Alleen de stenen herinneren ons
Alleen de stenen herinneren ons
aan de geluiden die zij weerkaatsten;
zinnen als golven bedolven in tijd,
of het geheugen dat het verbruide.
Zeker de vensters ontgrendelen niets
van dat verleden, wat zich afspeelde
achter de deuren; afkeuring uit angst
en om waarheden die zich verkleedden.
Ondanks de spoken overwinnen wij
al die verhalen, wat wij doorvoelden:
diffuus bij vlagen, uitdagend én leeg,
maar geen ontsnappen, wat ons tekende;
hechtend aan liefde, vanzelfsprekend echt
uit een verlangen naar meer verbinding.
... Sonnet 6 ...
Schrijver: R.E.N.S., 1 september 2026
outlook.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: individu
geheugen Er is nog niet op deze inzending gestemd.
15
15
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!