
te veel eten in pannen en vriezers,
kruimels chocola op mijn vingers
en een vergeten tandenborstel.

‘s Nachts waakt zijn foto
op het kastje naast mijn bed,
vijf jaar,
buttons op zijn shirt,
“DOE MAAR”
alsof alles nog beginnen moet.

In de gouden lijst
kijkt haar gezicht mij aan,
zijn guardian angel
en nu ook de mijne.
Zij weet wat niet geschreven is.

Met trillende hand
roer ik twee schepjes kamille
door het hete water,
adem in, adem uit,
en druk op verzenden.

Tussen papier en pijn
blijft één dunne lijn bestaan:
dat mijn liefde voor hem
groter is
dan welk dossier ook.

... Het gedicht is gebaseerd op Miriam, een moeder die na de dood van haar enige zoon zijn dossiers opvraagt om de laatste weken van zijn leven beter te begrijpen en erkenning te vinden voor haar verlies en vragen. Het beeld van de zware enveloppen, de ontbrekende cruciale stukken, haar ontregeling in alledaagse rituelen en de schoolfoto met de ‘guardian angel ‘ vormen de kernbeelden waaruit de verhaallijn en emotionele toon van het gedicht zijn gedestilleerd. ...

Zie ook: http://www.deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
5 januari 2026