Alle inzendingen van elze

hoe wijds zijn mijn woorden die onzinnige klanken in grootsheid trachten te bevangen het onweerstaanbare vast te leggen in strofes die gelegd worden zonder enige aandrang van poëzie of rijm het is de “ verrukking “ van het momentum dat als een plotselinge lik van je hond dat liefdevol het kwijl over je gezicht laat druipen en je het zonder…

iets te raken in de weerwil van het voelen, het los te maken van werkelijkheden die als krijgers de raadsheren trachten te doorgronden iets naar smaak aan het gerecht toevoegen het vuur iets temperen door slechts een gedachte die de dwaling van het moment omzet in daad iets van verrukkelijks aantoonbaar stellen aan al de getafelde die als…

we struinden dagelijks in niemandsland het aangelande land “de Waddenzee “ die de gelegde vloed had gebracht en eb had verzuimd het verzamelde goedje mee terug naar moeder zee te nemen zo verschenen wij, Marten en ik die over de dijk - de waker over al het goede leven daarachter behoedde tegen overvliedende waterdragende stormen - richting…

het verleden draag ik als een blijvende metafoor in het dagelijks bewustzijn in deze alsmaar voort schrijnende tijd er is geen klok, stuk of lopend die mij thuis laat keren naar daar waar ik in node mijn zelfspot heb weten te waarderen maar zij, in haar violette verschijning die ik lees in telkens een ander verhaal wijl haar aura de biografie…

het gemaaide gras, nat van een afsplitsende wereld beducht me voor het al gekende, de gestalte in herinnering ijvert door mijn diepgang en praat zich volle zalen zonder een halve adem of een hapering in zijn stem niets is meer in mijn non-schichtige dualistische mogendheid daar het water aan beide oevers mij het zinken verbiedt in alle…

je plukt de hemel voorbij de wolken en aardt me langs de hoogste bergen en draagt me uit de diepste dalen *** telkens als de nacht me het teken geeft kus ik zacht je ogen, je droomt in het bewegen en deint als een golf die haar kind in de armen wiegt ik maak je niet wakker, jouw slaap is het baken dat ik vind wanneer jij ontwaakt in…

telkens als ik de dood ontmoet verstaat mijn stem de vlakke tonen van berusting, geen twijfel is gericht hem hij biedt en verzorgt een schuilplaats voor het moment dat het leven kiest voor de andere kant waar het portaal van stilte je doorgang verleent en als je sterft is er geen verzuchting of een terugkerend applaus, je ligt, staat,…

dolen van graf naar zerk, over het groen waar vergeten graven in oude taal met elkander praten schuiven met de voeten over schelpenpaden die het verdriet en de ellende van velen hebben gedragen ik struin en zoek een plekje uit die vandaag of na morgen mij zal hervinden in hetzelfde oude graf van al die onbekenden ik wil geen letters…

in het somber olijf ik me als een olijf op een prikstokje desnoods opgedirkt met een stukje knoflook *** het niet willen ondergaan, je identificatie met wát je ondergaat twee schepselen in één zoals een surrogaat dat op drift is geraakt het onherroepelijk “ het niet willen “ is als het startschot dat maar niet afgeschoten wordt, het op…

het hunkert naar iets dat stroomopwaarts het leven duwt, zonder buitengewone krachten maar met de hand die slechts wijze voorspellingen kan lezen het rijmt niet, dagen zijn gelang het seizoen fervent geraakt aan onredelijke wispelturige vervreemde eigengereide levens beschouwingen toch zijn de lijnen in de palm in symmetrie gestegen…

het is het tegenstaande van al dat kronkelend de geest toebedeeld met grimmige waarnemingen en onberispte uitingen het humeur, de daad van het gevoel dat zich voedt door een voorafgaand spectaculaire reis door het onbekende van al wat voorspelbaar in de geest de tijdspannes betwist in volgorde tegendraads in het spiegelen der gewoontes…

ze zijn de onthutsende, hebben vrees voor ‘ t onbekende, voelen zich een wolkenkrabber tegen de schaduw van een puinhuisje lachen tegen scalpel en stethoscoop wassen hun handen na het pissen wijl neus en oorhaar zich elkaar vinden in de kruimels van de ochtend spreken doen ze, luisteren naar wat zich zwijgend opdient geleerd tot in de…

mijn heimwee onthult de dagen dat jij niet bent, gewoon even afwezig uit mijn trein die door de donkerte van alle innerlijke gevaarten raast om in het gedwee te geraken verpersoonlijk ik me in het nog warme afdruk van je silhouet op het nachtelijk gelegen laken om mijn twijfel te laten zwijgen die me laat berusten in het violette weten…

vertaald naar het grijze gebied waar het doen en laten telkens als een herinnering wordt opgeslagen breken stemmen als mokers door het structuur van het bot scherp in het hoera gebeuren gillen beelden als saxofonen en trompetten van oor tot oor, zelfs het minuscule geluid van de blokfluit huilt als een windorgel door het slakkenhuis de…

jouw wakkere ogen zingen mij een slaaplied zodat de tijd me voor deze nacht bevrijdt van allerhande ongure dromen niets stemt me beter dan je “ C - majeur “ die als grondtoon me laat zweven over de vele mineurs die in jouw draaiboek zijn geplaatst zo krijgen mijn dromen een hernieuwd stappenplan wanneer jouw vloeiklanken zich vormen naar…

