Alle inzendingen van R.E.N.S.

Schoppend en mopperend door zompige modder voortploeterend ontmoedigd door regen laag tegenlicht een gebrek aan stilte “Ook jij, lelijk herfstblad!” Hij zou willen kunnen schreeuwen die eeuwige pijn verleiden hem te verlaten zonder erover te praten als het zover komt zij gewoon verdwenen is…

Als gigant van de puurste bagger in modder verstoken gebleven treurig verheven hemelen vermeden voorbij elke kribbige indroging de kleibrekende berekenende golfslag in verpletterende potten verstijfd Het wachten is op de nalevering aan zo’n eiland dat iedere maat der dingen verloor – het slib droop rond de standvastige…

Vanaf de wederopstanding van mijn uitgestoken ogen -moge Hephaistos’ benen hun kracht hervinden- hebben zij, mijn ogen mijn lief, jou definitief als liefdesprooi gekozen in navolging van mijn hemels herstelde hart Een hinde noch hert kan ooit toch aan mijn instinct ontsnappen die wijnstok of steek zal mijn dromen geenszins…

Vaak is treurig struinen door verwaarloosbare paden van vergeten exemplaren voldoende om de struiken vol met gedragen vruchten te hangen te plaatsen in een traditie van vogels die veel te veel vraten vliegensvlug wegkwamen als bessen als kogels schoten in de verkeerde keelgaten Toch mag weemoed slijten langs opgehelderde wegen…

En toch weet ik zeker dat ik haar zag door de nevelen van opspattend water golven die hun kalmte niet bewaarden maar daar voor mij haar stem zeefden haar klank over harde riffen zwevend Mannen die niet opgewassen waren tegen verleidingen van wensdromen eindigden op de bodem van de oceaan bedolven met welgemeende gebeden doch onder zwaarwegender…

kon ik nog maar op de steiger met in mijn rug een plas water de longen uit mijn lijf schreeuwen en schone lucht inademen kon ik maar in alle onschuld als een kind dus de zon voelen op wolken door de tijd zweven in regen slechts een zegen zien kon maar wat eerst altijd werkte toen wij de ernst nog niet zagen de wereld niet zo nauw namen…

in de wind dwarrelde een pluisje zo licht dat het door géén opgemerkt werd maar hij met het scherpe oog der hoeder van elk detail waaide eventjes met het pluisje mee hij gaf het alle ruimte buiten de duinen waar het verzwijgen hoogtij viert echter waande het pluisje zich een edel dier tot hier en niet verder zei de meest wijze van de…

Het zilver dat van het rivierwater afspat, dat zijn zicht één ogenblik lang doet uitwijden in bandbreedte terwijl zij voorbijschrijdt – of is zij klare schijn? Als de schrijnende en grauwe lucht door de herfstige wolkenopbouw weer uitbundig is volgepropt, blijft zij slechts als een flauwe herinnering zweven als de meest verfijnde zinneverbeelding…

Nu wordt het pas echt interessant voor elke geïnteresseerde in de geschiedenis van mijn leven; over ons vertrek, Ithaka achterlatend in handen van Telemachos, Penelope en ik, is weinig tot niets geschreven en nog minder over bekend. Ik weet niet precies meer met welk schip wij vertrokken, de ondergaande macht van Helios tegemoet, het einde van…

Het waren de zwakkere broeders die achtergebleven waren, toen wij manschappen voor het leger zochten, spaarden wij de minder dappere, en misschien ook wel de minst knappe knapen, om de vrouwen later niet in verleiding te brengen. Mijn lang uitgestelde thuiskomst, de reis was tegen mijn zin in eindeloos verlengd: men zou tranen plengen om de…

Happend naar adem, spartelend als ik dat had gekund, lag ik weerloos als een vis, ongewis, op het strand van een land dat, na de zeven jaar die ik uiteindelijk ben gebleven, zomaar van de wereldkaart lijkt te zijn verdwenen. Het moet zichzelf met opzet verborgen hebben in een eenzaamste oneindigheid. Ik zou mijn eigenheid zijn kwijtgeraakt…

Terug naar huis, terug naar Ithaka, naar onze vrouwen die erop vertrouwden dat wij zouden wederkeren als mannen, mannen met baarden en zwaarden, gesterkt in het strijden; het diepe verdriet om het overlijden van onze makkers in de hel van Troje, hadden wij allang overboord gegooid, achter ons gelaten. Althans, dat dachten de achterblijvers…

Ik zal niet alle verhalen vol onwaarheden herhalen of weerleggen, rechtzetten noch tegenspreken, die door de eeuwen heen over mijn reis zijn verschenen. Ik zou het firmament kunnen vullen met de uitbundigste leugens, de meest vreemde verdraaiingen, de overtreffende trappen van overdrijving en het buitenproportionele hopen van mensen op…

Hoe ik als enige de boog spannen kon, welke ik gekregen had van gastheer Eurytos aan het hof van Mykene, zal ik nooit bekennen; en waarom ik nimmer mijn doel miste, - dat weten hedendaagse gamers inmiddels ook, er bestaat zoiets als een ‘aim-assist’. In mijn tijd bestonden de goden ook niet echt, het was een manier om recht te spreken over…

Er zijn al duizenden verhalen over mij verteld, mijn daden in alle talen vertaald. Gekweld door elke onwaarheid, die ik rusteloos aanhoorde, wachtte ik eeuwenlang met deze antwoorden. De werkelijkheid zoals ik die heb vormgegeven, het bloed dat aan mijn handen is blijven kleven; de schuld en schaamte die eeuwigdurend branden, herinneringen…

