tafereel

Het zilver dat van het rivierwater afspat,
dat zijn zicht één ogenblik lang
doet uitwijden in bandbreedte
terwijl zij voorbijschrijdt –

of is zij klare schijn?

Als de schrijnende en grauwe lucht
door de herfstige wolkenopbouw
weer uitbundig is volgepropt,
blijft zij slechts als een flauwe herinnering zweven

als de meest verfijnde zinneverbeelding
in een geschilderde tegenwind,
die toch altijd een weg vindt
naar zijn stilgevallen wezen

Zijn waterige ogen zien het stromen
van haar tranen als glijdende verfstreken
naar de onderrand van dit
wegkwijnend tafereel der vermetelheid

Schrijver: R.E.N.S., 9 oktober 2026

RENSgedichtenoutlook.com

Biografie van deze schrijver

omgeving

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.4 met 11 stemmen 111