en dat het prachtig zou zijn, te sterven in het violet van het licht gewoon een weldaad door het met slingers en bloemen belegde gangpad terug te keren naar het leven van voor het laatste sacrament, niet dat er een priester aan te pas zou komen, doch als dichter blijf ik desondanks heel dicht bij mijn dromen laat gaan dat ge-adem, het gehijg…

door de heesters van alle tijden die we zijn gepasseerd zie ik in jou het zachte violette dat als een regenboog mij de brug biedt om de oversteek te wagen naar dromen die wandelen als passanten de nacht binnen, ze plukken het fijnste van mijn slaap, wat achterblijft zijn de drogredenen van dit bestaan doch, met jouw brug zalf ik de…

nu mijn stem de ochtend verdroten begroet lijkt de nacht zich diep en genoegzaam genesteld te hebben in al wat ik draag in tegendeel van wat me behept zing jij je lach uit over mij, iets van zonneschijn door mijn gedrogeerde dauw, maakt plaats voor alles wat je bent en schoont mijn hart van het deelbare dat alle smart voor deze opklimmende…

gehouwen uit het allerfijnste albast ben jij gerezen tot de beeltenis die ik als enige mag bezitten en lieven telkens wanneer we onderweg zijn naar morgen leid jij me naar daar waar waar alle goede zegens zijn neergestreken steeds weer, jouw hand op mijn hart mijn lippen om de jouwe, die als een zachte madelievenkrans mij het zoet van…

tegen vijven wanneer de ochtend al schurend tegen het eerste licht mijn ontsteltenis zwijgend zoals mijn boekdelen bezwaard zijn door de nacht die het droomgeruis uit mijn naakte verlangen schudt niets is verwerpelijker dan een man die schreit zonder boeg en spiegel, maar zich herpakt voor het wonder dat tracht zich in het vooronder te…

het voelt alsof ik de snaren bespeel die als honingdraden aan je lippen kleven, jouw mond is mijn lieve leven althans, vandaag zijn de rozen als violet gekleurd, staan de bomen nederig op de aarde die jouw voeten bespelen met tonen die slechts voortkomen in het allerliefste loflied dat net als de rozen zich scharen achter het zachte…

zo mijn erbarmen dragen die in eigen handen zijn gelegen neen, hoe vruchteloos de nachten ook plukken aan de rituelen van een leven lang sterven in hoogmoed waar vaandel en graf elkander bestrijden met eergevoel dat licht bestreken is met een vleugje zoet het zal de hel nimmer betreden daar waar liefde nodeloos zich aan valse goden had…

ik kan de zon niet verzwijgen wanneer ze hartveroverend moeder aarde verhit met al haar liefdesperikelen die ze als vrouw zeker in grote getale bezit een lentezomer die in mijlen stond gegriefd daar de tijd in een tempo van “ slow motion “ voort slenterde door kou regen sneeuw warme jassen muts en de verwarming op aangenaam onverschrokken…

in het lauwe water drijven lelie’s zonder angst, wij - jij en ik - bespiegelen onze liefde op dit zo strakke prent alsof het is uitgesneden op het perkament van een oud verlangen zou nu nergens anders willen zijn dan hier bij jou, wandelen door het fiere gras, jij een halve stap voor mij omdat ik zelfs nog de warmte vind in de schaduw die…

ik ken de nachten in het braken van mijn stem, het half open venster schreeuwt om de stilte te behouden : hoe zuiver ik de klanken binnensmonds ook lief, het houdt de schaduwen in de kieren van mijn onrust niet weg van welke opgelopen averij dan ook dan beschrijf ik de cirkel weer rond en mijn knieën wenen zacht door de afdruk die met…

nog altijd ben ik zoekende, zoeken naar jouw geschreven “ rafels “ Wil en ik zoek, zocht in het vinden en vind telkens weer hetzelfde antwoord onvindelijk vriend, jaar na jaar communiceerden we, zoals het vrijheidsbeeld zich één voelt met de “ Upper New York Bay “ over de waarheidsvinding van het bestaan : niet de onze, maar van die…

naargelang de nacht verder mijn slaap bestrijkt met codes uit een ver verleden, geeft de seinmeester om het uur een “ wake up call “ om de blaas leeg te laten druppelen boven het witte tijdvak dat verzot geraakt is aan de vele nachtelijke spoelbeurten staande in het geëtaleerde duister begeeft een schemerpas zich weer naar het geschapen…

in welke fase dan ook, het ontwrichten van gewichtloze herinneringen brengt de dichter telkens verder dan het eindpunt dat statig als een verticale horizon de vleugelreizigers met hun gevederde dromen verwelkomt met een nederig buigend gebaar gericht aan de toekomst evenwichtigheid is slechts een ingeslopen idee van een onbekende materie…

het leven overstemt de hobbels van de vroege morgen die de de late nacht tracht te ontvluchten met gedachten die gefileerd het gestalte langzaam laat verteren in een rosarium beplant met zwarte granieten laatbloeiers het licht is als een dubbel dicht geslagen boek waarvan de kaft ontheemd de vergankelijkheid zonder vrees omarmt…

straatbeeld na straatbeeld komen voorbij achter de half gesloten ramen waarvan de gordijnen zelfverzekerd hun eerste wasbeurt hebben ondergaan vroeger zetelde men in de zetel, nu hangen stoelen op twee benen en wankelen hoekige gedachten als verweerde vaandels in de plooien van een aftandse kokosmat tijd voor tijd, het nemen ervan is…