Ik wilde niet, echt niet, niet mijn Ithaka verlaten, dus veinsde ik waanzinnigheid en ploegde met os en ezel het strand om en zaaide zout. Echter was het mijn grootvader, Palamedes, die mij doorzag, – laat ik daar eens mee beginnen. Ik kon zeker niet goed jagen: vraag het de broers van mijn moeder, Antikleia, allen kinderen van Autolykos…

Soms moet u zelf iets oplossen de handschoen oppakken of als enige die zware last tillen Dan kunt u het niet maken zomaar weg te lopen voor die verantwoordelijkheid u verschuilen achter bevreemdende maskers noch hun afstandelijke meningen als een wereldvreemd figuur met versleten doch knikkende knieën koninklijk buigen voor de angst…

nu smaakt de drank mij ook niet meer zijn de klanken van muziek veranderd noch zie ik dat poppen dansen kunnen deze gaan geen baltsende vlinders zijn boven kolkend lava van een toekomst waar kunstmatige ontreddering heerst voel ik de drang later nog verdwijnen elke noodzaak voor ritmisch bewegen toch droom ik over sluipende beestjes…

heen en weer stuiter ik tussen de tijden door tot ik niet meer weet waar ik wat destijds deed en het is de vraag of ik het nog voordragen wil op het moment dat de golven hoger willen dan de opgestapelde basaltblokken die ik ruggelings meegesjouwd heb over die verdomde bergen waar elk nieuwste pad steevast een dwarsdoorsnede van goden doorklieven…

Hij kan mij best vertellen waar hij de grootste hekel aan heeft, en dat nog ongelogen ook; hij zou eventueel kunnen zeggen welke games hij graag speelt, hoeveel tijd hij daaraan besteedt; de kleur van zijn ogen, zijn huid en haar die veranderen onder invloed van de zon. Ik wil al zijn sterke en zwakke kanten afpellen, om hem te…

Alleen de stenen herinneren ons aan de geluiden die zij weerkaatsten; zinnen als golven bedolven in tijd, of het geheugen dat het verbruide. Zeker de vensters ontgrendelen niets van dat verleden, wat zich afspeelde achter de deuren; afkeuring uit angst en om waarheden die zich verkleedden. Ondanks de spoken overwinnen wij al die verhalen…

dat trucje met de stroop rond de monding steken appeltaartgeur schrijven en iets werelds verkopen alsof alles met zoet begint alle schijnbewegingen om die gevoelens te verrijken die al na-ijlend nijd delen doordat zij nou eenmaal graag op-tijd-zijn mijden als poortwachters slapen op de donk’re ogenblikjes in stiltes zonder zoentjes…

Zij ziet mij zitten, starend door het raam, Tot mijzelf komend voor stromende taal; Hij, met de zachtste ogen, noemt de naam Van kromme wegen en verzonnen praal. Ik laat mijn leven bloeien op de site, Aan alle lezers met blijvende dorst; Daar, voor de hoogste harten, waar het draait Om kloeke zinnen als smaakvolle worst, Waar ik de droogste…

een gedichtje over liefde dan maar of over de schittering van bloemen om de veranderingen te ontkennen een paar woorden gewijd aan lucht in vele spiegels met blinde vlekken waaraan het ego zich volvreten kan het verraad aan de eigen fundering ondergraaft de zin om te handelen en laat de betekenis traag uitlekken…

dit gaat verder dan de bodem van die cellen waarom het draait daalt dieper af in de dalen dan elke beek waardoor het stroomt vraagt om meer aandacht op ieder waarneembaar niveau één knippering en de schitterende schoonheid kan gevlogen zijn van die sublieme ervaring als de ultieme herinnering waarvan het vervelendste is…

O, hogere macht aan de Groningse burelen - of zitten jullie je gewoon thuis te vervelen? Zijn jullie in staat aan te geven why oh why, ofwel waarom sommige van onze netgedichtenleden zo daar zijn Joseline en Maxim niet langer dezelfde vrijheden toegekend hebben gekregen als ik en de boevenbende uit het struikgewas? Hoezo kunnen…

als bij het afdalen van een kiezelpad langs een kust een zelfgekerfde wandelstok in jouw hand de klok van een kapel klinkt op jouw bevel of bij het opstijgen van dat maakbaar land aan die zee het aangepaste vleugelplan van jouw hand de zon aan de hemel zakt in haar zetel en bij het verdwijnen van elk groene blad van de struik die…

In dit theater der onverwachte verbeelding zien we de sirenen dansen in klassieke kostuums liederen prevelen in de oude talen. Even zagen we Cupido op de hoge heuvels een mollige jongen door felle bijensteken van het besef van de pijn door zijn afgeschoten pijlen doordrongen jengelend aan het been van een jonge Venus zonder…

Terug naar mijn grond van bestaan de beken en het bos, de heuvels van dat aardse rijk; dat paleis heb ik heroverd, de muren en de poort de ware sleutel tot mijn eigenheid dit landschap waar ik graag verdwaal de struiken en het wild, de bloemen in de uiterwaard; mijn leven dat was vergeten, de dromen en de drang de zeven streken op het…

Dat was de avondwandeling zonder idee zonder die pot met goud aan dat einde niks vloog vervangbaar uit zijn hand De hedonistische nachtgenieter die vertrok als de buitenissige naast de lelijke maatvoering -met eeltplekken- fors ingekort door de smalle scherpe scheuren lag in naakte puurheid als ding -te kijk- [ondanks dat rook…