Zij ziet mij zitten
Zij ziet mij zitten, starend door het raam,
Tot mijzelf komend voor stromende taal;
Hij, met de zachtste ogen, noemt de naam
Van kromme wegen en verzonnen praal.
Ik laat mijn leven bloeien op de site,
Aan alle lezers met blijvende dorst;
Daar, voor de hoogste harten, waar het draait
Om kloeke zinnen als smaakvolle worst,
Waar ik de droogste verzen op zie staan,
De leugen bestrijd van eeuwige tijd;
Zij, als mijn ware muze, laat geen traan
Bij valse weemoed noch gekaapte strijd:
Hier in ons huisje, geuren uit de tuin
Van rijke struiken op beschreven puin.
... Sonnet 5 ...
Schrijver: R.E.N.S., 29 augustus 2026
outlook.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: liefde
sc 2.7 met 3 stemmen 
134
134
Er zijn 7 reacties op deze inzending:
En over kloeke zinnen.
Groet
waar jij flink van begon te kwijlen, blijkbaar
hoor ik het kalme klotsen
van golfjes zachtjes
tegen mijn integer inborst
- over dichterlijke vriendschap
zou niet verkeerd zijn,
al was het maar iemand
die zei waarom
het niet goed is...
Voor lezers met de dichtbeslagen ramen
Voor lezers met de snelvergeten namen
Gedichten zonder echo zijn een vloek
Word jij geraakt door wat een dichter schrijft
Word jij door zijn of haar poëem geroerd
Laat dat dan weten, wees niet te beroerd
Te reageren: wat jij denkt, dat blijft